IV SA/Gl 1027/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]/[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] r. skierowanym do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. W. K. zwróciła się o przyznanie świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz.395 ze zm.). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiono stronie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej i uznano, że doznała ona prześladowań nie objętych przepisami powołanej wyżej ustawy. Od tej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniosła, że jest osobą pokrzywdzoną przez okupację. Zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, bowiem organ administracyjny nie podzielił zarzutów strony i podtrzymał stanowisko, wedle którego nie zostały spełnione przesłanki z art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR. Podkreślił, iż strona nie była deportowana do pracy przymusowej, lecz urodziła się w czasie pobytu jej rodziców na deportacji. Dlatego też na mocy art.127 § 3 i art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. orzeczono jak w osnowie zaskarżonej decyzji. W skardze adresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca domagała się przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej, podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca oraz wnioskowała o jej uchylenie. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej umorzenie i rozpatrzenie w trybie uproszczonym, bowiem Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r. nr [...] uwzględnił w całości skargę skarżącej i przyznał jej uprawnienia do świadczenia pieniężnego oraz orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, a nowa decyzja nie została zaskarżona przez skarżącą (pismo Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W zaistniałej sytuacji zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały w trybie samokontroli wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ administracyjny. Jednocześnie nowowydana decyzja z dnia [...] r. nr [...], doręczona skarżącej w dniu [...] r. nie została zaskarżona w przewidzianym terminie. Kierując się zatem wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że wobec skutecznego uwzględnienia przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych skargi W.K. z dnia [...] r. przestał istnieć przedmiot postępowania sądowego. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania i dalsze prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji. W oparciu o art. 201 w związku z art. 209 i art. 210 § 2 tej samej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.