IV SA/Gl 1027/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. Z.-K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Kierownik Działu ds. Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w K., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uznał J. Z.-K. z dniem [...] 2003 r. z osobę bezrobotną. Nadto decyzją z dnia [...] r. [...] organ ten odmówił w/wym. prawa do zasiłku, podając, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie zostały spełnione warunki określone w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od powyższych decyzji strona domagała się wypłaty zaległego zasiłku. Wskazała, że z dniem [...] 2003 r. wyrejestrowała działalność gospodarczą i przez 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy była osobą pracującą. Pobierając rentę rodzinną nie miała obowiązku odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne, a zatem nie było podstawy do odmowy przyznania jej zasiłku. Zdaniem strony tylko ZUS przy obliczaniu kapitału początkowego okres ten może zaliczyć jak składkowy lub nieskładkowy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. W okolicznościach stanu faktycznego podał, iż J. Z.-K. [...] 2003 r. zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie pracy celem zarejestrowania jako osoba bezrobotna. W tym dniu organ zatrudnienia zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie statusu bezrobotnego na skutek odwołania wniesionego przez w/wym. od decyzji ZUS odmawiającej jej przyznania prawa do renty rodzinnej. W związku z prawomocnym wyrokiem oddalającym apelację w powyższej sprawie, [...] 2006 r. organ zatrudnienia podjął postępowanie oraz uznał J. Z.-K. od dnia [...] 2003 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Następnie organ powołując się na treść art. 71 ust. 1 pkt 2d ustawy o promocji zatrudnienia (...) wskazał, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Tymczasem strona w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. nie opłacała składek ani nie udokumentowała żadnych okresów zaliczanych do okresów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku. W ocenie organu okoliczność zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne nie uprawnia do nabycia prawa do zasiłku wręcz przeciwnie, fakt ich nieopłacania stanowi przeszkodę do nabycia tego prawa. Ponadto organ wyjaśnił, że zasiłek dla bezrobotnych nie jest świadczeniem, które przysługuje bezrobotnemu wyłącznie z racji nabycia przez niego statusu osoby bezrobotnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. Z.-K. zakwestionowała powyższe rozstrzygniecie. Zdaniem skarżącej do okresu uprawniającego do zasiłku, tj do 365 dni poprzedzających okres rejestracji zalicza się m.in. pobieranie renty. Jako osoba pobierająca rentę rodzinną była zwolniona z obowiązku odprowadzania składek na ubezpieczenie społecznie i Fundusz Pracy. W tej sytuacji nieodprowadzanie składek nie może stanowić przeszkody w wypłacie zasiłku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, gdyż analiza stanu faktycznego sprawy nie dała podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ podniósł również, że renta rodzinna, którą skarżąca pobierała w okresie od [...] 1998 r. do [...] 2003 r. nie uprawnia strony do nabycia prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Na mocy art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu [...] r. skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. dokumenty celem zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Oświadczyła wówczas, iż odwołała się od decyzji ZUS z dnia [...] w sprawie przywrócenia jej prawa do renty rodzinnej. W tej sytuacji organ postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie w sprawie statusu bezrobotnego, uznał bowiem, że od rozstrzygnięcia tej kwestii będzie zależało ustalenie, czy spełnione zostały warunki do uznania strony za osobę bezrobotną. Bezrobotnym nie mogła być bowiem osoba, która uzyskiwała miesięcznie dochód w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit i ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Dz. U. ). W związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] r., którym oddalono apelację strony w sprawie o rentę rodzinną organ zatrudnienia postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) uznał skarżącą za osobę bezrobotną z dniem [...] 2003 r. Spór między stronami sprowadza się natomiast do odmowy przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 71 powołanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia (...) obowiązującej w chwili orzekania przez organy administracyjne i mającej zastosowanie w sprawie (nie wystąpiła bowiem sytuacja, o której mowa w art. 146 tej ustawy), prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, jeżeli spełnia łącznie dwa wymogi: - nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m.in. opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż ustawodawca uzależnił nabycie prawa do zasiłku od opłacania składek, a zatem od faktycznego ich odprowadzania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca składek tych nie opłacała. Bez znaczenia natomiast pozostawała podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż z racji pobierania renty rodzinnej nie była zobowiązana do odprowadzania składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec powyższego organy administracji orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że nie została spełniona ustawowa przesłanka do przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca nie udokumentowała, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień jej zarejestrowania jako osoby bezrobotnej, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacała składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Co więcej, jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy informacji ZUS O/ w C. z dnia [...] r. (k-[...]), skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia tej działalności wyłącznie w okresie od [...] 1997 r. do [...] 1998 r., co oznacza, że w w/wym. okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu. Skarżąca jednocześnie nie udokumentowała innego okresu, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku. Zaakcentować bowiem przyjdzie, iż omawiany przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia (...) nie przewiduje możliwości zaliczenia okresu pobierania renty rodzinnej do okresu równorzędnego wykonywaniu pracy uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W treści tego przepisu, tj. w art. 71 ust. 2 ustawodawca enumeratywnie wymienia i określa sytuacje równorzędne wykonywaniu pracy i nie wymienił w nim okresu pobierania renty rodzinnej. A zatem okresu pobierania renty rodzinnej nie można było zakwalifikować za okres równorzędny wykonywaniu pracy, a tym samym za okres, który można byłoby zakwalifikować jako okres uprawniający do przyznania zasiłku dla bezrobotnego. Wbrew twierdzeniom skarżącej uznanie za osobę bezrobotną nie jest wystarczającą przesłanką do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym stanie rzeczy przyjdzie stwierdzić, że w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. Skoro skarżąca nie spełniała wymogów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.