IV SA/Gl 1028/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby poszukującej pracy w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata p o s t a n a w i a ustanowić dla skarżącego adwokata W piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2012 r. W.R. zawarł wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2013 r. referendarz sądowy pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania, gdyż skarżący na jego wezwanie nadesłał urzędowy formularz "PPF", jednakże nastąpiło to z uchybieniem terminu. Wnioskodawca oświadczył w nim, że posiada zniszczone gospodarstwo rolne, nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami wartościowymi i pozostaje bez środków do życia, jako że pobierana przezeń renta inwalidzka podlega zajęciu i jest "przesyłana" do Urzędu Miasta J. Nadto dodał, że utrzymuje się ze zbieractwa i z pomocy udzielanej przez inne osoby. W.R. wniósł na zarządzenie sprzeciw, w którym powołał się na brak możliwości odbioru korespondencji w miejscu zamieszkania oraz podtrzymał wniosek o przyznanie mu pełnomocnika. Na wezwanie Sądu wnioskodawca opisał swoją trudną sytuację życiową i wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów złożonych do innych spraw sądowych, w których są rozpoznawane wnioski o prawo pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy może zostać wydane przez referendarza sądowego. Od takiego postanowienia strona może wnieść środek odwoławczy określony w art. 259 P.p.s.a., czyli sprzeciw. W razie wniesienia sprzeciwu, jeśli nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 260 P.p.s.a.). Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego). Uznano, że wniosek skarżącego obejmuje swym zakresem ustanowienie adwokata, a tym samym należało go rozpoznać w oparciu o normę określoną w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Z brzmienia tego unormowania wynika, iż przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie posiada on żadnych oszczędności ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie na podstawie dokumentów dołączonych do akt administracyjnych sprawy prowadzonej pod sygn. akt IV SA/GL 162/13 ustalono, że utrzymuje się on z renty podlegającej zajęciu komorniczemu, po potrąceniu której pozostaje miesięcznie do dyspozycji kwota zaledwie 1.054,26 zł (vide: formularz wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z wnioskodawcą oraz pismo ZUS - karty odpowiednio nr 59-60 i nr 73 tych akt). Jednocześnie należy zauważyć, że W.R. jest osobą schorowaną, niezdolną do pracy, zaliczoną do znacznego stopnia niepełnosprawności, co niewątpliwie powoduje obciążenie znacznymi kosztami utrzymania związanymi z leczeniem, zakupem leków i pielęgnacją. Mając tym samym na względzie wysokość uzasadnionych kosztów utrzymania należy uznać, iż nie jest to suma wystarczająca na poczynienie oszczędności wystarczających na sfinansowanie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Dodatkowym argumentem za przyznaniem skarżącemu fachowego pełnomocnika jest nieporadność z jaką formułuje on swoje pisma procesowe. Na marginesie można zaznaczyć, że podobna ocena sytuacji materialnej W.R. została sformułowana w postanowieniach tutejszego Sądu w sprawach II SA/Gl 193/13, I SA/Gl 151/13 i IV SA/Gl 162/13. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.