IV SA/Gl 1032/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranej jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta B. orzekł o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia w formie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka. Po rozpatrzeniu odwołania B.H. od wskazanej powyżej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli art. 61 § 3 tej ustawy Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od zasady, że wniesienie skargi nie ma wpływu na wykonalność decyzji. Wskazać należy, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 24 września 2009r. II OZ 782/09 publ. Lex 629019). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji a zatem akt, którego nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, zatem wstrzymanie takiej decyzji byłoby bezprzedmiotowe. Nadto warunkiem wstrzymania zaskarżonej decyzji jest spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przepis ten zawiera tylko dwa przypadki pozwalające na uwzględnienie żądania. Są nimi możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji spoczywa na stronie, bowiem wyraźnie postanowiono w cytowanym przepisie, iż wstrzymanie wykonalności odbywa się wyłącznie na wniosek, a nie z urzędu. W ocenie Sądu nie sposób założyć, aby w sprawie zachodziła obawa przed powstaniem znacznej szkody w wyniku wykonania decyzji, jak też obawa przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Kwestionowana w sprawie decyzja jak wspomniano już powyżej nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków. Podkreślić w tym miejscu należy, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji.