IV SA/Gl 1037/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu; W dniu 23 stycznia 2017 r. M. Ł. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący podniósł, że gospodaruje samotnie, jest osobą bezrobotną, uczy się w szkole dla dorosłych i pobiera z tego tytułu ze stypendium, w kwocie 728 zł miesięcznie, zamieszkuje w lokalu przeznaczonym do remontu oraz nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Nadto dodał, że obciążają go koszty z tytułu opłat za energię elektryczną (100 zł) i czynszu (79 zł), a nadto wydatkuje miesięcznie 200 zł na wyżywienie, 200 zł na remont mieszkania oraz 90 zł na pokrycie kosztów zawiązanych z nauką w szkole. Następnie, w dniu 3 marca 2017 r. wnioskodawca nadesłał fotokopię aktualnego (wydanego w dniu 1 marca 2017 r.) zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w B. potwierdzającego, że od marca 2015 r., jest osobą bezrobotną i pobiera stypendium w kwocie netto 728 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna o odmowie przyznania zasiłku celowego z pomocy społecznej. Wnioskodawca jest więc w tej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 25 stycznia 2016 r. - karta nr 13 akt sprawy). Odnosząc się natomiast do wniosku M. Ł. o ustanowienie pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie przedłożona przezeń fotokopia zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w B. potwierdza, że jest osobą długotrwale bezrobotną, utrzymującą się ze stypendium (w związku z nauką w szkole dla dorosłych), w kwocie 728,10 zł miesięcznie, co zważywszy deklarowane przezeń koszty utrzymania, nie umożliwia dokonania oszczędności pozwalających na opłacenie wydatków, jakie wiążą się z udziałem profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.