IV SA/Gl 1041/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. i P. S. na Prezydenta Miasta B. w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący wnieśli o zwrot kwoty [...] zł z tytułu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia [...] r., tj. od następnego dnia od uiszczenia tej opłaty w Urzędzie Miasta w B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Z przedłożonego przez skarżących postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...], wynika, że w zakresie takiego samego żądania Sąd ten odrzucił pozew, uznając się za niewłaściwy. Z uwagi choćby na przepis art. 58 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.), określonego dalej jako ppsa, sprawa należy zatem do właściwości sądu administracyjnego. Skarga podlega jednak odrzuceniu, gdyż nie spełnia kryteriów ustawowych. Mianowicie nie dotyczy ona żadnego z aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ppsa. Gdyby nawet przyjąć, że jej przedmiotem jest czynność pobrania opłaty dokonana w dniu [...]r., to skarżący nie spełnili wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dokonania tej czynności – stosownie do art. 52 § 3 ppsa. Wezwanie z dnia [...] r. było zaś spóźnione. Skierowane do Sądu żądanie zwrotu opłaty nie może też być potraktowane jako skarga na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Nie jest to także skarga na odmowę zwrotu przez organ przedmiotowej opłaty, bowiem skarżący nie wskazali żadnego aktu, w którym taka odmowa byłaby wyrażona. Gdyby nawet taki akt był wydany, to wniesienie skargi także musiałoby zostać przeprowadzone środkiem zaskarżenia lub wezwaniem z art. 52 § 3 ppsa, co oczywiście nie nastąpiło. Na marginesie można wskazać, że w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt 46/04 Trybunał Konstytucyjny stwierdził wprawdzie niekonstytucyjność przepisu rozporządzenia, w oparciu o które pobrano omawianą opłatę, ale jednocześnie odroczył utratę mocy obowiązującej tego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. Z wcześniej podniesionych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa orzeczono, jak w sentencji.