IV SA/Gl 1041/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku adwokat J.K. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 października 2013 r. p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego T.M. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, co następnie zostało przez niego potwierdzone na urzędowym formularzu PPF złożonym w tutejszym Sądzie dnia 6 grudnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata. W wykonaniu tego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. poinformowała, że pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego T.M. ustanowiony został adwokat G.I. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2013 r. T.M. oświadczył, że rezygnuje z przydzielonych mu z urzędu adwokatów, którzy zostali dla niego wyznaczeni w postępowaniach toczących się przed tutejszym Sądem (także w niniejszej sprawie) oraz dał wyraz swojemu niezadowoleniu z ich pracy. W ocenie Sądu powyższe pismo stanowiło wypowiedzenie pełnomocnictwa, dlatego doręczył jego odpis adwokatowi G.I. Wyrokiem z dnia 17 października 2013 r. Sąd oddalił skargę T.M. Tego samego dnia skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, gdzie oznaczył, że ponownie żąda ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Sąd odmówił T.M. przyznania prawa pomocy, ze względu na to, że zostało mu już ono przyznane zgodnie z żądaniem, co spowodowało, że ponowny wniosek w tym przedmiocie nie mógł odnieść skutku. Wyrok z dnia 17 października 2013 r. wraz z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek skarżącego został doręczony T.M. dnia 28 listopada 2013 r. Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat J.K. w miejsce adwokata G.I. Pismem złożonym w tut. Sądzie dnia 4 lutego 2014 r. ustanowiona w sprawie pełnomocnik złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od opisanego wyżej wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż do pełnienia obowiązków pełnomocnika z urzędu dla strony skarżącej wyznaczona została w dniu 16 stycznia 2014 r. Informacje o stanie sprawy, jak oświadcza, podjęła w dniu 3 lutego 2014 r. W dniu 4 lutego 2014 r. pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy. Ponadto adwokat J.K. poinformowała, że co prawda wiadomość o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem dotarła do Kancelarii w dniu 22 stycznia 2014 r., jednakże z uwagi na fakt, że do dnia 31 stycznia 2014 r. przebywała na urlopie, pierwszym możliwym terminem do zapoznania się ze stanem sprawy był dzień 3 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 p. p. s. a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie natomiast z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie T.M. cofnął pełnomocnictwo wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką w K. adwokatowi G.I. Skarżący nie wniósł jednocześnie o zmianę pełnomocnika, lecz po wydaniu wyroku ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, którego przyznania mu odmówiono. Z powyższego wynika, że T.M. zrzekł się przyznanego mu postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. prawa pomocy, a wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w K. kolejny pełnomocnik nie posiadał uprawnienia do działania w imieniu skarżącego. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.