IV SA/Gl 1047/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Starosta [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez S.P. nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 26.06.2013 r. do 31.01.2014 r. w kwocie 5 500,60 zł, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż strona na dzień rejestracji, tj. 18.06.2013 r. nie spełniała warunków bycia osobą bezrobotną z powodu posiadania prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Stąd pobrany zasiłek dla bezrobotnych za okres od 26.06.2013 r. do 03.01.2014 r. w kwocie 5 500,60 zł jest świadczeniem nienależnym i podlega zwrotowi. Od tej decyzji S.P. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie, zarzucając bezpodstawne i bezprawne domaganie się zwrotu pobranego zasiłku jako świadczenia nienależnego powstałego w wyniku błędu urzędnika oraz nieprawomocnej decyzji o odmowie uznania za osobę bezrobotną w związku z toczącym się postępowaniem wyjaśniającym oraz złożonym zażaleniem na postanowienie z dnia [...]r. znak: [...]. Nadto podniósł, iż nie wyraża zgody na zwrot pobranego zasiłku jako nienależnego również z uwagi na fakt, iż w okresie pobierania tegoż zasiłku nie osiągał żadnego dochodu, nie pobierał renty rodzinnej, a więc nie posiadał żadnego dochodu. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art.76 ust.1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz.674 ze zm.) oraz art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz.267 ze zm.) Wojewoda [...] orzekł zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że organ zatrudnienia pismem z dnia 26.03.2014 r. Nr [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania o zwrot nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 26.06.2013 r. do 03.01.2014 r. Następnie w dniu [...]r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] orzekającą zwrot nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 26.06.2013 r. do 31.01.2014 r. w kwocie 5 500,60 zł. Organ odwoławczy podniósł, że S.P. został zarejestrowany w PUP w T. 18.06.2013 r. jako osoba bezrobotna, której przyznano prawo do zasiłku z dniem 26.06.2013 r. w wysokości 988,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy, a w wysokości 776,10 zł miesięcznie, w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. W dniu 07.02.2014 r. wpłynęła do Urzędu Pracy w T. kopia decyzji organu rentowego z dnia [...]r. orzekająca o przyznaniu S.P. świadczenia przedemerytalnego od dnia 04.01.2014 r. Organ zatrudnienia wydał zatem w dniu [...]r. decyzję znak: [...], orzekającą o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 04.01.2014 r. z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda zaznaczył, ze następnie w dniu 17.02.2014 r. do PUP w T. wpłynęło pismo ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. z którego wynika, iż strona ma ustalone prawo do renty rodzinnej po zmarłej żonie od 12.07.2011 r., które zostało zawieszone od dnia 01.06.2013 r. Jednocześnie organ ten wskazał, iż wysokość renty za miesiąc 05/13 wynosiła brutto 1981,84 zł, a netto 1269,70 zł. W dniu 21.02.2014 r. do akt sprawy prowadzonych przez PUP odwołujący załączył zaświadczenie ZUS Inspektorat w T. z którego wynika, iż pobierał rentę rodzinną od 12.07.2011 r. do 31.05.2013 r., a od 01.06.2013 r. zawieszono jej wypłatę na wniosek świadczeniobiorcy. Począwszy zaś od 01.02.2014 r. na wniosek rencisty wznowiono wypłatę renty rodzinnej. Organ odwoławczy wskazał, iż powyższe skutkowało wznowieniem przez organ I instancji w dniu 18.03.2014 r. postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi: z dnia [...]r. orzekającej o uznaniu z dniem 18.06.2013 r. za osobę bezrobotną, 2. z dnia [...]r. orzekającej o przyznaniu z dniem 26.06.2013 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 988,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy, a w wysokości 776,10 zł miesięcznie, w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku, 3. z dnia [...]r. orzekającej o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 04.01.2014 r. z powodu nabycia świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda podkreślił, że organ I instancji następnie w dniu [...]r. wydał decyzję uchylającej w całości decyzje będące przedmiotem wznowienia i orzekającej o odmowie uznania odwołującego z dniem 18.06.2013 r. za osobę bezrobotną i umarzającej postępowanie w pozostałym zakresie jako bezprzedmiotowe. Orzeczenie to w wyniku złożonego odwołania było przedmiotem rozpoznania organu II instancji, który utrzymał je w mocy, wydając decyzję Nr [...]. Wniesiona przez S.P. skarga, skutkowała skierowaniem jego sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Organ odwoławczy zaakcentował, że powyższe stanowiło podstawę do wydania w dniu [...]r. przez organ I instancji decyzji Nr [...], mocą której organ orzekł o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 26.06.2013 r. do 03.01.2014 r. w kwocie 5 500,60 zł. Dalej Wojewoda podniósł, że w myśl art.76 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne obowiązana jest do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Definicję pojęcia nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego przez osobę bezrobotną zawiera art.76 ust.2 omawianej ustawy. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się między innymi świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierająca to świadczenie (pkt 2). Organ odwoławczy zaznaczył, że z treści art.2 ust. 1 pkt 2 lit "c" omawianej ustawy wynika, iż ilekroć jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zwodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy, jeżeli osoba ta nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wojewoda zaakcentował, iż przepis ten wyraźnie precyzuje przyczyny uniemożliwiające nabycie lub zachowanie statusu bezrobotnego poprzez określenie, że bezrobotnym nie może być m.in. osoba, która nabyła prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W dniu rejestracji w PUP w T. 18.06.2013 r. odwołujący składając "oświadczenie rejestrowe" nie wskazał, iż posiada prawo do renty rodzinnej i jej pobieranie zawiesił. Jest to okoliczność bezsporna wynikająca z przesłanego pisma ZUS Inspektorat w T., w którym organ rentowy wskazuje, iż strona ma ustalone prawo do renty rodzinnej po zmarłej żonie od dnia 12.07.2011 r., na jego wniosek wypłata renty została zawieszona od dnia 01.06.2013 r., a w wysokość renty za miesiąc 05/2013 r. wynosiła brutto 1981,84 zł, jak i potwierdzona przez odwołującego w dniu 26.03.2014 r. podczas przesłuchania w organie zatrudnienia, w trakcie którego oświadczył, m.in., że: z dniem 01.06.2013 r. zawiesił w ZUS-ie rentę rodzinną, którą pobierał po zmarłej żonie, rentę miał ustaloną w wysokości 1 200 zł netto, renta była obniżona z uwagi na jego zatrudnienie. W związku z tym – w opinii organu odwoławczego - niewątpliwym pozostaje fakt, iż odwołujący wypełnił oświadczenie rejestrowe niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, skoro w pkt 3 wskazanego oświadczenia podał, iż nie nabył prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Oświadczenie to natomiast stało się podstawą przyznania odwołującemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zasiłku takiego jednakże nie może otrzymać osoba, która nie jest bezrobotna. Z brzmienia art.2 ust.1 pkt 2 lit. "c" ustawy wynika bowiem, że status bezrobotnego może otrzymać osoba, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia. Osoba taka nie może pracować zarobkowo jak i prowadzić innej działalności, a tym bardziej posiadać prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wojewoda podniósł, że S.P. w dniu rejestracji został poinformowany o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, m.in. o tym, że status bezrobotnego posiada osoba, która nie nabyła prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Odwołujący potwierdził fakt zapoznania się z treścią "Informacji dla osób bezrobotnych zarejestrowanych w PUP", która zawiera powyższe pouczenie i otrzymał jeden egzemplarz tej informacji. Nadto w dniach 18.06.2013 r., 25.06.2013 r., 05.09.2013 r. oraz 05.12.2013 r. składał w organie zatrudnienia oświadczenie o zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskanych przychodach, w tym o nienabyciu prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W opinii organu odwoławczego, należało zatem uznać, iż odwołujący miał świadomość konsekwencji wynikających z jednoczesnego posiadania statusu osoby bezrobotnej i posiadania uprawnień do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dlatego też, z uwagi na posiadanie w dniu rejestracji, tj. 18.06.2013 r. prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. wynosiła brutto 1600 zł) S.P. nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto Wojewoda zaakcentował, że z art.2 ust.l pkt 2 lit. "c" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż posiadanie status bezrobotnego nie jest powiązane z rzeczywistym faktem pobierania renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, lecz z okolicznością prawnego jej nabycia. Dlatego też nie ma znaczenia, że odwołujący w dniu rejestracji renty tej nie pobierał. Zatem bezsporne w sprawie jest, że w okresie, gdy pobierał zasiłek dla bezrobotnych posiadał równocześnie prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, przy czym okoliczność ta nie została zgłoszona organowi zatrudnienia. Stad też – zdaniem organu odwoławczego - zasadnym było uznanie przez organ I instancji, że pobrany przez stronę zasiłek dla bezrobotnych za okres od 26.06.2013 r. do 03.01.2014 r. w kwocie 5 500,60 zł, jest świadczeniem nienależnymi i podlega zwrotowi, spełnione są bowiem przesłanki określone w art.76 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odnosząc się natomiast do treści odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż w kwestii zarzutów dotyczących niedokładnego wyjaśnienia przez organ zatrudnienia istniejącego w dniu rejestracji stanu faktycznego, stanowisko w tym zakresie przedstawił w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...]r. wydanej w wyniku złożonego odwołania od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...]r. Natomiast w kwestii zarzutu dotyczącego bezpodstawnego i bezprawnego domagania się przez organ zatrudnienia zwrotu pobranego zasiłku jako świadczenia nienależnego w związku z nieprawomocną decyzją o odmowie uznania za osobę bezrobotną i toczącym się postępowaniem wyjaśniającym oraz złożonym zażaleniem na postanowienie z dnia [...]r. znak: [...], wyjaśnia się, iż złożenie skargi do WSA w Gliwicach na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję organu zatrudnienia z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy uznania strony za osobę bezrobotną i umarzającą postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26.06.2013 r., w myśl art.61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zatem nie było przeszkód prawnych do wszczęcia przez organ I instancji postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, w przypadku strony zasiłku dla bezrobotnych. Wniesione zaś zażalenie na postanowienie organu I instancji, w sprawie sprostowania omyłki występującej w decyzji znak: [...] z dnia [...]r., orzekającej o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 18.06.2013 r. zostało rozpoznane przez Wojewodę [...], który wydał [...]r. postanowienie Nr [...]r., stwierdzając uchybienie terminu do jego wniesienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący S.P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania poprzez podjęcie niesłusznej decyzji i brak podstaw do stwierdzenia wypłaconego zasiłku jako nienależnie pobranego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu rejestracji tj. 18.06.2013 r. zapoznał PUP w T. z wszystkimi okolicznościami. Nie ukrywał żadnego faktu, gdyż na tę okoliczność przedłożył zaświadczenie wydane przez ZUS potwierdzające, iż rentę rodzinną pobierał w okresie od 12.07.2011 r. do 31.05.2013 r. Skarżący podniósł, że rejestrujący go urzędnik nie wykazał zainteresowania rozpoznaniem sprawy i zbadaniem zaistniałej sytuacji dotyczącej powodu zaprzestania pobierania renty rodzinnej. Wskazał, iż szczerze, zgodnie z prawdą odpowiadał na pytania urzędnika. W opinii skarżącego, błędu należy upatrywać się w decyzji urzędnika PUP, który w dniu rejestracji posiadając informację wynikającą z wydanego zaświadczenia ZUS o nabyciu prawa do renty rodzinnej, wydał decyzję o nabyciu przeze niego statusu osoby bezrobotnej. Skarżący zaznaczył, że nie naraził na straty skarbu państwa, nie wyłudził żadnych nienależnych świadczeń. Nadmienił że, w okresie pobierania tegoż zasiłku nie osiągał żadnego dochodu, a co za tym idzie nie doszło do zbiegu pobierania dwóch świadczeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wyjaśnić na wstępie należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kreowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje to w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Przy tym, sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie czy narusza zasady współżycia społecznego. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Wojewódzki Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli kwestionowanej decyzji w tych ramach nie dostrzegł Sąd uchybień skutkujących jej wzruszeniem. Sprawa została bowiem dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, zebrane dowody zostały poprawnie ocenione pod kątem wiarygodności, w wyniku czego poczyniono trafne ustalenia faktyczne, które przyjęto za podstawę zasadnych rozważań i prawidłowego rozstrzygnięcia. Zatem decyzja ta nie uchybia przepisom prawa procesowego. Nie narusza ona także przepisów prawa materialnego. Przepis art. 76 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.) stanowi w ust. 1 , że osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Z kolei z ust. 2 tego przepisu wynika, że za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: 1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach; 2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie; 3) zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78; 4) koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6 lub w przypadku gdy skierowanie na szkolenie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę skierowaną na szkolenie; 4a) koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust. 1 lub w przypadku gdy skierowanie na przygotowanie zawodowe dorosłych nastąpiło na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę skierowaną na przygotowanie zawodowe dorosłych; 5) zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego; 7) świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Oczywistym jest, że orzeczenie zwrotu nienależnego świadczenia, może nastąpić jedynie po uprzednim ustaleniu, we właściwym trybie przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w drodze decyzji administracyjnej , że danej osobie w konkretnie określonym okresie zasiłkowym nie przysługiwał status osoby bezrobotnej i będące pochodną tego statusu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Dopiero dokonanie tego ustalenia pozwala organowi administracji, zająć się kolejną kwestią, a mianowicie sprawą zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Zatem okoliczność ,że dane świadczenie - w tym przypadku zasiłek dla bezrobotnych - jest świadczeniem nienależnym, wynikać może jedynie z treści decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt administracyjnych, wcześniej zapadła decyzja z dnia [...]r. uchylająca decyzje: z dnia [...] r. orzekającej o uznaniu skarżącego z dniem 18.06.2013 r. za osobę bezrobotną, 5. z dnia [...]r. orzekającej o przyznaniu z dniem 26.06.2013 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 988,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy, a w wysokości 776,10 zł miesięcznie, w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku, z dnia [...]r. orzekającej o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 04.01.2014 r. z powodu nabycia świadczenia przedemerytalnego, oraz orzekająca o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i umarzająca postępowanie w pozostałej części. Orzeczenie to w wyniku złożonego odwołania było przedmiotem rozpoznania organu II instancji, który utrzymał je w mocy, wydając decyzję Nr [...]. Wniesiona przez S.P. skarga, skutkowała skierowaniem jego sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 15.09.2015 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/gl 716/14 skargę tą oddalił. Bezspornym w sprawie bowiem jest, że w dniu rejestracji w PUP w T. 18.06.2013 r. skarżacy składając "oświadczenie rejestrowe" nie wskazał, iż posiada prawo do renty rodzinnej i jej pobieranie zawiesił. Organ rentowy wskazał, iż strona ma ustalone prawo do renty rodzinnej po zmarłej żonie od dnia 12.07.2011 r., na jego wniosek wypłata renty została zawieszona od dnia 01.06.2013 r., a w wysokość renty za miesiąc 05/2013 r. wynosiła brutto 1981,84 zł, jak i potwierdzona przez odwołującego w dniu 26.03.2014 r. podczas przesłuchania w organie zatrudnienia, w trakcie którego oświadczył, m.in., że: z dniem 01.06.2013 r. zawiesił w ZUS-ie rentę rodzinną, którą pobierał po zmarłej żonie, rentę miał ustaloną w wysokości 1 200 zł netto, renta była obniżona z uwagi na jego zatrudnienie. W związku z tym niewątpliwym pozostaje fakt, iż skarżący wypełnił oświadczenie rejestrowe niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, skoro w pkt 3 wskazanego oświadczenia podał, iż nie nabył prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Oświadczenie to natomiast stało się podstawą przyznania odwołującemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zasiłku takiego jednakże nie może otrzymać osoba, która nie jest bezrobotna. Z brzmienia art.2 ust.1 pkt 2 lit. "c" ustawy wynika bowiem, że status bezrobotnego może otrzymać osoba, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia. Osoba taka nie może pracować zarobkowo jak i prowadzić innej działalności, a tym bardziej posiadać prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Skarżący w dniu rejestracji został poinformowany o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, m.in. o tym, że status bezrobotnego posiada osoba, która nie nabyła prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Potwierdził fakt zapoznania się z treścią "Informacji dla osób bezrobotnych zarejestrowanych w PUP", która zawiera powyższe pouczenie i otrzymał jeden egzemplarz tej informacji. Nadto w dniach 18.06.2013 r., 25.06.2013 r., 05.09.2013 r. oraz 05.12.2013 r. składał w organie zatrudnienia oświadczenie o zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskanych przychodach, w tym o nienabyciu prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Stąd też uprawniony jest wniosek, ze skarżący miał świadomość konsekwencji wynikających z jednoczesnego posiadania statusu osoby bezrobotnej i posiadania uprawnień do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Godzi się wyraźnie wskazać, że z uwagi na posiadanie w dniu rejestracji, tj. 18.06.2013 r. prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. wynosiła brutto 1600 zł) skarżący nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Z treści art.2 ust. 1pkt 2 lit. "c" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż posiadanie status bezrobotnego nie jest powiązane z rzeczywistym faktem pobierania renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, lecz z okolicznością prawnego jej nabycia. Dlatego też nie ma znaczenia, że skarżący w dniu rejestracji renty tej nie pobierał. Zatem bezsporne w sprawie jest, że w okresie, gdy pobierał zasiłek dla bezrobotnych posiadał równocześnie prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, przy czym okoliczność ta nie została zgłoszona organowi zatrudnienia. Stad też – zdaniem Sądu - zasadnym było uznanie, że pobrany przez stronę zasiłek dla bezrobotnych za okres od 26.06.2013 r. do 03.01.2014 r. w kwocie 5 500,60 zł, jest świadczeniem nienależnymi i podlega zwrotowi, spełnione są bowiem przesłanki określone w art.76 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zatem końcowo godzi się wskazać, że w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności , pomimo subiektywnych odczuć skarżącego, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.