IV SA/Gl 1066/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia: odrzucić skargę; Pismem procesowym datowanym na [...] października 2012 r. K. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa [...], w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku. Jak wynika z pieczęci umieszczonej na kopercie nadawczej (karta nr 8 akt niniejszej sprawy), strona nadała tę skargę pocztą, czyniąc to w dniu 29 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie przy tym z art. 53 §1 cytowanej regulacji, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Artykuł 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. określa natomiast, że skarga wniesiona po upływie wspomnianego terminu podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z dołączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczenie zaskarżonej decyzji K. K. nastąpiło w dniu 24 września 2012 r. W konsekwencji, termin do wniesienia skargi upłynął odpowiednio w dniu 24 października 2012 r., czyli 30 dni od omawianej daty. Trzeba zaznaczyć, że w treści przywołanej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Wyżej wymieniona nadała jednak swoją skargę dopiero w dniu 29 października 2012 r., a równocześnie nie wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że skargę należało uznać za spóźnioną i orzec o jej odrzuceniu, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 2 i §3 p.p.s.a.