IV SA/Gl 1079/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie agencji zatrudnienia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] - w częściach orzekających o wykonalności decyzji od daty jej uprawomocnienia się, i orzeka, że w tym zakresie decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocniane się wyroku; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 378,00 (trzysta siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania. Okręgowy Inspektorat Pracy w L. pismem z dnia [...] r. zawiadomił Marszałka Województwa [...], że w wyniku przeprowadzonych kontroli agencji zatrudnienia "P" spółka z o.o. w G. – Biura Terenowego w L., stwierdzono prowadzenie agencji z naruszeniem przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zakresie kierowania do pracy za granicą do pracodawców zagranicznych obywateli polskich. Kontrola wykazała, że z osobami kierowanymi do pracy agencja nie zawierała na piśmie żadnej umowy, w umowie o współpracy z kontrahentem zagranicznym nie określono okresu zatrudnienia, rodzaju i warunków pracy, zasad wynagradzania i przysługujących osobom podejmującym pracę świadczeń socjalnych. Agencja nie informowała także na piśmie kierowanych do pracy osób o zaliczeniu udokumentowanych okresów zatrudnienia za granicą u pracodawców zagranicznych do kresów pracy w RP, w zakresie uprawnień pracowniczych. Pismem z [...] r. Marszałek Województwa [...] poinformował Spółkę o zamiarze przeprowadzenia w dniu [...] r. kontroli w zakresie spełniania przez agencję zatrudnienia warunków wymaganych do prowadzenia działalności. Z kontroli sporządzono protokół, w którym m. in. stwierdzono, że agencja zatrudnienia nie zawierała z osobami kierowanymi do pracy pisemnych umów. Pismem z [...] r. poinformowano stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wykreślenia Spółki z rejestru agencji zatrudnienia. Wobec wszczęcia postępowania kontrolnego przez organ inspekcji pracy, Marszałek Województwa zawiesił w dniu [...] r. postępowanie w sprawie wykreślenia Spółki z rejestru agencji zatrudnienia. Inspektor pracy, po przeprowadzeniu czynności kontrolnych w Spółce, skierował wniosek do Sądu Rejonowego o ukaranie osoby winnej niedopełnienia obowiązku zawierania pisemnych umów z osobami kierowanymi do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych. Sąd Rejonowy w G. prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia [...] r., sygn. [...] uznał vice prezesa zarządu spółki "P." sp. z o.o. w G. K. S. za winnego tego, że prowadząc jako vice prezes zarządu agencję zatrudnienia, świadczącą usługę o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie zawarł z osobą kierowana do pracy za granicą pisemnej umowy, o jakiej mowa w art. 85 ust. 2 tej ustawy, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 121 ust. 6 powołanej ustawy i skazał go na karę grzywny. Po podjęciu zawieszonego postępowania i zawiadomieniu strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] r. nr [...] orzekł o wykreśleniu "P." Spółki z o.o. w G., z datą uprawomocnienia się decyzji, z rejestru agencji zatrudnienia. W podstawie prawnej podano przepis art. 18m pkt 5 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.). W uzasadnieniu podano, że Spółka uzyskała wpis do rejestru agencji zatrudnienia w dniu [...] r. Kontrole przeprowadzone w biurze terenowym agencji w L. oraz w siedzibie w G. wykazały nieprawidłowości w zakresie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia (...), polegające na braku zawierania pisemnych umów z osobami kierowanymi do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych. Za wykroczenie z tego tytułu prawomocnym wyrokiem został ukarany vice prezes zarządu Spółki G. S. (organ I instancji w uzasadnieniu wadliwie podał imię vice prezesa Spółki). Wyrok ten poświadcza naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Zgodnie z art. 18m pkt 5 ustawy, stanowi to podstawę do wykreślenia Spółki z rejestru. W odwołaniu od decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Podniosła, że w decyzji powołano się na fakt skazania wyrokiem karnym G. S., podczas gdy nazwisko wiceprezesa Spółki tak nie brzmi, zatem rozstrzygnięcie jest bezpodstawne. Nadto wyrok skazujący dotyczy osoby fizycznej, zaś przepis art. 18m pkt 5 ustawy dotyczy naruszenia warunków opisanych w tym przepisie przez podmiot wpisany do rejestru, którym w sprawie jest osoba prawna. W decyzji nie wykazano, jakich nieprawidłowości dopuściła się Spółka w zakresie prowadzenia agencji zatrudnienia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podzielono stanowisko Marszałka Województwa, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 18m pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...), albowiem Spółka, kierując w zakresie agencji zatrudnienia osoby do pracy za granicą nie zawierała z nimi pisemnych umów, co narusza art. 85 ust. 2 tej ustawy. Fakt ten potwierdza skazanie osoby pełniącej funkcje organu Spółki za wykroczenie. Wadliwe oznaczenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji imienia osoby skazanej, nie ma wpływu na wadliwość podjętego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium odmówiło wstrzymania wykonania swojej decyzji z dnia [...] r. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 18m pkt 5 i art. 19 ust. 2 w związku z art. 121 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia (...), poprzez ich wadliwą interpretację. W uzasadnieniu powielono argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że powoływany w sprawie skazujący wyrok karny niewątpliwie dotyczy K. S., który bezspornie pełni funkcję wice prezesa zarządu Spółki. Odrębnym wnioskiem Spółka zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji wskazując, że nie można zastosować instytucji wstrzymania wykonania, albowiem zgodnie z rozstrzygnięciem organu I instancji, wykreślenie nastąpi z chwilą uprawomocnienia się decyzji. Konsekwencją takiego rozwiązania jest to, że decyzja będzie podlegała wykonaniu dopiero po prawomocnym oddaleniu skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 18m pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...), marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku naruszania przez ten podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5. Przepis art. 19 pkt 2 ustawy przewiduje, że podmiot zamierzający wykonywać usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1 (polegające m. in. na kierowaniu do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych – art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy), powinien być niekarany za przestępstwo lub wykroczenie, o których mowa w art. 121-121b ustawy. Przepis art. 121 ust. 6 ustawy przewiduje karę dla osoby, która prowadząc agencję zatrudnienia nie zawiera z osobą kierowaną do pracy za granicą u pracodawcy zagranicznego pisemnej umowy o treści określonej w art. 85 ust. 2 ustawy. Niewątpliwie ukaraniu za przestępstwo może podlegać osoba fizyczna i w stosunku do takiego podmiotu został wydany karny wyrok skazujący. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ukarany został vice prezes zarządu Spółki, zatem osoba pełniąca rolę organu osoby prawnej, składająca w jej imieniu oświadczenia woli i dokonująca czynności. Wadliwe oznaczenie w uzasadnieniu organu I instancji nazwiska osoby, której dotyczy wyrok karny, nie ma wpływu na wynik sprawy. Ani skarżąca Spółka nie neguje faktu ukarania jej vice prezesa K. S., ani z materiału sprawy nie wynika, że ukarana została inna osoba. Stan faktyczny został w sprawie ustalony prawidłowo a decyzja została skierowana do właściwie oznaczonego podmiotu, i nie jest nim K. S., zatem opisana wadliwość uzasadnienia nie jest istotna i nadaje się do sprostowania jako oczywista omyłka. Jej sprostowanie zgodnie ze stanem wynikającym z prawomocnego wyroku sądu karnego, nie modyfikuje rozstrzygnięcia. Zarzut podnoszony w związku z omyłkowym oznaczeniem imienia osoby skazanej jest pozbawiony wobec powyższego wagi. Należy także podkreślić, że z zaskarżonych rozstrzygnięć wcale nie wynika, aby podstawą wykreślenia była przesłanka z art. 19 pkt 2 ustawy, czyli fakt ukarania podmiotu. Organy obu instancji zgodnie natomiast podają, że powodem decyzji o skreśleniu jest ujawnienie faktu nie zawierania pisemnych umów z osobami kierowanymi do pracy za granicą. Organ odwoławczy w swym uzasadnieniu wprost powołuje przepis art. 85 ust. 2, odnoszący się właśnie do tego wymogu. Naruszenie art. 85 ust. 2 ustawy jest samodzielną przesłanką wydania decyzji o wykreśleniu, przewidzianą w art. 18m pkt 5 ustawy. Oczywiście fakt kierowania do pracy bez zawarcia wymaganej pisemnej umowy winien być udokumentowany i właśnie w tym kontekście należy postrzegać odwołanie się przez organy do faktu ukarania K. S., jako osoby uprawnionej do działania w imieniu Spółki. Prawomocny wyrok skazujący stanowi wystarczający argument, aby uznać, że fakt naruszenia art. 85 ust. 2 ustawy został w postępowaniu wykazany a przesłanka skreślenia spełniona. Fakt skazania K. S. za czyn opisany w wyroku jest dowodem na to, że Spółka kierowała do pracy za granicą u pracodawcy zagranicznego bez wymaganej pisemnej umowy. Sąd podziela wobec powyższego stanowisko organów, że w sprawie zaistniała przesłanka skreślenia Spółki z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. Jednocześnie należy jednak zwrócić uwagę na przepis art. 18n ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, w przypadku wydania decyzja o wykreśleniu z rejestru, wpis następuje, gdy decyzja stanie się ostateczna. Brak jest zatem podstaw do orzekania w decyzji o terminie dokonania wpisu o wykreśleniu, wynika on bowiem wprost z ustawy. W szczególności brak jest podstaw do modyfikowania ustawowego rozwiązania i określania w decyzji innego momentu dokonania wpisu do rejestru o wykreśleniu. Takie natomiast rozstrzygnięcie znalazło się w wydanych decyzjach. Marszałek Województwa orzekł, że wpis nastąpi z datą "prawomocności" decyzji, co utrzymał w mocy organ II instancji. Istnieje zasadnicza różnica między instytucją ostateczności i prawomocności decyzji, na co wskazał już Sąd w postanowieniu z dnia [...] r. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji. Przez decyzje prawomocne należy natomiast rozumieć decyzje utrzymane w mocy w postępowaniu sądowym lub takie, od których nie została skutecznie wniesiona skarga (art. 269 k.p.a.). Wobec brzmienia art. 18n ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...), organy nie miały zatem podstaw do łączenia daty dokonania wpisu o wykreśleniu z momentem prawomocności decyzji. W tym zakresie podjęte rozstrzygnięcie zostało wydane bez podstawy prawnej, czym spełnia przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze podane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 i 2 oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji organów obu instancji w częściach orzekających o wykonalności decyzji od daty jej uprawomocnienia się. Wobec zaistnienia przesłanki nieważności Sąd nie był ograniczony zakazem wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącej. Natomiast w pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 powołanej ustawy. Wysokość zwracanych kosztów postępowania ustalono na poziomie 50% poniesionych kosztów, mając na uwadze przepis art. 206 p.p.s.a. Sąd uznał, że zaistniały uzasadnione powody do zasądzenia części kosztów, albowiem zaskarżona decyzja została uchylona w części i z powodów przez stronę nie podnoszonych, natomiast argumenty skargi nie były skuteczne.