IV SA/Gl 108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na zarządzenie Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji dyrektora gminnego ośrodka kultury i sportu 1) uchyla zaskarżone zarządzenie; 2) zasądza od Wójta Gminy M. na rzecz strony skarżącej kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarządzeniem z dnia [...] r. Wójt Gminy M. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446), art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 406, dalej "ustawa") oraz art. 70 w zw. z art. 72 § 1 kodeksu pracy (dalej k.p.), po zasięgnięciu opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję w pkt 1 odwołał K.P. (dalej skarżący lub strona) ze stanowiska Dyrektora A w M. (dalej A) z dniem 24 października 2016 r., a w pkt 2 wskazał, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy, które następuje za trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia. W piśmie z dnia 7 listopada 2016 r., skarżący działając przez pełnomocnika, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie powyższego zarządzenia, wskazując, że odwołanie skarżącego ze stanowiska nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 ustawy, jak również przepisów postępowania dotyczących w szczególności podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również sporządzenia uzasadnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 15 ust. 1 ustawy poprzez odwołanie skarżącego ze stanowiska bez uprzedniego zasięgnięcia opinii Fundacji "B" i w konsekwencji przez brak zasięgnięcia opinii wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez A, gdy tymczasem ustawa nakłada na Wójta obowiązek zasięgnięcia opinii wszystkich tego rodzaju stowarzyszeń zawodowych i twórczych przed odwołaniem dyrektora instytucji kultury ze stanowiska; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: — art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak uzasadnienia aktu odwołującego skarżącego z zajmowanego stanowiska dyrektora instytucji kultury, gdy tymczasem w uzasadnieniu samego aktu odwołania dyrektora winny zostać szczegółowo wskazane zarzucane skarżącemu nieprawidłowości, jak również winny one zostać przekonująco umotywowane, a co więcej wymóg należytego uzasadnienia władczego aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej wynika również z ogólnych zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP, w tym zwłaszcza z zasady demokratycznego państwa prawnego oraz z zasad praworządności i legalności. — art. 7, 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. zasadności odwołania Dyrektora A, w sytuacji istnienia licznych i zdecydowanie negatywnych opinii stowarzyszeń twórczych oraz samych mieszkańców gminy w tym przedmiocie oraz brak zwrócenia się przez Wójta o opinię do Fundacji "B" w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska, gdy tymczasem zebrany w postępowaniu materiał dowodowy powinien być kompletny, a wydanie aktu prawa miejscowego winno zostać poprzedzone jego dokładnym rozpatrzeniem, co w przedmiotowej sprawie z pewnością nie miało miejsca; — art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie przez organ administracji publicznej prowadzący postępowanie czynnego w nim udziału, gdy tymczasem w toku postępowania administracyjnego na Wójcie Gminy M. ciążył obowiązek zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium tego postępowania. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że powołanie skarżącego dokonane na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy stanowi podstawę nawiązania stosunku pracy w rozumieniu art. 68 k.p. z dyrektorami instytucji kultury. Skarżący odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazując, że zarządzenia w sprawie powoływania i odwoływania ze stanowiska dyrektorów instytucji kultury wywołują skutki z zakresu prawa pracy, jednakże nie zmienia to ich publicznoprawnego charakteru. Zdaniem strony akt władczy organu oparty na przepisach prawa administracyjnego podlega nadzorowi administracyjnemu organów nadzoru, jak również kontroli sądów administracyjnych, niezależnie od ewentualnej ochrony stosunku pracy przysługującej odwołanemu dyrektorowi przed sądem pracy. Skarżący podniósł, że poprzez wydanie zarządzenia nastąpiło naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż Wójt dokonał odwołania bez uprzedniego zasięgnięcia w tej sprawie opinii Fundacji "B", prowadzącej działalność w S. Strona podkreśliła, że charakter twórczy Fundacji "B" jest bezsporny i wynika chociażby z informacji zawartych na jej stronie internetowej. Pojęcie "stowarzyszenie twórcze", o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy należy rozumieć szeroko. Obejmuje ono zarówno stowarzyszenia zrzeszające twórców, jak też prowadzące i inspirujące działalność twórczą. Skarżący zaznaczył, że obowiązkiem Wójta było zatem dokładne ustalenie, jakie związki zawodowe oraz stowarzyszenia zawodowe i twórcze działają na terenie gminy. W dalszej kolejności powinien on zasięgnąć ich opinii w zakresie osoby odwoływanego dyrektora instytucji kultury. Skarżący wskazał, że Wójt błędnie zaniechał sporządzenia uzasadnienia zarządzenia, co doprowadziło nie tylko do naruszenia ogólnych zasad ustrojowych zawartych w art. 2 i 7 Konstytucji RP, ale również art. 107 § 3 k.p.a. Działanie organu administracji publicznej, które mieści się w jego prawem przewidzianych kompetencjach, ale zarazem nosi znamiona władczego, arbitralnego działania, skierowanego do skonkretyzowanego podmiotu musi być dla tegoż podmiotu zrozumiałe i poddające się weryfikacji. Skarżący stwierdził, że brak sporządzenia uzasadnienia aktu administracyjnego, pozbawia go możliwości oceny przyczyn leżących u podstaw podjęcia takiego aktu, ale także i możliwości dokonania oceny, co do prawidłowości podjętego aktu przez organ nadzoru oraz kontroli jego legalności przez sąd administracyjny. Dodatkowo wskazał, iż wymóg uzasadniania rozstrzygnięć przez administrację publiczną zaliczany jest do standardów dobrej administracji i prawa do sprawiedliwego procesu. Skarżący stwierdził, że brak uzasadnienia nie pozwala stwierdzić, jakie były rzeczywiste przyczyny odwołania go z funkcji dyrektora oraz, że nie jest możliwe przeprowadzenie jakiejkolwiek kontroli zaskarżonego zarządzenia przez sąd administracyjny, albowiem jego prawidłowość oceniać można byłoby jedynie na podstawie tych okoliczności, które zostałyby wskazane w pisemnym uzasadnieniu bezpośrednio w nim zawartym. Dodał, że przyjęcie innego stanowiska prowadzić może do sytuacji, w której aż do momentu wydania aktu przez organ kontrolny można byłoby powoływać w sprawie nowe okoliczności czy też argumenty. Strona dodatkowo podniosła, że organ dopuścił się również naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Wójt bowiem nie odniósł się w ogóle do znajdujących się w materiale dowodowym opinii związków zawodowych i stowarzyszeń w przedmiocie odwołania skarżącego z funkcji Dyrektora. Tymczasem, z treści przedmiotowych opinii jednoznacznie wynika, iż stanowisko tych jednostek w przedmiocie odwołania było zdecydowanie negatywne. Ponadto Wójt nie odniósł się do apelu kilkuset mieszkańców Gminy wraz z listą ich podpisów w przedmiocie nieodwoływania skarżącego z zajmowanego od wielu lat stanowiska. Do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. doprowadziło także niezwrócenie się do wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej w A. Skarżący w konkluzji stwierdził, że organ naruszył także art. 10 § 1 k.p.a. Uniemożliwiając mu przedstawienie własnego stanowiska, złożenia w przedmiotowej sprawie wniosków dowodowych, czy też nawet zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że Fundacja "B" nie jest stowarzyszeniem zawodowym, ani stowarzyszeniem twórczym właściwym ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Natomiast jest fundacją zarejestrowaną w C., nie prowadzi działalności twórczej na terenie gminy M., jej cele statutowe są rozbieżne od celów statutowych A w M. Ze statutu Fundacji wynika, że jej celem jest działalność pożytku publicznego polegająca m.in. na działalności edukacyjnej, upowszechnianiu wolności i praw człowieka, promocji zatrudnienia i aktywizacji zawodowej, pomocy humanitarnej, czy ochronie zdrowia. Fundacja ta nie zrzesza twórców i nie ma celów twórczych. Organ podniósł, że powoływanie się na nieuprawnione pominięcie zasięgnięcia opinii tego podmiotu jest nieuzasadnione. Dodał, że zasięgnął opinii innych stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucje działające na terenie gminy. Ponadto wskazał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji poprzez brak uzasadnienia, art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 10 k.p.a poprzez brak zapewnienia skarżącemu przez organ administracji publicznej czynnego udziału w postępowaniu. Wskazał, że żaden przepis nie nakłada na Wójta obowiązku dołączania uzasadnienia do wydawanych przez siebie zarządzeń. Sposób odwoływania ze stanowiska dyrektora instytucji kultury uregulowany został w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, która jest regulacją konkretyzującą zadania i kompetencje organu wykonawczego w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym. Dodał, że ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej reguluje jedynie kwestie odwołania dyrektora powołanego na czas określony. Podniósł, że dyrektor powołany był na czas nieokreślony, a tym samym mając na uwadze art. 15 ust. 7 ustawy, w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 k.p. Zgodnie zaś z art. 70 k.p. pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Odwołanie powinno być dokonane na piśmie, może nastąpić w każdym czasie i co do zasady nie stosuje się trybu przewidzianego w kodeksie pracy przy rozwiązywaniu stosunku pracy za wypowiedzeniem. Oznacza to, że pracodawca nie jest obowiązany uzasadniać swojej decyzji. Organ stwierdził, że akty powołania i odwołania na stanowiska dyrektorów gminnych jednostek organizacyjnych mają podwójny charakter, jako akty publicznoprawne i jednocześnie akty wywołujące skutki w sferze prawa pracy. Żaden przepis nie wskazuje jednak zarządzenia jako formy obligatoryjnej dla złożenia oświadczenia o odwołaniu dyrektora. Oświadczenie pracodawcy w tej sprawie mogłoby być równie dobrze złożone w innej formie z zachowaniem wymogów prawem wymaganych dla odwołania ze stanowiska. Jednakże forma zarządzenia jest powszechnie przyjęta w orzecznictwie. W ocenie organu błędne jest stanowisko skarżącego, że każde zarządzenie wymaga uzasadnienia. Organ podkreślił, że przesłanki nieważności aktu organu gminy określone zostały w art. 91 ust. 1 zd. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 90 ust. 4 w/w ustawy). Z kolei za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Organ dodał, że nie każda sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem jest podstawą do stwierdzenia nieważności aktu prawnego przez organ nadzoru. Do wydania takiego rozstrzygnięcia nadzorczego wymagane jest istotne naruszenie prawa (oczywiste i bezpośrednie). Nie występuje istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli rozstrzygnięcie zawarte w uchwale lub zarządzeniu nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania. Organ podniósł, że bezpodstawne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a.- art. 7,77 i art. 10 k.p.a., gdyż odwołanie ze stanowiska nie odbywa się na mocy przepisów k.p.a, a o każdej czynności skarżący był powiadamiany, wielokrotnie rozmawiał z wójtem na temat odwołania i miał możliwość wypowiedzenia się w każdej chwili. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W rozpoznawanej sprawie, zaskarżonym zarządzeniem z dnia [...] r. Wójt Gminy M. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym i art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 70 w zw. z art. 72 § 1 Kodeksu pracy odwołał w pkt 1 skarżącego ze stanowiska Dyrektora A w M. z dniem [...] r. i w pkt 2 stwierdził, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy, które następuje za 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia. Na wstępie należało wskazać, że w sprawie zostały spełnione warunki formalne wniesienia skargi, gdyż została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, jak tego wymaga art. 52 § 3 P.p.s.a., według stanu obowiązującego w dacie wniesienia skargi. Podkreślenia ponadto wymagało, że kwestionowane zarządzenie jest aktem podjętym przez organ administracji publicznej w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 1672/15 stwierdził, że podwójny charakter aktu odwołania dyrektora instytucji kultury nie może pozbawić możliwości objęcia takiego aktu kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne pod kątem zachowania przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów dotyczących aktu odwołania dyrektora, jako aktu o charakterze publicznoprawnym. W związku z tym, taka kontrola musi umożliwić zbadanie przesłanek, leżących u podstaw wydania omawianego aktu, rozstrzygającego o prawach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa. Z tego powodu odwołanie dyrektora instytucji kultury wymaga uzasadnienia, gdyż przy braku uzasadnienia niemożliwe jest przeprowadzenie kontroli powodów odwołania i w związku z tym, zgodności z prawem tego aktu odwołania. Wymóg należytego uzasadnienia władczego aktu z zakresu administracji publicznej wynika także z zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP, w tym zwłaszcza z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2) oraz zasad praworządności i legalności (art. 7). Podkreślenia w tym miejscu wymagało, że zgodnie z powołanym wśród podstaw prawnych zaskarżonego zarządzenia, przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Ponadto w art. 15 ust. 6 cytowanej ustawy, wymienione zostały przesłanki odwołania dyrektora instytucji kultury powołanego na czas określony. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 7 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy. W przedmiotowej zaś sprawie niewątpliwe było to, że skarżący został powołany na czas nieokreślony. Jednakże wbrew błędnemu przekonaniu organu, wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, regulacja art. 15 ust. 7 cytowanej ustawy, przewidująca zastosowanie w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, przepisów art. 68-72 Kodeksu pracy, nie oznacza, że dyrektor instytucji kultury, powołany na czas nieokreślony, może być odwołany bez żadnego uzasadnienia. W przepisach ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, nie zostały wskazane przesłanki odwołania dyrektora powołanego na czas nieokreślony, jednakże brak takich uregulowań nie oznacza, że odwołanie jest możliwe z pominięciem uzasadnienia. Brak uzasadnienia aktu odwołania prowadzi bowiem do sytuacji, w której niemożliwe jest przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem zarządzenia o odwołaniu, który to akt – jak wskazano wyżej, cytując orzeczenie NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1672/15 – jest objęty kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne pod kątem zachowania przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów dotyczących odwołania dyrektora jako aktu o charakterze publicznoprawnym. Wbrew rozumowaniu organu, z tego faktu, że w pewnym zakresie znajdują zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy, nie wynika, że zarządzenie o odwołaniu może być pozbawione uzasadnienia. Jak bowiem podkreślił NSA w przytoczonym wyżej postanowieniu, zarządzenie organu wykonawczego o odwołaniu ze stanowiska dyrektora instytucji kultury nie jest jedynie aktem z zakresu prawa pracy. Zarówno akt powołania, jak i odwołania ze stanowiska dyrektora gminnej instytucji kultury - jak podniósł NSA - mają charakter publicznoprawny, są aktami podjętymi w sprawie z zakresu administracji publicznej, podejmowane są na podstawie przepisów prawa publicznego, w wykonaniu zadań publicznych przypisanych gminie i realizowanych za pomocą środków publicznych. W związku z tym zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak uzasadnienia aktu odwołującego skarżącego z zajmowanego stanowiska dyrektora instytucji kultury. Wobec tego, zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a., należało uchylić zaskarżony akt z zakresu administracji publicznej. Bezpodstawne były natomiast zarzuty skargi w zakresie naruszenia wymienionych w niej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przepisy te nie mają zastosowania w sprawie wydania, wymienionego w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu braku zasięgnięcia przez organ opinii Fundacji "B" należało wskazać, że obowiązek zasięgnięcia opinii w trybie art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, dotyczy związków zawodowych działających w instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez tę instytucję. Wobec tego obowiązek ten nie dotyczy fundacji. Natomiast z danych Centralnej Informacji KRS, dotyczących Fundacji "B" wynika, że w Dziale 1 Rubryka 1 "Dane podmiotu" w pkt 1 "oznaczenie rodzaju organizacji" wpisano, że jest to fundacja. W związku z tym zarzut powyższy był bezpodstawny. W związku z uwzględnieniem skargi, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało zasądzić od organu na rzecz skarżącego 797 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.