IV SA/Gl 1082/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę. W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w W., postanowieniem nr 1 wszczął przeciwko sierżantowi J.S. postępowanie dyscyplinarne, zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej. Komendant Powiatowy Policji w W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania przeciwko sierżantowi J.S. obwinionemu o to, że w dniu [...]r., pełniąc służbę na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji KPP w W. w pomieszczeniach przeznaczonych dla osób zatrzymanych wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy poprzez to, że w wyniku dokonanego sprawdzenia osoby zatrzymanej i jej odzieży przed przyjęciem osoby do tego pomieszczenia, nie ujawnił przy osobie, a co za tym idzie nie odebrał od niej przedmiotów w postaci 9 sztuk woreczków strunowych suszu marihuany, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 18 pkt 3 oraz 28 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji ( KGP) z dnia [...] r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniach przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, orzekł o uznaniu sierżanta J.S. za winnego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i ukaraniu, wymierzając karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie to zapadło po ponownym rozpoznaniu sprawy, w związku z uchyleniem dwóch wcześniejszych decyzji w tym przedmiocie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w toku postępowania uznano za udowodniony fakt, że w dniu [...] r. obwiniony pełnił służbę w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych KPP w W. oraz w sposób nieprawidłowy wykonał sprawdzenia osoby zatrzymanej – Z. W. – poprzez nieujawnienie przy nim 9 sztuk woreczków strunowych zawierających susz marihuany. Na podstawie zeznań świadków i zebranych dokumentów ustalono, że Z. W. przed zatrzymaniem przez funkcjonariuszy policji P, J. i G. K. posiadał 9 woreczków marihuany zawiniętych w papier toaletowy, które ukrył w kieszeni kurtki, a nie jak wcześniej twierdził w dziurze tyłu kurtki. Obwiniony przed osadzeniem Z. W. w celi Komendy wezwał go do wydania przedmiotów, których posiadanie jest zabronione, co ten uczynił wykładając na stół przedmioty jakie posiadał przy sobie, w tym zawinięte w papier toaletowy woreczki foliowe z zawartością suszu marihuany. Przed zwolnieniem osadzonego J. S. wydał mu przedmioty, które wykazane są w kwicie depozytowym nr 8 – dowód osobisty, wino musujące, kurtka w kolorze zielonym, dwie kamizelki i tytoń. Z zeznań Z. W. wynika, że obwiniony wydał mu także zwitek papieru toaletowego z zawartością, które włożył do kurtki, wykluczył zatem ukrycie woreczków z marihuaną w kurtce, a następnie ich przełożenie do skarpet, jak zeznali konwojujący go następnie do Zakładu Karnego policjanci. Ponadto woreczki zostały ujawnione nie przez tych policjantów, lecz już na terenie ZK przez funkcjonariuszy służby więziennej podczas kontroli osadzonego przed umieszczeniem w celi. Z. W. wyłożył część z 9 woreczków z marihuaną w zwitku papieru toaletowego na stół w pokoju przeszukań, natomiast pozostała większa część tych woreczków została ujawniona w jednej z jego skarpet. Organ biorąc powyższe okoliczności pod uwagę stwierdził, że obwiniony czynność sprawdzenia Z. W. wykonał w sposób nieprawidłowy. Wprawdzie wezwał on go do wydania przedmiotów, a także sprawdził jego osobę i odzież, jednak nie ujawnił i nie odebrał od zatrzymanego 9 sztuk woreczków z marihuaną, które jak wynika z zebranego materiału dowodowego, leżały przed nim na stole zwinięte w papier toaletowy. Orzeczenie oparto na dowodach w postaci dowodu zatrzymania Z. W., protokole przesłuchania policjantów G. J., M. S. i M. R., na oględzinach woreczków z marihuaną oraz ich ekspertyzie kryminalistycznej. Nadto za wiarygodne uznano zeznania funkcjonariuszy Zakładu Karnego, które są zbieżne z zeznaniami Z. W. W związku z tym odmówiono przymiotu wiarygodności zeznaniom policjantów P. J. i G. K. oraz kwitowi depozytowemu nr 8 z dnia [...]r. sporządzonego przez obwinionego. Karę dyscyplinarną nagany wymierzono biorąc pod uwagę stopień zawinienia, z uwzględnieniem okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutek, następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudkę, zachowanie po popełnieniu czynu oraz dotychczasowy przebieg służby. Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył sierżant sztabowy K. G. będący ustanowionym obrońcą J. S., wnosząc o jego uchylenie oraz uniewinnienie obwinionego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błędy w ustaleniach faktycznych, rażącą nadinterpretację faktów oraz niedopuszczalną ocenę dowodów, naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2, art. 135f ust. 7, art. 135e ust. 7 pkt 6, art. 135g ust. 1 ustawy o Policji oraz błędną interpretacje przepisów zarządzenia [...]KGP z dnia [...]r. Podniesiono następnie, iż organ dyscyplinarny nie udowodnił, że obwiniony czynność sprawdzenia osoby zatrzymanej i jej odzieży wykonał nieprawidłowo. Natomiast w świetle zgromadzonych dowodów i przepisów zarządzenia nr [...]KGP obwiniony wykonał czynność w sposób prawidłowy, tylko nieskutecznie. Powołano się również na brak skutecznego sprawdzenia Z. W. przez doprowadzających go funkcjonariuszy policji i nie wszczęcia wobec nich postępowania dyscyplinarnego. Nadto wskazano, że w dniu [...]r. obrońca obwinionego złożył wniosek dowodowy, który nie został uwzględniony, natomiast wydano jedynie postanowienie z dnia [...]r. o odmowie uzupełnienia akt postępowania, chociaż takiego wniosku nie złożono. W konsekwencji nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy i nie ustosunkowano się do twierdzeń obwinionego. Przechodząc do analizy uzasadnienia faktycznego orzeczenia obwiniony zakwestionował ustalenia organu dotyczące miejsca i sposobu przechowywania przez Z. W. woreczków z marihuaną. Według niego istnieje co do tego szereg wątpliwości, których organ nie wziął pod uwagę. Zeznania wszystkich świadków przeczą sobie wzajemnie i ostatecznie nie dowiedziono gdzie znajdowały się przedmiotowe woreczki. Dodano, że zmiana zeznań Z. W. miała miejsce dopiero po jego osadzeniu i przesłuchaniu w charakterze świadka na potrzeby tego postępowania, co może oznaczać niezrozumienie przez niego jego celu. Przypomniano w konkluzji, że wszelkie wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Komendant Wojewódzki Policji w K. orzeczeniem nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów odwołania uznano, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podkreślono, że wbrew ocenie obwinionego nie naruszono art. 135f ust. 7 ustawy o Policji, gdyż uzasadnienie faktyczne postanowienia z dnia [...] r. o odmowie uzupełnienia akt postępowania zostało sporządzone prawidłowo, miało oparcie w przepisach i zostało skutecznie doręczone. Wskazano, iż zgodnie z art. 135i ust. 5 ustawy obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie, a na wydane w tym zakresie postanowienie służy zażalenie. W konsekwencji wniosek obwinionego z dnia [...]r. należało uznać za wniosek o uzupełnienie akt, który został poprawnie załatwiony. Równocześnie uznano za bezzasadną argumentację odwołania, zgodnie z którą J. S. wykonał przeszukanie w sposób prawidłowy, jednakże nieskuteczny. Organ zaakcentował, że wykonanie czynności przeszukania z należytą starannością powinno doprowadzić do ujawnienia woreczków z marihuaną. Tylko od tej staranności i skrupulatności uzależniony był wynik przeszukania. Natomiast w zakresie zawinienia pozostałych policjantów, którzy uczestniczyli w zatrzymaniu Z. W. nie było prowadzone, ani nie jest prowadzone odrębne postępowanie dyscyplinarne. Tym niemniej zgodnie z art. 132b ust. 1 i 3 ustawy o Policji, każdy policjant odpowiada dyscyplinarnie w granicach swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności innych osób. Stwierdzono również, że organ I instancji podjął wszystkie czynności dotyczące ustalenia miejsca przechowywania woreczków z marihuaną. Bezspornym jest fakt ich posiadania przez Z. W. podczas przyjęcia do pomieszczeń dla osób zatrzymanych. Dostrzeżono odmienną sytuację procesową zatrzymanego i jego interes w postępowaniu dyscyplinarnym oraz toczącym się postępowaniu karnym. Niezależnie od faktycznego miejsca przechowywania woreczków istotne jest, że obwiniony nie ujawnił ich podczas wykonywanego przeszukania w Komendzie. Posiadanie woreczków przez Z. W. w zwitku papieru toaletowego zostało natomiast udowodnione, co potwierdzają zeznania A. O., który jest świadkiem wiarygodnym nie mającym żadnego interesu w toczącym się postępowaniu. W konkluzji Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że uznanie J. S. winnym zarzucanego mu czynu jest uzasadnione, a wymierzona mu kara jest współmierna do popełnionego czynu i stopnia jego zawinienia, które było nieumyślne. J. S. wniósł na orzeczenie Komendanta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się jego uchylenia oraz uniewinnienia go od zarzucanego mu czynu. Rozstrzygnięciu zarzucono błędy w ustaleniach faktycznych, rażącą nadinterpretację faktów i niedopuszczalną ocenę dowodów, naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2, art. 132 ust.2 , art. 132a ust. 2, art. 135f ust. 1 pkt 2, art. 135f ust. 7, art. 135e ust. 7 pkt 6, art. 135h ust. 1, art. 135h ust. 2, art. 135f ust. 1 pkt 4a, art. 135f ust. 6 ustawy o Policji oraz całkowicie błędną i wybiórczą interpretację przepisów zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...]r. W obszernym uzasadnieniu skargi opisano przebieg prowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego, podnosząc ostatecznie że nie udowodniono faktu posiadania przez Z. W. suszu marihuany w pomieszczeniu gdzie kontrolował go obwiniony, a tym samym zarzut i stwierdzenie winy opiera się wyłącznie na domysłach. Następnie zakwestionowano przypisanie obwinionemu nieprawidłowości wykonanego przeszukania, wskazując że zgodnie z art. 132a ust. 2 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Natomiast dowody w postaci protokołu przeszukania oraz zeznania świadka M.R. jednoznacznie potwierdzają, że obwiniony wskazaną ostrożność zachował i czynność przeszukania wykonał prawidłowo. Niezgodne ze stanem faktycznym jest również kategoryczne stwierdzenie organu, iż Z. W. posiadał narkotyki w chwili jego przeszukania przez obwinionego. Tej okoliczności nie udowodniono, a przeprowadzone dowody w tym zakresie przeczą sobie wzajemnie. Dodatkowo podniesiono, że Z. W. nie jest świadkiem wiarygodnym, natomiast zeznania A. O. i innych pracowników ZK potwierdzają jedynie posiadanie marihuany przez zatrzymanego wyłącznie na terenie zakładu karnego. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do technicznych kwestii związanych z przeszukaniem zatrzymanego. Podkreślono, że nie mając uzasadnionego podejrzenia posiadanych środków odurzających policjant nie może niszczyć odzieży i nie jest uprawniony do dokonywania zabiegów medycznych w celu ich ujawnienia. Natomiast wymiary przestrzenne woreczków z marihuaną i ich plastyczność dowodzą, że można było je umieścić w kurtce przez mały otwór pod poszewką i znajdującym się tam puchu, przez co znalezienie ich było niemożliwe. Następnie ponownie zakwestionowano prawidłowość wydanego postanowienia o odmowie uzupełnienia materiału dowodowego, zamiast odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego, co stanowiło istotne naruszenie zasad postępowania. Obwiniony nie składał zażalenia na to postanowienie, gdyż w jego ocenie faktycznie nie złożył wniosku o uzupełnienie akt, a wyłącznie domagał się przeprowadzenia dodatkowych dowodów na jego korzyść. Zauważył, iż postanowienie to nie zawierało także niezbędnego uzasadnienia. Wskazano również na wadę prawną postanowienia nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o przedłużeniu czynności dowodowych do 2 miesięcy, gdyż nie określono w nim daty jego wydania. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, że była to wyłącznie oczywista omyłka pisarska, a czynność ta była niezgodna z prawem. Jednocześnie podczas zaznajomienia się z aktami sprawy w dniu [...]r. nie stwierdzono w nich postanowienia KGP o przedłużeniu czynności dowodowych na czas powyżej 2 miesięcy zawierający okres od września do 1 października [...] r., co stanowi kolejne naruszenie art. 135h ust. 2 ustawy o Policji. Kolejną podniesioną kwestię stanowiło naruszenie przez organ konstytucyjnego prawa do obrony poprzez odmowę ustanowienia obrońcy obwinionego zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji. Ostatecznie obwiniony wybrał samodzielnie obrońcę, któremu jednak nie doręczono pism sporządzonych przed jego ustanowieniem, co uniemożliwiło mu pełnienie funkcji obrońcy. Również w toku dalszego postępowania wielokrotnie nie doręczano obrońcy wielu pism, co znacząco ograniczyło prawo obwinionego do obrony. Ponadto rzecznik dyscyplinarny sporządzając protokół przesłuchania świadka Z. W. i składając na nim swoje podpisy pod tekstem w rubryce przeznaczonej dla świadka dopuścił się poświadczenia nieprawdy. Niezrozumiałe jest również niepowiadomienie o tym przesłuchaniu obrońcy, przez co odsunięto go od udziału w dokonywanych czynnościach procesowych. W odpowiedzi na skargę organ postulował jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi uznano je za bezzasadne. Stwierdzono ponownie, że analiza akt postępowania dyscyplinarnego pozwala na przyjęcie, że J. S. dopuścił się zarzucanego mu czynu, a wina w jego popełnieniu jest nieumyślna w zamiarze ewentualnym, gdyż policjant nie miał zamiaru jego popełnienia, jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach popełnił go. Rolą funkcjonariusza pełniącego służbę w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych jest bowiem wezwanie osoby przyjmowanej do wydania przedmiotów, których posiadanie jest zabronione, a następnie sprawdzenie czy ich nie posiada. Obowiązkom tym bezspornie uchybił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się wyłącznie w kryteriach legalności ( art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.). Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skarżącego okazały się chybione. W większości odnoszą się one do kwestii proceduralnych, które w świetle okoliczności sprawy nie mogły mieć wpływu na jej wynik. Właściwe jest zatem rozważenie jej istoty. Otóż skarżący został ukarany karą nagany za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, które przez organy obu instancji zostało zakwalifikowane w ramach art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, w postaci nieprawidłowego wykonania czynności służbowej. W przeważającym zakresie stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Mianowicie skarżący nie przeczy, że w dniu [...]r. pełnił służbę w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych w Komendzie Powiatowej Policji w W. i że do jego obowiązków należał nadzór i kontrola osób zatrzymanych w tych pomieszczeniach. Nie przeczy również, iż u zatrzymanego Z. W. nie znalazł 9 woreczków z suszem marihuany. Wywodził natomiast, że skoro posiadanie narkotyków przez Z. W. ujawniono dopiero w Zakładzie Karnym w R., to tym samym nie ma dowodu, że zatrzymany miał je będąc pod kontrolą skarżącego. Stanowiska skarżącego nie można jednak podzielić. Organ dyscyplinarny przeprowadził bowiem szczegółowe postępowanie dowodowe, wyjaśnił w sposób wszechstronny wszystkie istotne okoliczności sprawy i dokonał ustaleń, które znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, na podstawie którego wydano orzeczenie zawierające wszystkie elementy określone w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji, w tym także pełne uzasadnienie faktyczne. Stosownie do art. 135 l ust. 1 cyt. ustawy stan faktyczny ustalony w postępowaniu dyscyplinarnym stanowił też podstawę rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Z kolei do kompetencji sądu administracyjnego nie należy dokonywanie samodzielnych ustaleń, a jedynie kontrola poprawności przeprowadzonego przez organy policyjne postępowania i dokonanej przez nie oceny materiału dowodowego. Jeżeli ocena ta znajduje oparcie w zebranych dowodach, jest logicznie poprawna i odpowiada zasadom doświadczenia życiowego, to nie może zostać skutecznie zaczepiona w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tymczasem z tego punktu widzenia ustalenia organów obu instancji nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń. Mało tego – przyjęta w orzeczeniach wersja stanu faktycznego w zasadzie nie ma sensownej alternatywy. W sytuacji, gdy od chwili zatrzymania, aż do doprowadzenia do zakładu karnego Z. W. był stale pod nadzorem służb mundurowych, brak było jakichkolwiek przesłanek do spekulowania, że narkotyki zostały mu przekazane z zewnątrz po opuszczeniu pomieszczeń nadzorowanych przez skarżącego. Logicznie trafne jest też ustalenie, że narkotyki ujawnili dopiero funkcjonariusze służby więziennej, co z jednej strony źle świadczy o prawdomówności niektórych policjantów, ale z drugiej wyklucza ewentualną spiskową wersję o celowym działaniu policjantów – konwojentów przeciwko skarżącemu. Organy obu instancji szczegółowo podały, na jakich dowodach się oparły, w związku z czym zarzut skargi, o nieudowodnieniu faktu posiadania przez zatrzymanego suszu w pomieszczeniach nadzorowanych przez skarżącego, jest całkowicie chybiony. Skarżący zdaje się również zarzucać, że niewykrycie narkotyków nie musi świadczyć o nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowych. Jest to pogląd nie do przyjęcia. Wymienione wcześniej zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji zobowiązuje dyżurującego policjanta do kilkukrotnego sprawdzenia osoby zatrzymanej pod kątem posiadania przedmiotów, których posiadanie w pomieszczeniu jest zabronione, i odebrania tych przedmiotów w przypadku ich ujawnienia ( § 28 ). Rodzaj tych przedmiotów jest określony w § 9 ust. 1, zgodnie z którym są to przedmioty, których użycie może stanowić groźbę zamachu na życie lub zdrowie człowieka. Narkotyki niewątpliwie mieszczą się w tym pojęciu, w związku z czym pełniący omawianą służbę policjant zobowiązany jest do sprawdzenia, czy zatrzymany ich nie posiada. Rzeczą niemal powszechnie znaną jest postać, w jakiej występują i są rozprowadzane podstawowe rodzaje narkotyków. Tym bardziej musi to brać pod uwagę funkcjonariusz, w którego zakresie czynności pozostaje sprawdzanie zatrzymanych pod kątem posiadania zabronionych przedmiotów. Staranność wykonania tych obowiązków musi być mierzona ich skutecznością, polegającą na każdorazowym ujawnieniu posiadanych przez zatrzymanych zabronionych przedmiotów. Tym bardziej na brak możliwości wykrycia narkotyków nie może powoływać się skarżący, skoro w omawianym przypadku chodzi o znaczną ilość, bo 9 torebek narkotyków. Zgodne z prawem było więc uznanie przez organy orzekające, że skarżący wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy, co według art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji jest naruszeniem dyscypliny służbowej. Z kolei wymierzona kara nagany jest najłagodniejszą karą dyscyplinarną z katalogu wymienionego w art. 134 cyt. ustawy. Według art. 134a oznacza ona wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania, a więc nie rodzi istotnych negatywnych skutków w zakresie uprawnień funkcjonariusza, lecz stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec jego przewinienia. Wobec zastosowania najniższej kary wywody skargi dotyczące niewyjaśnienia sposobu dotychczasowego pełnienia służby przez skarżącego i nieuwzględnienia kary z art. 135g cyt. ustawy, są niezasadne. Nie mają związku z sytuacją prawną skarżącego podnoszone w skardze okoliczności odnoszące się do prawidłowości działań innych funkcjonariuszy, które nie mogą być objęte niniejszą kontrolą sądową. Z tego też względu bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia zarządzenia nr [...]KGP, które w stosunku do skarżącego nie ma zastosowania. Zdecydowanie należy odeprzeć zarzut naruszenia prawa skarżącego do obrony. Według art. 135f ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji ustanowienie obrońcy nie następuje bowiem przez samo wskazanie osoby obrońcy przez obwinionego, lecz musi być ujawniona wola obrońcy pełnienia tej funkcji, czego w niniejszej sprawie nie było ze strony K. S. Wskazanie przez skarżącego tego funkcjonariusza – Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., bez przedstawienia jego zgody na pełnienie funkcji obrońcy, słusznie zostało uznane za bezskuteczne. Formalnie skarżący cofnął zresztą to "pełnomocnictwo" i ustanowił innego obrońcę, który brał udział w dalszym postępowaniu. Pozostałe zarzuty proceduralne są właśnie tymi, które już na początku rozważań oceniano, jako nie mogące mieć wpływu na wynik sprawy. Należy jednak podzielić pogląd organu odwoławczego, że po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania przysługują mu wnioski z art. 135 i ust. 5 i 6 ustawy o Policji. Ponadto w postanowieniu o odmowie uzupełnienia akt wskazano powody odmowy, które w istocie równorzędnie mogłyby stanowić uzasadnienie odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego w trybie art. 135f ust. 7 tej ustawy. Zarzut naruszenia art. 135h ust. 1 i 2 cyt. ustawy jest chybiony już z tego względu, że przekroczenie określonych w tym przepisie terminów nie powoduje nieważności postępowania dyscyplinarnego. Trafnie w odpowiedzi na skargę odparto też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 135f ust. 6 cyt. ustawy. W szczególności po stronie organów nie istnieje obowiązek doręczania obwinionemu odpisów poleceń służbowych. Natomiast pisma natury procesowej były doręczane. Także w następstwie powoływanego w skardze pisma KW Policji z [...]r. doręczono obwinionemu i jego obrońcy zawiadomienie o terminie przesłuchania Z. W. w Zakładzie Karnym w J. , wyznaczonym na dzień [...]r. Do przesłuchania tego zresztą nie doszło, w związku z czym żadnych ujemnych skutków procesowych skarżący nie poniósł w kontekście owego pisma. W tym stanie rzeczy, skoro skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, a zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa materialnego i procesowego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.