IV SA/Gl 1088/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję A w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Uczelniana Komisja Rekrutacyjna "A" w K., działając na podstawie art. 169 ust. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz 1842 z późn. zm., dalej także: ustawa lub pr.sz.w.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej: K.p.a.) oraz na podstawie Uchwały Senatu "A" w K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie warunków i trybu rekrutacji, form studiów w roku akademickim 2018/2019 (z późn. zm.) — po rozpatrzeniu sprawy z odwołania D. S. (dalej także: strona, skarżący) z dnia [...] r. od decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyjęcia go na I rok stacjonarnych studiów magisterskich na kierunek [...] na Wydziale [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K. w roku akademickim 2018/2019 — decyzję pierwszoinstancyjną utrzymała w mocy. Orzeczenia zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym: powołaną na wstępie decyzją organ I instancji, tj. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K., działając na podstawie art. 169 ust. 10 w zw. z art. 207 ust. 1 pr.sz.w. i art. 104 K.p.a. oraz mocą Uchwały Senatu "A" w K. z dnia [...] r. Nr [...] (z późn. zm.) w sprawie warunków, trybu oraz terminów rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na poszczególne kierunki studiów prowadzone w języku polskim w "A" w K. na rok akademicki 2018/2019, w związku z Uchwałą Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K. nr [...] z dnia [...] r., odmówił przyjęcia strony na pierwszy (1) rok stacjonarnych studiów magisterskich na kierunek [...] na Wydziale [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K. w roku akademickim 2018/2019 ("A"). Organ pierwszoinstancyjny wyjaśnił, że ogłoszenie list rankingowych nastąpiło w dniu [...] r., zatem - na co zwrócił uwagę - do dnia 31 lipca 2018 r. strona będąca kandydatem na studia, zgodnie z § 12 ust. 12 w/w Uchwały, winna była dokonać wpisu na pierwszy (1) rok studiów. Pomimo uzyskania wymaganej ilości punktów, wobec nie dokonania przez nią wpisu na pierwszy (1) rok w wyznaczonym terminie - na podstawie § 12 ust. 12 i 19 Uchwały Nr [...] Senatu "A" w K. z dnia [...] r. z późn. zm., Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna postanowiła nie przyjąć strony na pierwszy (1) rok studiów na kierunek [...] na Wydziale [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K. w roku akademickim 2018/2019. W odwołaniu od tej decyzji strona zwróciła się z prośbą o poprawę jej błędu w podaniu złożonym elektronicznie dotyczącego ilości punktów. Wskazała, że po otrzymaniu pisma z dnia [...] r. o nieprzyjęciu z powodu nie złożenia dokumentów zorientowała się, że musiała nastąpić jakaś pomyłka. Podała przy tym uzyskane przeze nią punkty z matury, tj.: Biologia [...] pkt i Chemia [...] pkt. Następnie wniosła o poprawienie w dokumentach punktów i ponowne włączenie jej osoby do rekrutacji. Argumentując rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń wskazując prawne regulacje przedmiotu, w tych ramach — po zaakceptowaniu ustaleń dokonanych przez organ pierwszoinstancyjny — odnotował, że decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r. nr [...], jest zgodna z Uchwałą nr [...] Senatu "A" w K. z dnia [...] r. w sprawie: warunków i trybu rekrutacji, form studiów w roku akademickim 2018/2019 z późn. zm. Wskazał, że po ponownym sprawdzeniu wyników postępowania rekrutacyjnego, w tym rejestru zmian w systemie rekrutacji on-line, ustalono, że kandydat wprowadził błędnie wynik egzaminu maturalnego z chemii, co było podstawą nieprzyjęcia go na I rok studiów stacjonarnych na kierunek [...] na Wydziale [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K. w roku akademickim 2018/2019. W jego ocenie argumentacja zawarta w treści odwołania jest bezprzedmiotowa i nie może zostać uwzględniona, ponieważ jest sprzeczna z art. 169 ust. 14 pr.sz.w., bowiem podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Zaznaczył, że przedstawione przez kandydata okoliczności nie stanowią podstawy do zmiany decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do WSA w Gliwicach, strona skarżąca, zaskarżając ją w całości, zarzuciła jej zarówno naruszenie prawa materialnego jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, 2) naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy, 3) naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. poprzez zbyt ogólnikowe przywoływanie podstawy prawnej i inne naruszenia prawa oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 4) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 12 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisów Uchwały Senatu "A" w K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji, form studiów w roku akademickim 2018/2019 z późn. zm. polegające na obarczeniu odpowiedzialnością strony postępowania za wadliwie działający wewnętrzny system teleinformatyczny, a w konsekwencji odmówienia stronie przyjęcia na studia, pomimo że organ ten nie dysponował wystarczającymi informacjami do prawidłowego orzeczenia o przyjęciu bądź nieprzyjęciu na studia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując powyższe zarzuty wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, jej autor, zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w petitum skargi. Na wstępie przedstawił, analogicznie jak organ, dotychczasowy przebieg postępowania a następnie zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu podnosząc, że organ II instancji oparł swoje ustalenia jedynie na sprawdzeniu rejestru zmian w systemie rekrutacji on-line, pomijając dowód z zeznań świadka wskazanego przeze stronę skarżącą, a zatem w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji przedstawionej w kolejnych pismach. Opieranie się tylko i wyłącznie na sprawdzeniu rejestru zmian nie wnosi niczego istotnego do sprawy, ponieważ będąc przekonanym, że wprowadzenie danych zostało dokonane prawidłowo, nie miał żadnych podstaw do dokonywania ich weryfikacji. Wskazał nadto, że w okresie nauki w szkole średniej korzystał z dziennika elektronicznego, który, zdarzało się, był także zawodny i nie zapisywał danych mimo prawidłowego ich wprowadzenia przez nauczycieli czy administratora. Autor skargi podniósł także, że decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne są decyzjami organów kolegialnych, a zatem powinny być one podpisywane w pełnym składzie. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została podjęta w składzie dwuosobowym - przez Zastępcę Przewodniczącego Komisji oraz Sekretarza, a decyzja organu II instancji tylko przez Sekretarza. Pominięcie imion i nazwisk członków obu Komisji oraz brak ich podpisów stanowi istotne naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. Zaznaczył, że organ II instancji, któremu przekazano odwołanie, nie dostrzegł uchybienia organu I instancji, którego decyzja dotknięta jest wadą nieważności, a ponadto sam wydał decyzję obarczoną tą samą wadą. W obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek odniesień do tego, czy decyzje wydane przez część członków Komisji mają odpowiednie umocowanie w prawie. Dodatkowo, jak zauważył, organ II instancji w podstawie prawnej odniósł się zbyt ogólnikowo do przepisów wskazując cały akt, a nie konkretny przepis Uchwały Senatu "A" w K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji, form studiów w roku akademickim 2018/2019 z późn. zm., czym naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W dalszych motywach przypomniał, że w ocenie Komisji strona błędnie wprowadziła wynik egzaminu maturalnego z chemii, co było podstawą nieprzyjęcia na studia. Zdaniem autora skargi opieranie się tylko i wyłącznie na sprawdzeniu rejestru zmian nie wnosi niczego istotnego do sprawy, a organ II instancji prowadząc postępowanie naruszył zasadę jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zaakcentował, że stronie, przed wydaniem rozstrzygnięcia, nie zapewniono możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zwłaszcza gdy wnioskowała o przeprowadzenie określonych dowodów, naruszono zasadę czynnego udziału w postępowaniu, co, w przypadku braku winy strony, jest podstawą do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymując stanowisko wyrażone w objętej skargą decyzji oraz powtarzając w pełni zawartą w niej argumentację wskazał, że nie zawiera ona wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomniał, że podstawą wydania decyzji odmownej było nie dokonanie przez skarżącego wpisu na I rok studiów, w terminie przewidzianym przez Uchwałę nr [...] Senatu "A" w K. z dnia [...] roku z późn. zm. Zgodnie z jej § 12 warunkiem przyjęcia na pierwszy (I) rok studiów jest uzyskanie lokaty na liście rankingowej mieszczącej się w limicie przyjęć na dany kierunek i formę studiów oraz złożenie pisemnej deklaracji podjęcia studiów (tzw. wpisu na I rok) na danym kierunku w terminie wskazanym przez Wydziałową Komisję (...) Wskazał, że wobec tego, że ogłoszenie list rankingowych nastąpiło w dniu [...] r., do dnia [...], wyznaczonego przez Wydziałową Komisję, skarżący powinien dokonać wpisu na I rok studiów, czego nie uczynił, a co jest jednoznaczne z odmową wpisu na I rok studiów. Podkreślił, iż Uczelniana Komisja Rekrutacyjna poinformowała skarżącego pismem z dnia [...] r., że "nie jest możliwe na tym etapie rekrutacji, korekta wpisanych przez niego wyników z egzaminu maturalnego". Nadmienił, że dokonanie korekty było możliwe do dnia 09 lipca 2018 r., tymczasem skarżący złożył wniosek o dokonanie korekty pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r., które wpłynęło do Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w dniu [...] r. Zaznaczył, że zgodnie z postanowieniem § 12 pkt. 10 Uchwały Nr [...] Senatu "A" w K., kandydaci, którzy nie wprowadzą wyników w wyznaczonym terminie lub dokonają błędnego ich wprowadzenia, nie będą uczestniczyli w dalszym toku postępowania rekrutacyjnego. Pismem z dnia [...] r., skarżący sprostował swoje pismo z dnia 16 sierpnia 2018 r., informując, że błąd w postaci liczby punktów miał charakter systemowy, niezależny od niego, niezawiniony. Następnie zaznaczył, że zanim Uczelniana Komisja Rekrutacyjna podjęła decyzję w sprawie, dokonano weryfikacji w systemie informatycznym procesu wprowadzania punktacji przez skarżącego i dokonywanych ewentualnie zmian. Z wiadomości otrzymanej od pracownika Centrum Informatyki i Informatyzacji – M. W. wynika, że w dniu 5 lipca 2018 r. o godzinie 15:45:03, skarżący wpisał w systemie on-line oceny dające łącznie sumę 158 punktów. Od tego czasu nie były one modyfikowane i niemożliwym jest, aby system samoczynnie zapisywał inne oceny niż te, które wpisuje kandydat. Podsumowując podał, że stanowisko Komisji zostało słusznie uzasadnione błędnym wprowadzeniem przez skarżącego do systemu rekrutacji on-line wyniku egzaminu maturalnego tymczasem podstawą odwołania od decyzji komisji rekrutacyjnej może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, do czego w niniejszej sytuacji nie doszło. Zaznaczył także, że nawet gdyby liczba punktów została wpisana prawidłowo, to skarżący nie zostałby wpisany na listę rankingową, gdyż liczba punktów kwalifikująca do przyjęcia w tym postępowaniu rekrutacyjnym wynosiła 158 punktów, a ten uzyskał tylko 155 punktów. Na zakończenie stwierdził, że przyczyną nie przyjęcia skarżącego na I rok studiów stacjonarnych było niedokonanie przez niego wpisu w wyznaczonym na to terminie. Wyjaśnił przy tym, że nie jest także możliwe, jak wskazuje skarżący w piśmie z dnia [...] r., aby system on-line samoczynnie zapisał inne wyniki, niż podane przez kandydata na studia, zatem błąd został spowodowany przez skarżącego, co jednoznacznie przyznał w piśmie z dnia 16 sierpnia 2018 r. Późniejsze sprostowanie pisma dokonane było wyłącznie na potrzeby kontynuacji postępowania odwoławczego, wobec nieuwzględnienia podnoszonej przez niego wcześniej okoliczności. Uwypuklił nadto, że podnoszone przez skarżącego w pismach i skardze błędy systemu teleinformatycznego Uczelni, zostały sprawdzone i uznane za pozbawione jakiejkolwiek podstawy - w systemie możliwe jest bowiem zweryfikowanie tak daty, dokładnej godziny wpisania punktów, ich liczby, jak i nawet tego, czy wprowadzono zmiany. Weryfikacja jest tym bardziej wiarygodna, że potwierdza błędnie wpisaną liczbę punktów. Uchwałą Nr [...] Rady Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K. z dnia [...] r., określono zasady i tryb działania Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej (WKR) Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z.. Następnie odnosząc się do zasad i trybu wydania decyzji wyjaśnił, że wedle postanowienia § 4 ust. 7 ww uchwały, decyzje o przyjęciu lub odmowie przyjęcia na studia podpisuje Przewodniczący i Sekretarz Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, a w przypadku nieobecności Przewodniczącego decyzje podpisuje Zastępca Przewodniczącego WKR. Tym samym uznał za bezpodstawne zarzuty dotyczące nieprawidłowości działania Komisji, w zakresie podpisów składanych na wydanej decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z. z dnia [...] r. (Nr [...] ). Jak bowiem wynika z dokumentu w/w decyzji, została ona podpisana przez Sekretarza WKR oraz Zastępcę Przewodniczącego WKR, zatem zgodnie powołanymi zasadami. Natomiast, jak motywował zasadność i prawidłowość działania organów rekrutacyjnych Uczelni, Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r., Senat "A" w K. określił zasady i tryb działania Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Zasady te stanowią załącznik Nr 1 do Uchwały. Zgodnie z postanowieniem § 3 ust. 7 w/w zasad - Decyzje podpisywane są przez Przewodniczącego lub jego zastępcę, a w przypadku ich nieobecności, przez członka Komisji upoważnionego przez Przewodniczącego. Z kolei w dniu [...] r. Przewodnicząca Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej upoważniła jej członka będącego jednocześnie Sekretarzem. Komisji, tj. dr n. przyr. E. K. do podpisywania decyzji administracyjnych. Stąd stwierdził, że decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r. (Nr [...]), utrzymująca w mocy Decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r. została podpisana przez osobę upoważnioną, zgodnie z aktami wewnętrznymi Uczelni, a zatem zarzut podniesiony przez Skarżącego w tej kwestii jest - w jego ocenie - bezpodstawny. Na zakończenie wskazał, że Uczelniana Komisja Rekrutacyjna w decyzji z dnia [...] r. (Nr [...]) wyjaśniła, iż uzasadnieniem dla utrzymania w mocy decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z. z dnia [...] r. (Nr [...]) jest art. 169 ust. 14 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, który stanowi, że podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym stwierdził, że żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie - tak NSA w wyroku z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1607/16, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA. Konstatując uznał, że skoro w niniejszej sprawie zostało zatem ustalone środkami dowodowymi, w tym treścią świadectwa maturalnego skarżącego, oraz nie budzącymi żadnych wątpliwości, dokładnymi i szczegółowymi informacjami uzyskanymi z systemu informatycznego, jaka liczba punktów, w którym dniu, w jakiej godzinie została wpisana i czy była kiedykolwiek modyfikowana przez niego przeprowadzanie dalszych dowodów, w szczególności z zeznań zgłoszonego świadka, na okoliczność liczby punktów wpisywanej przez niego należy uznać za zbyteczną. Kwestia błędnej liczby punktów wpisanej przez skarżącego została potwierdzona jednoznacznie i w sposób nie budzący żadnych wątpliwości tak w systemie jak i przez niego w piśmie z dnia 16 sierpnia 2018 r., zatem okoliczność ta nie budziła i nadal nie budzi żadnych wątpliwości Uczelni. Zasadniczym dowodem w sprawie jest treść świadectwa maturalnego, z którego jednoznacznie wynika liczba punktów uzyskanych przez niego, która nie pozwalała na przyjęcie go na I rok studiów stacjonarnych na studia na kierunek [...] na Wydziale [...] z Oddziałem [...] w Z. "A". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 p.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, ale także decyzja ją poprzedzająca, nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego czy też postępowania. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem kwestionowane decyzje odpowiadają prawu. Odnosząc się do zarzutu najdalej idącego – nieważności decyzji – wobec wydania jej przez nieuprawniony podmiot, przed szczegółowym ustosunkowaniem się do tego zarzutu należy poczynić uwagi natury ogólnej dotyczące postępowania przed uczelnianą komisją rekrutacyjną. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy uczelnia publiczna jest uczelnią utworzoną przez państwo reprezentowane przez właściwy organ władzy lub administracji publicznej. Uczelnia jest autonomiczna we wszelkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy i art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. Uczelnia publiczna nie jest organem administracji publicznej, a jedynie jednostką organizacyjną nie będącą organem państwowym ani samorządowym, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków zakładowych. Organy rekrutacyjne uczelni są w sensie procesowym organami administracji publicznej – zgodnie z art. 5 § 2 pkt 3 w związku z art. 1 pkt 2 K.p.a. Taka pozycja uczelni publicznej określanej w nauce prawa "zakładem administracyjnym" powoduje, iż ustawodawca w art. 207 ust. 1 ustawy wprowadził przepis o odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy K.p.a. między innymi do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnego (wyrok NSA z 25 czerwca 2002 r. sygn. akt I SA 106/02, niepubl., wyrok NSA z 12 czerwca 2001 r. sygn. I SA 2521/00, niepubl.) odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić odpowiednich standardów procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższe. Zatem odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu jakim jest uczelnia publiczna. Stosownie do treści art. 169 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia m.in. warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię i według ust. 10 tegoż przepisu, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia, zaś w myśl ust. 12 tegoż przepisu, od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie, a podstawą odwołania w przypadkach, o których mowa w ust. 12 i 13, może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, określonych zgodnie z ust. 2 (ust. 14 tegoż przepisu). Tym samym, jak zasadnie wskazał organ, Uchwałą Nr [...] Rady Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z. "A" w K. z dnia [...] r., określono zasady i tryb działania Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej (WKR) Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z.. Zgodnie z jej § 4 ust. 7, decyzje o przyjęciu lub odmowie przyjęcia na studia podpisuje Przewodniczący i Sekretarz Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, a w przypadku nieobecności Przewodniczącego decyzje podpisuje Zastępca Przewodniczącego WKR. Zatem za bezpodstawne uznać należy zarzuty dotyczące nieprawidłowości działania Komisji, w zakresie podpisów składanych na wydanej decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z Oddziałem [...] w Z. z dnia [...] r. (Nr [...]), albowiem została ona podpisana przez Sekretarza WKR oraz Zastępcę Przewodniczącego WKR, zatem zgodnie powołanymi zasadami. Równocześnie, co także wymaga podkreślenia, zgodnie z § 3 ust. 7 w/w zasad decyzje podpisywane są przez Przewodniczącego lub jego zastępcę, a w przypadku ich nieobecności, przez członka Komisji upoważnionego przez Przewodniczącego. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] r. Przewodnicząca Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej upoważniła jej członka będącego jednocześnie Sekretarzem do podpisywania decyzji administracyjnych. Stąd też należy uznać, że skoro decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r. (Nr [...]), utrzymująca w mocy Decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r. została podpisana przez osobę upoważnioną, zgodnie z aktami wewnętrznymi Uczelni, to i ten zarzut uznać należy za bezpodstawny, a czego dowodem są: Uchwała Nr [...] z dnia [...] r., Senatu "A" w K. wraz z Załącznikiem Nr 1, oraz upoważnienie Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] r. W przedmiotowej sprawie, czego zdaje się nie dostrzega strona skarżąca podstawą utrzymania w mocy decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z [...] w Z. z dnia [...] r. (Nr [...]) stanowi art. 169 ust. 14 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym normujacy, że podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, co - jak wskazano powyżej - nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Istotnym jest, co nie budzi żądnych wątpliwości, kwestia błędnej liczby punktów wpisanej przez skarżącego została potwierdzona jednoznacznie i w sposób nie budzący żadnych wątpliwości tak w systemie, co znalazło potwierdzenie tak w odkodowaniu poszczególnych zapisów dokonywanych na koncie strony skarżącej, jak i przez niego w piśmie z dnia [...] r., zatem okoliczność ta nie budziła, nie może budzić żadnych wątpliwości. Zasadniczym jednakże dowodem, jak słusznie wskazuje organ, jest treść świadectwa maturalnego, z którego jednoznacznie wynika liczba punktów uzyskanych przez skarżącego, która nie pozwalała na przyjęcie go na I rok studiów stacjonarnych na studia na kierunek [...] na Wydziale [...] z Oddziałem [...] w Z. "A". Zatem, czego nie można pominąć w przedmiotowej sprawie, a co marginalizuje strona skarżąca, nawet gdyby liczba punktów została przez nia wpisana prawidłowo, to nie zostałaby wpisana na listę rankingową, gdyż liczba punktów kwalifikująca do przyjęcia w tym postępowaniu rekrutacyjnym wynosiła 158 punktów, a strona skarżąca uzyskała tylko 155 punktów (Biologia - [...] pkt., oraz Chemia - [...] pkt.). Tym samym, co do meritum, rację należy przyznać organowi, że nie jest możliwe przyjęcie na studia kandydata, który nie osiągnął wymaganego progu punktowego, określonego w zasadach kwalifikacji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.