IV SA/Gl 109/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik po rozpoznaniu w 23 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...]r. A. S. wystąpił do Starostwa Powiatowego w W. z wnioskiem o zwrot kosztów za wydaną kartę pojazdu samochodu marki: [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Starosta [...] w piśmie z dnia [...]r. nr [...], odmówił uwzględnienia powyższego żądania. Poinformował w nim, że opłata została pobrana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), a zatem na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wskazał także na brak wyraźnej podstawy, w oparciu o którą możliwe byłoby wypłacenie z budżetu powiatu prawidłowo pobranej kwoty. W piśmie tym została zawarta informacja o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w tym również, że przed złożeniem skargi w terminie 14 dni od podjęcia tego pisma należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało doręczone matce skarżącego w dniu 5 listopada 2010r., co wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach administracyjnych. Pismem datowanym na dzień [...]r., złożonym w Starostwie Powiatowym w W. w dniu 23 listopada 2010r., A. S. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że domaga się zwrotu kwoty 425 zł, będącej różnicą pomiędzy zapłaconą kwotą 500 zł, a aktualną kwotą za wydanie karty pojazdu 75 zł. Odpowiedzi na to wezwanie organ udzielił pismem z dnia [...]r., w którym podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...]r. Pismem z dnia [...]r., które wpłynęło do organu w dniu 22 grudnia 2010r., A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Starosty [...] dotyczące odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. stwierdził, że uiścił niezgodnie z przepisami zawyżoną opłatę z tytułu wydania karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. W ocenie organu skarżący nie zachował terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismo Starosty [...] z dnia [...] r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 listopada 2010r., natomiast w dniu 23 listopada 2010 r., a zatem po terminie, skarżący wystąpił do Starostwa Powiatowego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto organ podtrzymał dotychczasową argumentację o braku podstaw do zwrotu części pobranej kwoty za wydanie karty pojazdu. W obszernym uzasadnieniu wskazał m.in. na odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04, utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. i skutki tego odroczenia dla orzecznictwa sądowego w świetle orzeczeń Sądu Najwyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. Lex nr 341207, ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stanowisko organu w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi zatem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie Starosta [...] w piśmie z dnia [...]r. nr [...] zajął stanowisko w sprawie zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu samochodu o numerze rejestracyjnym [...]. Pismo to, zawierające informację o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni, zostało doręczone skutecznie w dniu 5 listopada 2010r. Z tego wynika, że w tym dniu skarżący dowiedział się o czynności tego organu w przedmiotowej sprawie. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał więc w dniu 19 listopada 2010r. Tymczasem, skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień [...]r., złożonym w siedzibie organu w dniu 23 listopada 2010 r., a więc po upływie wskazanego ustawowego 14 – dniowego terminu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.