IV SA/Gl 109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy – wydaną w wyniku wznowienia postępowania – decyzję organu I instancji z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Miejskiego Policji w K. o przydziale skarżącemu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...] i o odmowie przydziału tego mieszkania. W uzasadnieniu wskazał, że Komendant Miejski Policji w K. decyzją nr [...]z dnia [...]r. przydzielił funkcjonariuszowi A.P. - przy uwzględnieniu członków jego rodziny: żony I. i syna R. - lokal mieszkalny położony przy ul. [...]w K. o powierzchni mieszkalnej 33,17 m2 (nieco większej od przysługującej - zgodnie z normami zaludnienia - trzyosobowej rodzinie). Decyzja ta stała się ostateczna i została wykonana. Następnie organ I instancji stwierdził, że w sprawie przydziału skarżącemu mieszkania z zasobów lokalowych resortu spraw wewnętrznych, zakończonej decyzją ostateczną, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i wznowił postępowanie w tej sprawie. Według ustaleń tego organu, wbrew zapisom wniosku o przydział mieszkania, ówczesny funkcjonariusz Policji nie pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i synem, którzy zamieszkiwali z jego rodzicami w G. przy ul. [...]. Natomiast policjant na stałe bez zameldowania mieszkał w K. z konkubiną, ich wspólnym dzieckiem oraz jej dzieckiem z poprzedniego związku. Poza tym w czasie bezpośrednio poprzedzającym przydział lokalu, dorosły syn funkcjonariusza nie pozostawał już na jego utrzymaniu. Wobec tego organ I instancji uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [...]z dnia [...]r. o przydziale skarżącemu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...] orzekł o odmowie przydziału tego mieszkania. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że do wszechstronnego zbadania sprawy w postępowaniu odwoławczym niezbędna jest informacja, czy - na dzień wydania decyzji nr [...] z dnia [...]r. o przydziale skarżącemu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...]– jego syn R. P. prowadził z nim wspólne gospodarstwo domowe i pozostawał na jego utrzymaniu. W związku z tym, przy zastosowaniu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy zwrócił się do R. P. o udzielenie informacji, czy na dzień [...] r. pracował na stacji paliw w K.. W dniu 13 listopada 2015 r. skarżący przedłożył oświadczenie z dnia 13.11.2015 r. podpisane przez jego syna R. P. oraz kserokopię orzeczenia z dnia [...]r. o stopniu niepełnosprawności syna, wydane w dniu [...]r. W oświadczeniu tym R. P. poinformował, że do września 2012 r. był na wyłącznym utrzymaniu ojca A. P.. Od dnia 10 września 2012 r. został zatrudniony na umowę o pracę (1/2 etatu) w sieci stacji paliw A Oddział w K., skąd uzyskiwał dochód miesięczny w wysokości ok. 800 - 1100 zł netto. Dodał, że pomimo podjęcia zatrudnienia nadal pozostawał na utrzymaniu rodziców, gdyż kwota zarobku nie pozwalałaby mu na samodzielne utrzymanie i pozostawał z rodzicami we wspólnym gospodarstwie domowym. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że fakt pozostawania w zatrudnieniu przez syna skarżącego - w dacie wydania decyzji nr [...]z dnia [...]r. o przydziale skarżącemu lokalu mieszkalnego, daje podstawę do uznania, iż R. P. nie pozostawał na utrzymaniu rodziców. Organ podkreślił, że aby dzieci policjanta można było uwzględnić przy przydziale lokalu mieszkalnego, muszą one pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym oraz być na utrzymaniu policjanta. W podsumowaniu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie sposób uznać, by skarżący wyczerpał przesłanki uprawniające do przydziału lokalu mieszkalnego w rozmiarze 3 norm zaludnienia, tj. aby miał prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze od 21 do 30 m2 powierzchni mieszkalnej. Podkreślił, że decyzja o przydziale lokalu nie odnosi się do abstrakcyjnego mieszkania, przydział konkretnego lokalu następuje w określonym rozmiarze i uzależniony jest od tego, czy członkowie rodziny funkcjonariusza pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, a w przypadku dzieci dodatkowo - czy są na utrzymaniu policjanta. Organ podniósł, że z uwagi na to, iż lokal mieszkalny położony w K. przy ul. [...] ma powierzchnię mieszkalną 33,17 m2, przekracza przysługujące skarżącemu normy zaludnienia. W tym zakresie wskazał, że policjantowi mającemu tylko jednego członka rodziny, o którym mowa w art. 89 ustawy o Policji, przysługują 2 normy zaludnienia, tj. prawo do lokalu w rozmiarze od 14 do 20 m2 powierzchni mieszkalnej. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. P. - reprezentowany przez pełnomocnika - podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 i art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ I i II instancji, w następstwie czego uznano, że R.P. nie prowadził wraz z rodzicami gospodarstwa domowego, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego wskazuje, że R.P. pozostawał na utrzymaniu rodziców i prowadził z nimi wspólne gospodarstwo domowe. W przypadku uznania przez Sąd braku pozostawania na utrzymaniu i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego przez skarżącego i jego żonę wraz z ich wspólnym synem R. P., skarżący podniósł zarzut naruszenia w tej sprawie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a to art. 6 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie art. 88 w zw. z art. 89 pkt 1 ustawy o Policji, w następstwie czego została wydana decyzja odmowna o przyznaniu lokalu mieszkalnego, podczas gdy organ II instancji w piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. wskazał, że A. P., na dzień składania wniosku, przysługiwał lokal o 2 normach zaludnienia, tj. lokal w rozmiarze od 14 do 20 m2 powierzchni mieszkalnej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę i ponownie wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Na rozprawie pełnomocnik organu oraz skarżącego podtrzymali dotychczasowe stanowiska w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto - co wymaga podkreślenia - na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast według art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; - a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; - b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, że do zbadania sprawy w postępowaniu odwoławczym niezbędna jest informacja, czy - na dzień wydania decyzji nr [...]z dnia [...]r. o przydziale skarżącemu lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...]– jego syn R. P. prowadził z nim wspólne gospodarstwo domowe i pozostawał na jego utrzymaniu. W związku z tym organ odwoławczy zwrócił się do R. P. o udzielenie informacji, czy na dzień [...] r. pracował na stacji paliw w K. Jednakże - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z zamieszczonego w aktach administracyjnych, pisemnego oświadczenia R.P. z dnia [...]r. - organ nie uzyskał odpowiedzi na powyższe pytanie. W piśmie tym syn skarżącego zawarł bowiem tylko informację, że od dnia 10 września 2012 r. został zatrudniony na umowę o pracę (1/2 etatu) w sieci stacji paliw A Oddział w K. Nie wypowiedział się zatem co do tej kwestii, która była przedmiotem pytania, a więc czy był tam zatrudniony w konkretnej dacie – [...] r. Podkreślenia poza tym wymagało, że oświadczenie cytowanej treści nie wniosło nic nowego do sprawy, bowiem już organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji (k. 203 i k. 204), że syn skarżącego – od września 2012 r. pracował w K. na stacji paliw. Właśnie z uwagi na niekompletność istotnych ustaleń w tym zakresie, organ odwoławczy stwierdził konieczność ich uzupełnienia w trybie art. 136 K.p.a. Pomimo tego, że organ nie uzyskał przedmiotowej informacji, zakończył postępowanie poprzez wydanie zaskarżonej decyzji – a więc pominął ustalenia co do istotnej okoliczności, będącej podstawą stwierdzenia, czy syn skarżącego pozostawał na jego utrzymaniu w dacie wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, co miało znaczenie z uwagi na treść art. 89 ustawy o Policji, wskazanego wśród podstaw prawnych rozstrzygnięcia. W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że przy rozpoznaniu sprawy doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo tego bowiem, że organ odwoławczy dostrzegł powyższe pominięcie organu I instancji w zakresie istotnych w sprawie ustaleń – zaniechał ich uzupełnienia, poprzestając dokładnie na tych samych stwierdzeniach, które były wskazane już w decyzji organu I instancji. Wobec stwierdzonego wyżej naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składał się wpis w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa prawnego w wysokości 480 zł. ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), powiększone o opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.