IV SA/Gl 1097/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. W dniu 9 maja 2017 r. M. D. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. W treści wniosku wskazał, że w dniu 4 maja 2017 r. otrzymał pismo od pełnomocnika z urzędu, w którym został poinformowany o tym, że w dniu 24 kwietnia 2017 r. zapadł wyrok oddalający jego skargę oraz, że w dniu 2 maja 2017 r. upływa termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, iż pełnomocnictwo pełnomocnikowi z urzędu wypowiedział już "prawie rok temu, tj. w czerwcu 2016 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 i § 2 oraz § 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W związku z powyższym przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Jednocześnie brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. W tym miejscu należy wskazać, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Dokonując oceny braku winy sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności prośby o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy prowadzeniu własnej sprawy i szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Ze wskazanej powyżej regulacji wynika także, iż warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest również uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej lub jej pełnomocnika. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. Starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie dla niego radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawych w K., pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. wyznaczyła dla M.D. pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego B. B.. W dniu 5 grudnia 2016 r. skarżący złożył pismo, w którym wypowiedział pełnomocnictwo ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Natomiast w dniu 27 marca 2017 r. radca prawny B. B. poinformował tut. Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez skarżącego. Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 kwietnia 2017 r. zwrócono się do Okręgowej Izby Radców Prawych w K. o informację, czy w niniejszej sprawie został zmieniony pełnomocnik skarżącego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. oświadczono, iż Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawych w K. nie wyznaczył innego pełnomocnika w miejsce radcy prawnego B.B., który jest już trzecim pełnomocnikiem wyznaczonym w niniejszej sprawie i kolejne zmiany pełnomocnika mijają się z celem. W dniu 29 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego został zawiadomiony o rozprawie. Następnie pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. pełnomocnik poinformował tut. Sąd, że nieudało mu się skontaktować ze skarżącym celem przekazania mu informacji o wyznaczonym terminie rozprawy. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 24 kwietnia 2017 r. za skarżącego nikt się nie stawił. Jednocześnie pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. radca prawny B.B pouczył M.D. o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 24 kwietnia 2017 r., w terminie do dnia 2 maja 2017 r. Zdaniem Sądu w sytuacji przyznania skarżącemu pełnomocnika z urzędu nie istnieje możliwość wypowiedzenia stosunku pełnomocnictwa ustanowionego w trybie prawa pomocy i to zarówno przez skarżącego, jak i jego pełnomocnika. Dopuszczalna jest natomiast zmiana osoby pełnomocnika dokonywana jednak nie przez Sąd a przez właściwe organy samorządu zawodowego. Ponadto w ocenie Sądu do chwili obecnej pozostaje w mocy postanowienie z dnia 22 września 2015 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy a zatem jedynie gdyby skarżący cofnął swój wniosek o przyznanie radcy prawnego z urzędu to Sąd, na podstawie art. 249a P.p.s.a., mógłby umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy, co natomiast skutkowałoby zakończeniem umocowania dla radcy prawnego B.B. Jednakże w niniejszej sprawie skarżący nie cofną wyżej wymienionego wniosku. Tym samym M.D. był i nadal jest reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, który został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Ponadto pełnomocnik skarżącego posiadał wiedzę o tym, że w dniu 24 kwietnia 2017 r. zapadł wyrok oddalający skargę oraz, że w dniu 2 maja 2017 r. upływał termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia jednakże pomimo tego we wskazanym terminie nie dokonał tej czynność a jedynie poinformował skarżącego o konieczności jej dokonania. Wobec tego zdaniem Sądu fakt, iż skarżący dopiero w dniu 4 maja 2017 r. odebrał pismo od swojego pełnomocnika z informacją, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia do wyroku należy złożyć do dnia 2 maja 2017 r. nie stanowi okoliczności, która uzasadniałaby przywrócenie terminu do złożenia powyższego wniosku albowiem prawidłowo umocowany w sprawie pełnomocnik z urzędu mógł złożyć we wskazanym terminie ten wniosek, czego jednak nie uczynił. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu tego terminu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.