IV SA/Gl 1097/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego w kwestii wniosku skarżącego z dnia 5 grudnia 2016 r. o wyłączenie sędziego NSA Tadeusza Michalika oraz sędzi WSA Beaty Kalagi-Gajewskiej p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek. M.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2016 r. odczytano pismo skarżącego z dnia 5 grudnia 2016 r. zawierające wypowiedzenie pełnomocnictwa radcy prawnemu B. B. ustanowionemu jako pełnomocnik z urzędu. Na pytanie Sądu skarżący oświadcza, że podtrzymuje powyższy wniosek. Skarżący został pouczony, że wypowiedzenie pełnomocnictwa należy kierować do Okręgowej Izby Radców Prawnych. Po powyższym pouczeniu skarżący złożył w trakcie rozprawy wniosek o wyłączenie Przewodniczącego składu orzekającego w osobie Sędziego NSA Tadeusza Michalika oraz sędziego sprawozdawcy w osobie Sędzi WSA Beaty Kalagi-Gajewskiej. Skarżący powyższy wniosek uzasadnił tym, że ww. Sędziowie uczestniczyli w orzekaniu o zasiłek stały w sprawach o innych sygnaturach. Jedna ze spraw dotyczy postępowania nadzwyczajnego, a druga zwyczajnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek podlegał odrzuceniu, jako że był to ponowny wniosek i został oparty na tych samych podstawach. Instytucja wyłączenia sędziego ma na celu zagwarantowanie bezstronności przy orzekaniu w danej sprawie, to znaczy ma zapewnić, aby na treść rozstrzygnięcia nie miały wpływu osobiste zapatrywania i uprzedzenia osoby biorącej udział w jego podjęciu. Zgodnie z art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a.") wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, bądź też na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 § 1 P.p.s.a., stosownie do którego sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Na mocy art. 18 § 3 P.p.s.a. również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. Wskazane wyżej przyczyny wyłączenia sędziego tworzą katalog zamknięty, co uniemożliwia stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Tym samym, nie można wyłączyć sędziego z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę, bez względu na subiektywne odczucia osób występujących w sprawie. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 P.p.s.a., w myśl art. 19 tej ustawy, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Powołany wyżej art. 19 P.p.s.a. nie wskazuje jakiego rodzaju okoliczności mogłyby uzasadniać podejrzenie braku bezstronności i tym samym wyłączenie sędziego. Wobec powyższego zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania oraz na treść podejmowanego rozstrzygnięcia przez sędziego. Mogą to być więc okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do powstania wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Natomiast zgodnie z treścią art. 22 § 4 P.p.s.a. ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotowy wniosek z 5 grudnia 2016 r. jest kolejnym wnioskiem o wyłączenie sędziów tut. Sądu. Jego zakres podmiotowy i przedmiotowy jest tożsamy z zakresem wniosku z dnia 21 marca 2016 r., który został już rozpatrzony w ten sposób, że Sąd odmówił wyłączenia sędziów. Wniosek niniejszy został oparty na tej samej okoliczności co wniosek poprzedni, tj. na fakcie brania udziału wskazanych sędziów w kilku postępowaniach sądowoadministracyjnych, których stroną był skarżący. Analiza okoliczności podniesionych w ponownie złożonym wniosku o wyłączenie sędziów z pozwala stwierdzić że wniosek został oparty na tych samych okolicznościach, co uprzednio złożony wniosek oraz nie zawiera podstaw wyłączenia określonych w przytoczonych wyżej przepisach ustawowych i dlatego, na mocy art. 22 § 4 P.p.s.a., podlegał odrzuceniu. Mając zatem powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.