IV SA/Gl 1098/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na A S.A. w K. w przedmiocie środków zapewniających wykonanie orzeczeń sądu - wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 65/12 postanawia: odrzucić skargę; Postanowieniem z dnia 13 września 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SAB/Gl 65/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie zainicjowane skargą A.K. na bezczynność A S.A. w K. w przedmiocie informacji publicznej. W punkcie drugim tego postanowienia rozstrzygnięto o zasądzeniu od A S.A. w K. na rzecz skarżącego kwoty 119 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 20 września 2013 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo procesowe datowane na 10 grudnia 2012 r., zatytułowane jako "skarga na bezczynność organu", w którym A.K. zarzucił wspomnianemu wyżej Przedsiębiorstwu niewykonanie cytowanego postanowienia z dnia 13 września 2012 r. W treści skargi wskazano, że niniejsze orzeczenie Sądu stało się prawomocne z dniem 15 listopada 2012 r., zaś Przedsiębiorstwo to, pomimo upływu długiego okresu czasu nie zwróciło skarżącemu zasądzonych kosztów postępowania, choć posiadało informację o jego rachunku bankowym i w dniu 19 listopada 2012 r. zostało przez niego dodatkowo wezwane do przekazania należnej mu kwoty. W odpowiedzi na skargę reprezentujący skarżone Przedsiębiorstwo radca prawny K.S. wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podkreślił bowiem, że kwota kosztów zasądzonych postanowieniem Sądu z dnia 13 września 2012 r. została wypłacona A.K. w dniu 9 stycznia 2013 r. (na potwierdzenie przedłożył kopię przekazu pocztowego) wywodząc przy tym, iż jego zdaniem, pismo skarżącego z dnia 10 grudnia 2012 r. nie jest w istocie skargą lecz wezwaniem do zapłaty zasądzonej kwoty. Następnie, to jest pismem datowanym na 4 listopada 2013 r. A.K. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty. Odnosząc się przy tym do argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę podkreślił między innymi, iż jego pismo z dnia 10 grudnia 2013 r. nie jest wezwaniem do zapłaty zasądzonych kosztów lecz skargą na bezczynność A S.A. w K. w przedmiocie wykonania postanowienia Sądu z dnia 13 września 2012 r. Potwierdził przy tym, że otrzymał od tego podmiotu zasądzoną kwotę 119 zł, akcentując jednak, iż nastąpiło to dopiero po upływie ponad miesiąca od dnia wniesienia skargi, a tym samym brak jest podstaw do formułowania twierdzeń o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 154 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jakkolwiek zatem powołany wyżej przepis daje skarżącemu możliwość wystąpienia z żądaniem przymuszenia organu administracji publicznej do wykonania wyroku sądu administracyjnego, to jednak nie budzi wątpliwości, że odnosi się on wyłącznie do niewykonania wyroku sądowego w zakresie dotyczącym przedmiotu sprawy administracyjnej, nie stanowiąc natomiast podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Z brzmienia przywołanego unormowania wynika, że niewykonanie wyroku sądu polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej. Niewykonanie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania nie może zatem stanowić bezczynności organu administracji, o której mowa w art. 154 §1 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż nie występuje tu konieczność podjęcia przez ten organ działań takich jak wydanie decyzji administracyjnej ewentualnie innego aktu lub czynności wskazanych w art. 3 §2 p.p.s.a.). Między organem a stroną, na rzecz której orzeczono zwrot kosztów postępowania powstaje cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, gdzie organowi temu przypada rola dłużnika, zaś stronie skarżącej - wierzyciela. W konsekwencji zawiązania stosunku zobowiązaniowego, w razie niewykonania przez organ administracyjny wyroku sądu w części dotyczącej kosztów postępowania, po uprzednim stwierdzeniu prawomocności wyroku, dochodzenie jego wykonania odbywać się będzie w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, nie zaś w trybie art. 154 §1 p.p.s.a. Sąd w pełni podziela utrwalone w tym zakresie stanowisko judykatury wyrażone w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (vide: między innymi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08, publ. Lex nr 505363, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 9 stycznia 2007, sygn. akt II SA/Wa 1258/06, publ. Lex nr 301759 i we Wrocławiu, z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 287/08, publ. Lex nr 489271, a także postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie, z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 708/11, w Krakowie, z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 789/13 i w Kielcach, z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Ke 10/11 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie A.K. powołując się na art. 154 §1 p.p.s.a. wniósł o wymierzenie A S.A. w K. grzywny skarżąc niewykonanie przez ten podmiot postanowienia tutejszego Sądu z dnia 13 września 2012 r., polegające na braku przekazania mu kwoty kosztów postępowania, która została tym postanowieniem zasądzona na jego rzecz. Skarga taka podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Po pierwsze bowiem należy zwrócić uwagę, że przywołany art. 154 §2 p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do wyroków, a nie do postanowień wydawanych przez sąd administracyjny i chociaż po myśli art. 166 tej ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, to jednak użyty w nim zwrot "odpowiednio" nie oznacza stosowania tych przepisów wprost. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że wspomniany art. 154 §2 p.p.s.a. odnosi się także do postanowień, to z powodów, które zaprezentowano powyżej, nie może on mieć zastosowania do zawartego w takim postanowieniu rozstrzygnięcia o zasądzeniu kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 p.p.s.a.