IV SA/Gl 1098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na postanowienie [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 listopada 2016 r. S. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...]r. nr [...]. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w sprawie stanowiska wierzyciela o uznaniu zarzutów wniesionych przez zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie naruszenia art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za uzasadnione oraz o uznaniu zarzutów wniesionych przez zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie braku wymagalności obowiązku, niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz o prowadzeniu egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny za nieuzasadnione. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W myśl z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] r. nr [...] dotyczące stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego. Sprawa ze skargi na przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Skoro więc zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to tym samym skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Brak właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga m. in. dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego. Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wierzyciela wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zgłoszonych zarzutów, to nie podlega ona właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie wskazać należy, że strona wniosła przedmiotową skargę kierując się pouczeniem organu drugiej instancji zawartym w zaskarżonym postanowieniu, które jest nieprawidłowe. Organ drugiej instancji pouczył bowiem stronę skarżącą, że ma prawo zaskarżenia postanowienia wydanego w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego do sądu. Jak wyżej wykazano na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] skarga nie służy, co wprost wynika z treści art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Należy podkreślić, że wadliwe pouczenie organu nie kreuje prawa do złożenia skargi na postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.