IV SA/Gl 110/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. oraz I.S. na akt Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wnioskiem z dnia [...]r. I. i A.S. zwrócili się do Starosty [...] z prośbą o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], który został zarejestrowany pod numerem rejestracyjnym [...]. Kwotę nadpłaty wnioskodawcy określili na [...] zł, która stanowiła różnicę pomiędzy kwotą uiszczoną na rachunek Urzędu Miejskiego w wysokości [...] zł, a obecnie obowiązującą stawką z tego tytułu w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] poinformował wnioskodawców, że obniżenie opłaty za wydanie karty pojazdu w związku ze zmianą rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu, a także opublikowaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt 6/04 nie może być podstawą zgłoszonego żądania. Akt ten został doręczony wnioskodawcom w dniu 5 listopada 2010 r., co wynika z dokumentów zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się aktach administracyjnych sprawy. Pismo powyższe zawierało ponadto prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach po uprzednim złożeniu do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia doręczenia opisanego pisma. Następnie wnioskodawcy pismem z dnia [...]r., złożonym w siedzibie organu w dniu [...] r. wezwali Starostę do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową zwrotu części kosztów związanych z wydaniem karty pojazdu. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] r., doręczonym w dniu [...] r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w pismach z dnia [...] r. W dalszej kolejności I. oraz A.S. wnieśli skargę z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której żądali uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na złożenie po terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr. 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Kwestia dopuszczalności skargi w tej materii wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ostatecznie jednak w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/7 wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zatem przyjąć należy, że rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwrotu lub odmowy zwrotu części opłaty uiszczonej tytułem wydania karty pojazdu stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania lub odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, a więc czynność określoną w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. Skuteczność wniesienia jednak takiej skargi, a więc możliwość merytorycznego rozpoznania przez Sąd sprawy, uzależniona jest od spełnienia szeregu warunków natury formalnej, w tym od terminowości dokonywania kolejnych czynności w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z regulacją z art. 52 § 1 P.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści § 3 art. 52 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skargę natomiast do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, Starosta [...] zajął stanowisko w sprawie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w piśmie z dnia [...] r., które zostało skarżącym doręczone w dniu 5 listopada 2010 r. Zatem należy przyjąć, że to właśnie w tym dniu skarżący dowiedzieli się o czynności organu administracji. Czternastodniowy termin do złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa upłynął więc z dniem 19 listopada 2010 r. (piątek). Tymczasem skarżący złożyli wniosek o usunięcie naruszenia prawa w siedzibie organu w dniu 23 listopada 2010 r., co wynika z daty prezentaty zamieszczonej na piśmie, a więc po upływie wskazanego czternastodniowego terminu. Natomiast wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po upływie terminu skutkuje bezskutecznością tej czynności. Skuteczne natomiast wniesienie tego środka stanowi niezbędną przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący zostali pouczeni o sposobie i terminie wniesienia zarówno wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak i skargi do sądu administracyjnego mimo tego uchybili terminowi do wniesienia wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.