IV SA/Gl 1102/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz- Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant starszy sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżona decyzję i określa, że nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. na podstawie art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U. Nr 139 z 2006 r., poz. 992 ze zm.) stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 277,33 zł wypłacone K.S. w okresie 16-31.12.2011 r. jest nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym i z tego tytułu zażądał zwrotu od strony kwoty 26,36 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ wskazał sposób wyliczenia powyższych należności: 520 zł : 30 dni x 16 dni grudnia = 277,33 zł. Strona wpłaciła na poczet tej należności kwotę 260 zł, z której 250,97 zł zaliczono na należność główną, a 9,03 zł jako odsetki. Do zapłaty pozostało więc 26,36 zł należności głównej i 2,52 zł odsetek. W odwołaniu strona zarzuciła, że zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych prawidłowe wyliczenie powinno wyglądać następująco: 520/30 = 17,33 – świadczenie na jeden dzień 17,33 x 15 dni opieki = 259,95, a po zaokrągleniu – 260 zł. Kwota nienależnie pobranych świadczeń stanowi różnicę pomiędzy faktycznie wypłaconą kwotą, a kwotą należnego świadczenia tj. 520 zł – 260 zł = 260 zł. Zdaniem skarżącej wadliwe działanie organu nie powinno powodować naliczania odsetek. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji. Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] r. organ I instancji z dniem [...] r. uchylił decyzję przyznającą stronie świadczenie pielęgnacyjne. W rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki nienależnie pobranych świadczeń określone w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż zostały one wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił kwotę nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast odnośnie zaniechania naliczenia odsetek organ I instancji winien rozpatrzyć wniosek strony w odrębnym postępowaniu w oparciu o art. 30 ust. 9 cyt. ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 17 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 6 kpa i domagała się korekty wyliczenia nienależnego świadczenia zgodnie z treścią jej odwołania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie – w razie nieuzupełnienia jej braku formalnego (podpisu), lub oddalenie jej po uzupełnieniu tego braku. Powołując się również na art. 17 ust. 4 Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Jej brak formalny, wytknięty w odpowiedzi na skargę, został uzupełniony w związku z czym podlegała ona merytorycznemu rozpoznaniu. Okoliczności faktyczne sprawy były właściwie bezsporne. W szczególności skarżąca nie kwestionowała, że w związku ze śmiercią jej podopiecznej doszło do pobrania nienależnego świadczenia, co zresztą było powodem uchylenia pierwotnej decyzji z dniem [...] r. Trafnie natomiast skarżąca wykazała błąd w wyliczeniu kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Uczyniła to już w odwołaniu, w związku z czym organ II instancji bez problemu mógł dokonać stosownej korekty decyzji pierwszoinstancyjnej. Jednak w zaskarżonej decyzji, a nawet w odpowiedzi na skargę właściwie nie odniósł się do postawionego przez skarżącą zarzutu, mającego całkowite oparcie w art. 17 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z tym przepisem świadczenie pielęgnacyjne przysługujące za niepełny miesiąc kalendarzowy wypłaca się w wysokości 1/30 świadczenia za każdy dzień. Skoro według ustaleń organów świadczenie przysługiwało skarżącej za 15 dni grudnia 2011 r., to należało się jej 260 zł za ten miesiąc (520 : 30 = 17,33 x 15 = 259,95 ( 260 zł). Nienależne świadczenie to jest z kolei różnica między kwotą wypłaconą a kwotą, która się stronie należała, czyli w tym przypadku 520 zł – 260 zł = 260 zł. Organy przyjęły wadliwą metodę wyliczenia, sprzeczną z art. 17 ust. 4, a zatem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zweryfikować omawiane wyliczenie należności podlegających zwrotowi. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. sw