IV SA/Gl 1102/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r, poz. 966) przyznał H.J. dodatek mieszkaniowy w wysokości 230,56 zł. na okres od 1 października 2015 r. do 31 marca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ ten uznał, że strona spełnia wymogi do otrzymania dodatku mieszkaniowego, gdyż prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 31,23 m2 wyposażony w instalację centralnego ogrzewania i gazu przewodowego, wodomierze i nie jest wyposażone w instalację centralnie ciepłej wody. Dochód miesięczny strony brutto wynosi 900,10 zł, i nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury, lecz jest niższa od 150% najniższej emerytury czyli kwoty 1 320,68 zł. Udział własny w pokryciu należności mieszkaniowych wynosi 15% udziału średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego, co w przypadku strony daje kwotę 135,01 zł i wysokość przysługującego dodatku mieszkaniowego w kwocie 230,566 zł. Z decyzją tą nie zgodził się H.J., który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i uznał je za wadliwe, błędne i szkodliwe a także niebezpieczne. Według niego decyzja ta nie jest zgodna z prawem, prawdą i sprawiedliwością oraz stanowi uporczywe naruszanie praw pracownika ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przystąpił do analizy przedmiotowej sprawy. W pierwszej kolejności przedstawił treść przepisów przywołanych w podstawie prawnej decyzji to jest art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 6 ust. 1 tej ustawy. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że wyliczenie przyznanego dodatku jest prawidłowe. Ponadto zaznaczono, że przepisy normujące zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych posiadają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i uwzględniania trudnej sytuacji osób występujących o tę formę wsparcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł H.J., który wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W skardze tej uznał wydaną decyzję za wadliwą, błędną, szkodliwą, niebezpieczną i niezgodną z prawem i sprawiedliwością. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że sąd administracyjny uwzględnia skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z takiej treści przepisu wynika, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego będzie stanowiło podstawę uwzględnienia wniesionej skargi, a jedynie takie, które będzie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności przyjdzie przywołać przepisy prawa mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U z 2013 r. poz. 966 ze zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Z kolei po myśli art. 5 ust. 1 powyższej ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, przy czym zgodnie z ust. 5 tego przepisu dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Nadto należy zauważyć, że decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego jest decyzją związaną, a zatem organ nie ma możliwości swobodnego wyboru następstwa prawnego. Jedynie w przypadku wystąpienia rażącej dysproporcji między deklarowaną wysokością dochodów a rzeczywistym stanem materialnym organ administracji podejmował będzie rozstrzygnięcie w warunkach uznania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 15 września 2015 r. wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku tym podał, że powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 31,23 m2, a dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego z trzech poprzedzających miesięcy wyniósł 2 700 zł, natomiast łączna wysokość wydatków na utrzymanie lokalu wynosi 398.83 zł. Wskazana kwota została pomniejszona o wydatki ponoszone na działalność kulturalno-oświatową w wysokości 1,56 zł, fundusz remontowy - legalizacja wodomierzy w wysokości 3 zł oraz opłaty za gaz w wysokości 10 zł. W konsekwencji wysokość opłat mieszkaniowych uwzględnianych przy ustalaniu wysokości dodatku mieszkaniowego wyniosła 384,83 zł. Mając na uwadze powyższe dane organ pierwszej instancji ustalił wysokość przysługującego skarżącemu dodatku mieszkaniowego w wysokości 230,56 zł. Przy ustalaniu wysokości przyznanego dodatku organ ten uwzględnił postanowienia uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...]r. określającej maksymalną wysokość dodatku mieszkaniowego na poziomie 60% łącznej kwoty wydatków mieszkaniowych. Podkreślenia wymaga, że załącznikiem do decyzji organu pierwszej instancji jest zestawienie obrazujące działania i kwoty uwzględniane przy obliczaniu wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego. Przedstawione powyżej ustalenia organu pierwszej instancji zostały w całej rozciągłości podtrzymane przez organ odwoławczy. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak również w skardze do tutejszego Sądu skarżący deklaruje niezadowolenie z otrzymanych rozstrzygnięć, jednakże nie wskazuje żadnych naruszeń prawa ze strony organów administracji publicznej. W tej sytuacji Sąd z urzędu nie będąc związany granicami skargi dokonał analizy ustaleń organów administracji i prawidłowości zastosowania przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz aktów wykonawczych do niej. Rozważania te nie dały podstaw do uznania, że organy dopuściły się naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. ec