IV SA/Gl 111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. K.-M. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta B. na podstawie art. 2 -8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 966) przyznano B.K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 69,65 zł (w tym ryczałt 38,25 zł) miesięcznie na okres od 1 listopada 2016 r. do 30 kwietnia 2017 r. Organ stwierdził, że wnioskodawczyni spełnia kryteria określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Zamieszkuje ona w lokalu, który nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gmin. Należało zatem dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjąć stawkę za m2 obliczoną na podstawie Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B. oraz w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta B.". Organ wyjaśnił, że stosownie do brzmienia § 1 Zarządzenia nr[...], ustalona została stawka za najem 1 m2 powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych w wysokości 1,39% wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1m2 powierzchni użytkowej budynków podanego w Obwieszczeniu Wojewody [...] z dnia [...] (3140,00 zł). Natomiast na podstawie § 13 wskazanej uchwały zastosowano czynniki podwyższające i obniżające mające wpływ na wysokość stawki czynszowej. Tak wyliczona stawka czynszowa (3.140,00 zł x 1,39 % : 12) wynosi 3,64 zł i przy zastosowaniu wskaźników: 0,95 (położenie lokalu w budynku), 0,65 (wyposażenie lokalu), 1,00 (strefa zamieszkania) - została przeliczona do stawki 2,25 zł za 1 m2, co daje kwotę 2,25 zł x 34,09 m2 = 76,70 zł (eksploatacja + fundusz remontowy) + pozostałe opłaty podane przez zarządcę tj. woda - 1,15 zł, odbiór nieczystości stałych i płynnych – 0,00 zł, odpady komunalne – 13,23 zł. Z uwzględnieniem wskazanych czynników organ obliczył łączną kwotę wydatków mieszkaniowych jako kwotę 91,08 zł. Uwzględniono nadto wydatki z tytułu braku centralnego ogrzewania w wysokości 93,34 zł ( 34,09 m2 x 0,5535 zł x 5 kWh/m2), z tytułu braku ciepłej wody w kwocie 11,07 zł (1 osoba x 0,5535 x 20 kWh/osobę), z tytułu braku instalacji gazu przewodowego w kwocie 5,54 zł (10 kWh x 05535 zł). Ogólne wydatki mieszkaniowe zostały zatem wyliczone jako kwota 202,03 zł, a udział wydatków z tytułu braku CO, CCW i instalacji gazu przewodowego w ogólnych wydatkach mieszkaniowych stanowił ich 54,92 %. Powołując się na brzmienie art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ wskazał, że maksymalna wysokość dodatku mieszkaniowego wynosi 141,42 zł. Biorąc pod uwagę średni miesięczny dochód wnioskodawczyni, która prowadzi jednoosobowe gospodarstwo, a to kwotę 882,65 zł i wysokość najniższej emerytury na dzień złożenia wniosku (882,56 zł) organ stwierdził, że dochód wnioskodawczyni nie przekracza maksymalnego dopuszczalnego dochodu (1 544,48 zł). Wyjaśniono, że dodatek mieszkaniowy na rodzinę jednoosobową obliczany jest jako różnica pomiędzy wydatkami na mieszkanie, a 15% łącznego dochodu rodziny tj. 202, 03 zł -15% x 882,56 zł co stanowi kwotę 69,65 zł. W odwołaniu od opisanej decyzji wnioskodawczyni wskazała, że z decyzją tą nie zgadza się ze znanych organowi odwoławczemu powodów i nie tylko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia stwierdzono, że kwestia dodatków mieszkaniowych uregulowana jest w ustawie o dodatkach mieszkaniowych oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w jej art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym obowiązującej w dniu złożenia wniosku z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Zauważono, że ze złożonego w dniu 31października 2016 r. wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynika, że odwołująca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal o powierzchni 34,09 m2. Zadeklarowany dochód w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł 2 647,68 zł (882,56 zł miesięcznie). Natomiast najniższa emerytura na dzień złożenia wniosku wynosiła 882,56 zł, a 175% tej kwoty wynosi 1 544,48 zł. Dochód odwołującej nie przekracza więc maksymalnej dopuszczalnej kwoty dochodu. Ponadto nie została przekroczona normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego, która dla 1 osoby wynosi 35 m2 (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy), gdyż powierzchnia zajmowanego przez odwołującą lokalu wynosi 34,09 m2 . Powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy organ wskazał, że wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 tego przepisu, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym. Natomiast w myśl art. 6 ust. 3 w/w ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Stosownie zaś do art. 6 ust. 6 w/w ustawy jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Z kolei w myśl § 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy. o dodatkach mieszkaniowych. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. Mając na względzie przedstawione regulacje prawne organ odwoławczy dokonał ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego odwołującej w sposób tożsamy, co organ I instancji. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie wysokość wydatków mieszkaniowych, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, należy obliczyć z uwzględnieniem stawki z 1 m2 wynikającej z Zarządzenia nr[...] , Prezydenta Miasta B. z dnia [...] w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B. W § 1 Zarządzenia ustalona została stawka za najem 1 m2 powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych w wysokości 1,39% wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1m2 powierzchni użytkowej budynków podanego w Obwieszczeniu Wojewody [...] z dnia [...] (3140,00 zł). Natomiast na podstawie § 13 uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia Wieloletniego Programu Gospodarowania Zasobem Miasta B.zastosowano czynniki podwyższające i obniżające. Tak wyliczona stawka bazowa (3.140,00 zł x 1,39 % : 12) wynosi 3,64 zł i przy zastosowaniu wskaźników: 0,95 (położenie lokalu w budynku), 0,65 (wyposażenie lokalu), 1,00 (strefa zamieszkania) - została przeliczona do stawki 2,25 zł za 1 m2., co daje kwotę 2,25 zł x 34,09 m2 = 76,70 zł. Łącznie z pozostałymi opłatami (tj. woda - 1,15 zł, odbiór nieczystości stałych i płynnych – 0,00 zł, odpady komunalne – 13,23 zł daje wysokość 91,08 zł. Wydatki mieszkaniowe powiększone o kwotę ryczałtu za brak CO – 94,34 zł, - CCW – 11,07 zł, instalacji gazu przewodowego -5,54 zł wynoszą 202,03 zł. Taka wysokość wydatków została uwzględniona przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Podsumowując dokonane ustalenia Kolegium obliczyło należny odwołującej dodatek mieszkaniowy jako różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego wymienionymi powyżej, a wynikającymi z uregulowania zawartego w art. 6 ust. 3 – 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę wnioskującą (202,03 zł – 15% kwoty 882,65 zł), a więc 69,65 zł. W związku z tym Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a"., że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. W związku z brakiem przedstawienia jakichkolwiek konkretnych zarzutów w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne Sąd skorzystał z uprawnienia przyznanego mu na mocy art. 134 P.p.s.a i dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, działając z urzędu. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu. Na wstępie wskazać trzeba, że zasadnie zarówno organ I instancji, jak też organ odwoławczy zastosowały w sprawie przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, jak też rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Przepisy te bowiem regulują zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych. Są to przepisy bezwzględnie obowiązujące organy rozpatrujące wnioski o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego i ustawodawca nie przyznał im w tych sprawach władzy o charakterze dyskrecjonalnym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego mieszkania, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, wynosi ona 35 m2. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżąca spełnia przesłanki określone w wyżej przywołanych przepisach. Posiada wymagany w art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych tytuł do zajmowania lokalu mieszkalnego. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkuje w lokalu o powierzchni użytkowej 34,09 m2, a więc niższej od powierzchni normatywnej przypadającej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego. Dochód gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, a więc spełnione jest również kryterium dochodowe. Kwestie te nie były sporne pomiędzy organem i skarżąca. Natomiast wysokość przyznanego jej dodatku mieszkaniowego stanowiła zapewne, aczkolwiek nie wynika to wprost ani z odwołania ani ze skargi, istotę sporu. Po myśli art. 6 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego, powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Organ przedstawił szczegółowe obliczenie uwzględniające każdy z tych czynników. Skarżąca nie kwestionowała ani przyjętej przez organy wysokości jej dochodu, ani ustalonych na podstawie danych pochodzących od zarządcy budynku wydatków ponoszonych na mieszkanie z tytułu zużycia wody czy kosztów odpadów komunalnych. Nie kwestionowała również ustalenia, że zamieszkuje w lokalu, który nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Ze względu na ten ostatni fakt (zamieszkiwanie w lokalu, który nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy) wysokość wydatków mieszkaniowych organy ustaliły posiłkując się, stosownie do regulacji zawartej w art. 6 ust. 6 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokością stawek wynikających z zarządzenia Prezydenta Miasta B. i uchwały Rady Miejskiej w B. Stawki te szczegółowo zostały przedstawione i nie mogą budzić żadnych zastrzeżeń. Wskazano bowiem obowiązującą w B. stawkę za 1 m2 wynikającą z zarządzenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...]w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B. podjętego w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta B.". Ustalając kwotę dodatku mieszkaniowego, organy uwzględniły ryczałt z tytułu braku CCW, CO i instalacji gazowej. Na podstawie oświadczenia skarżącej o wysokości jej dochodów obliczono udział własny gospodarstwa domowego w utrzymaniu lokalu czyli 15% tego dochodu. Prawidłowo zatem ustalono, że różnica pomiędzy przeliczonymi wydatkami na normatywną powierzchnię użytkową lokalu (202,03zł), a kwotą stanowiącą 15% dochodu strony równa jest 69,65 zł i w takiej wysokości przyznano skarżącej wnioskowane świadczenie. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z uwzględnieniem obowiązującego prawa zarówno materialnego jak i procesowego bowiem w sposób wyczerpujący dokonano ustaleń w zakresie istotnych faktów i oceniono je w sposób prawidłowy. Fakt niezadowolenia strony skarżącej z wydanej decyzji nie może stanowić wystarczającej przyczyny do usunięcia z obrotu prawnego aktów odpowiadających prawu. Wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu orzekającego, jest to wyliczenie stricte matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone w zależności od woli skarżącej czy innych okoliczności jej dotyczących. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 P.p.s.a.