IV SA/Gl 1120/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy 4 Pismem z dnia [...] J.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na szereg rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w tym na postanowienie z dnia [...] nr [...] zawiadamiające skarżącego, że jego odwołanie od decyzji organu I instancji nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym i wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...]. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 § 1 P.p.s.a może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku. Natomiast stosownie do art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Przyjdzie zauważyć, iż bezzasadność skargi należy również łączyć z dopuszczalnością jej wniesienia do sądu. W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. Skarżący bowiem wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] zawiadamiające skarżącego, że jego odwołanie od decyzji organu I instancji nie może zostać rozpoznane w terminie ustawowym i wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...]. Postanowienie to zostało wydane w trybie art. 36 K.p.a. Zgodnie z art. 36 § 1 o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Natomiast w myśl art. 36 § 2 K.p.a. ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Przepis art. 36 K.p.a. nie określa, w jakiej formie organ ma takie zawiadomienie wydać. Jednak zgodnie z utrwalonym poglądem w doktrynie i orzecznictwie, powinno to mieć formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (por. A. Matan, Komentarz LEX 2010). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Tym samym zaskarżone postanowienie nie mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. Nie podlega więc kognicji sądu administracyjnego, co powoduje niedopuszczalność skargi. Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji. ----------------------- 2