IV SA/Gl 1124/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odrzucić skargę Prezydent Miasta R. pismem procesowym z dnia [...] wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję tegoż organu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Mocą wskazanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W motywach odpowiedzi wskazało, że skargę wniósł organ pierwszej instancji, któremu nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym i z tego powodu należy skargę odrzucić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Po myśli § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wskazuje się w literaturze legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym zawierać musi w sobie dwa elementy. Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym (T. Woś (w) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r. s. 214). Nadto wskazuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (A. Kabat (w) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 131). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w przypadku, gdy decyzję w pierwszej instancji wydał organ tej jednostki (wyrok NSA z 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04 niepubl.). Przywołanie stanowiska doktryny prawa administracyjnego oraz przyjmowanej linii orzeczniczej sądownictwa administracyjnego ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] wniósł Prezydent Miasta R., jednocześnie należy zauważyć, że decyzję w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wydał wskazany organ. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego. Organ ten we wniesionej skardze nie wykazał własnego interesu prawnego do jej wniesienia, ponieważ skarga oparta jest na zarzutach pod adresem organu odwoławczego, a zarazem na akcentowaniu własnego stanowiska wyrażonego w uchylonej decyzji. Dodatkowo przyjdzie podnieść, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne i jest to jedna z kluczowych zasad tego postępowania, mająca umocowanie w postanowieniach art. 78 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotą tej zasady jest to, że organ wyższego stopnia jest uprawniony do podjęcia jednego z rozstrzygnięć wymienionych w treści art. 138 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednym z rozstrzygnięć wymienionych we wskazanym przepisie jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2). Konsekwencją wskazanego rozstrzygnięcia jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji i organ ten jest zobligowany do ponownego rozpatrzenia w sposób merytoryczny sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia. W przedmiotowej skardze brak jest natomiast wykazania, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny miasta R., czyli ogranicza jej uprawnienia bądź nakłada na nie nieprzewidziane przepisami prawa obowiązki. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki odrzucenia skargi przewidziane treścią wskazanego powyżej przepisu. Wobec powyższego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji. SW