IV SA/Gl 1129/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające przyjęcie, że wykonanie skarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika nie zawierał żadnego argumentu, który wskazywałby na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie podano nawet, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W skardze, sporządzonej przez profesjonalistę, znalazł się sam wniosek, nie zawarto w niej natomiast żadnego uzasadnienia zgłoszonego żądania procesowego. Sąd natomiast nie jest władny do poszukiwania podstaw przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji. W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a, orzec jak w sentencji.