IV SA/Gl 1130/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Pismem z dnia 14 listopada 2012 r. L.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] mocą której organ uznał za bezzasadne jego skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Następnie organ pismem z dnia 3 stycznia 2013 r. w ślad za skargą L.B. nadesłał do Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, którym skarżący domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do regulacji art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednocześnie z treści art. 247 P.p.s.a. wynika, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Chodzi więc o taką sytuację w której zarówno stan faktyczny jak i prawny konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia bądź zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2008, s. 591). Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 P.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W niniejszej sprawie wnioskodawca domagał się, przyznania przez Sąd prawa pomocy w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Miasta K. rozpatrującą jego skargi na działanie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Uchwała ta wydana została w oparciu o regulacje art. 229 pkt 3 oraz 238 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W tym miejscu należy wskazać, że do powyższego postępowania mają zastosowanie przepisy działu VIII wyżej wskazanej ustawy dotyczącego skarg i wniosków. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 25 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Rz 117/05 postępowanie unormowane w dziale VIII K.p.a. stanowi jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc postępowania odwoławczego, czy postępowania sądowoadministracyjnego. Omawiane postępowanie nie ma charakteru jurysdykcyjnego dlatego w takiej sprawie nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Nie jest również objęta właściwością sądu administracyjnego ocena sposobu działania, pracy organu administracji, jak też jego pracowników. Tym samym skoro nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego kontrola sposobu załatwienia skargi na działanie organu zatem w sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, o której mowa w wyżej cytowanym art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 P.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.