IV SA/Gl 1135/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant Referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. nie stwierdził u M. G. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu [...] spowodowanej nadmiernym [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115). W uzasadnieniu powołał się na wyniki badania strony w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. Obie placówki wykluczyły istnienie tej choroby zawodowej, gdyż stwierdzone u badanej schorzenie nie odpowiada kryteriom wskazanym w przywołanym załączniku. Dlatego, mimo zatrudnienia od [...]r. do nadal w [...] ([...]-[...] w A w C. o od [...] do nadal w B w C.), w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego, czyli nadmiernego [...], w ocenie organu choroby takiej stwierdzić nie można. W odwołaniu M. G. wniosła o zmianę tej decyzji, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem kwestionującym istnienie choroby zawodowej. Podała, iż w [...] r. "[...]" i od tej pory systematycznie się leczy, wykonując liczne zabiegi, ćwiczenia oraz korzystając z systematycznej opieki lekarzy [...] i [...]. Dla ratowania zdrowia wyjeżdżała trzykrotnie do sanatorium oraz dodatkowo wielokrotnie nad morze w celu [...] zdrowia. Wskazała, że odczuwa kłopoty z [...] i pod koniec każdego tygodnia pracy w [...] odczuwa [...]. Tylko systematyczne leczenie przyczynia się do chwilowej poprawy [...]. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art.138 ( 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymano w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy doszedł bowiem do wniosku, że w świetle nie budzących wątpliwości orzeczeń lekarskich kompetentnych placówek lekarskich wykluczających chorobę zawodową u zainteresowanej, jest ona zasadna. Powołał się przy tym na wyniki badań przeprowadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, które jednoznacznie twierdzą, iż stan narządu [...] u M. G. nie odpowiada opisowi choroby zawodowej zawartemu w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.. Wskazał nadto, że wymogiem stwierdzenia choroby zawodowej jest nie tylko praca w warunkach działania czynników szkodliwych, jak w przypadku zainteresowanej, która od [...] do nadal zatrudniona jest w [...], nadmiernie [...], ale też wykazanie związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a schorzeniem i rozpoznanie tegoż schorzenia jako choroby zawodowej (wymienionej w cytowanym rozporządzeniu) przez upoważnione placówki diagnostyczne. Brak któregokolwiek z tych elementów wyklucza wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Z tej przyczyny - braku rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy orzeczników- w niniejszej sprawie nie było podstaw do zakwestionowania decyzji objętej odwołaniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. G. ponownie podkreśliła fakt długoletniego zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego, prowadząc [...] wymagające [...]. Powtórzyła fakt [...] w [...] r. i systematyczne leczenie podjęte w celu [...]. Dodała także, że właśnie choroba wpłynęła z a zmianę jej planów życiowych uniemożliwiając podniesienie kwalifikacji zawodowych a ostatecznie spowodowała przejście na emeryturę, która jest bardzo skromna także z powodu braku możliwości doskonalenia się i awansu. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. skarżąca M. G. podtrzymując stanowisko zawarte w skardze dodał, że w okresie największego nasilenia choroby miejscowy lekarz [...] stwierdził u Niej [...], które po stosownym leczeniu, według jego opinii, zanikły. Nie wniosła żadnych zastrzeżeń do badań przeprowadzonych przez właściwe jednostki diagnostyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa powodującego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (zob. art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli kontroli legalności dokonują także z urzędu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Decyzja ta zapadła na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych i potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych. Została też prawidłowo uzasadniona. Jest zatem zgodna z przepisami postępowania (art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Przyjęte rozstrzygnięcie również nie uchybia przepisom prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ). W oparciu o wskazany akt chorobę zawodową można stwierdzić wówczas gdy spełnione zostaną kumulatywnie trzy przesłanki pozytywne, a mianowicie u osoby ubiegającej się rozpoznana zostanie choroba wymieniona w załączniku do wskazanego rozporządzenia, jej etiologia związana będzie z zatrudnieniem oraz wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpi w okresie wskazanym w rozporządzeniu. Stosownie do postanowień pkt [...] załącznika do powołanego powyżej rozporządzenia chorobę zawodową narządu [...] stwierdza się w przypadku rozpoznania w nim zmian patalogicznych w postaci: [...]. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie czynników w postaci pracy w warunkach szkodliwych, a więc w narażeniu na nadmierny [...] i rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach a chorobą. Z materiału sprawy wynika, iż badające skarżącą zespoły lekarzy nie rozpoznały u Niej choroby zawodowej, gdyż stwierdziły, że uszkodzenie narządu [...] nie nosi znamion takiej choroby. Jest tak dlatego, że nie wykryto u M. G. schorzeń wymienionych w rozporządzeniu, które są postaciami przewlekłej choroby narządu [...] pozwalającej na uznanie schorzenia tego narządu za chorobę zawodową. Orzeczenia lekarskie właściwych, uprawnionych do tego medycznych jednostek diagnostycznych - tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. (z dnia [...]r.) oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (z dnia [...]r.) nie stwierdziły u skarżącej występowania choroby zawodowej narządu [...], jednocześnie obie placówki rozpoznały u skarżącej zmiany [...] nie mające cech [...] patologii narządu [...] spowodowanej nadmiernym [...], w związku z czym nie uzasadniają one rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenia te poprzedzone były wnikliwymi badaniami lekarzy specjalistów - [...]-[...] i [...] przy zastosowania nowoczesnych metod badawczych. Badań tych nie kwestionuje skarżąca, nie wnosząc także żadnych zastrzeżeń co do sposobu ich przeprowadzenia. Natomiast zgłoszony podczas rozprawy faktu stwierdzenia przez leczącego Ją miejscowego lekarza [...] [...], nie został potwierdzony przez kompetentne jednostki medyczne. Skarżąca sama zresztą stwierdziła, że leczący Ją lekarz potwierdził, że zanikły. Wobec tego kompetentne jednostki medyczne orzekające w sprawie nie mogły stwierdzić wymienionych w załączniku objawów chorobowych. W połączeniu z założeniem wysokiego doświadczenia zawodowego autorów przedłożonych w sprawie opinii medycznych, jednoznacznego ich brzmienia i przekonującego uzasadnienia, nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Mając na uwadze przepisy przedmiotowego rozporządzenia, określającego w zakresie stwierdzania chorób zawodowych obowiązywanie precyzyjnie określonej procedury postępowania, jednoznaczne i rygorystyczne określając kolejne etapy postępowania, należy podkreślić, że w tym zakresie nie można nic zarzucić ocenianemu postępowaniu. Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby przez upoważnioną placówkę lekarską uniemożliwia stwierdzenie choroby zawodowej. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że skarżąca wiele lat pracowała w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, co zapewne jest przyczyną jej schorzenia narządu [...], które jednak nie nosi cech choroby zawodowej. Skoro więc zaskarżonej decyzji nielegalności zarzucić nie sposób, skargę należało oddalić na mocy art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.