IV SA/Gl 1142/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego przekazania akt administracyjnych sądowi rejonowemu oddala skargę. Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. w imieniu Prezydenta Miasta R., odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku K.M. Wnioskodawca zwrócił się do organu o wydanie postanowienia o odmowie przesłania Sądowi Rejonowemu w R. dokumentacji będącej podstawą wydania decyzji administracyjnych z dnia [...]r. o przyznaniu zasiłku okresowego oraz świadczenia pieniężnego na zakup żywności, decyzji z dnia [...]r. o przyznaniu zasiłku rodzinnego i decyzji z dnia [...]r. o dopłacie do zasiłku okresowego za lipiec 2015r. (w tym wniosku strony, wywiadu środowiskowego). Sąd Rejonowy wystąpił do organu na podstawie art. 248 § 1 K.p.c. w związku z prowadzoną sprawą sygn. akt [...] z wniosku A S.A. przeciwko K.M. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że w przypadku, gdy z przyczyn oczywistych nie jest możliwe wszczęcie postępowania, należy odmówić jego wszczęcia. Jest to akt formalny, a nie merytoryczny, który nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Taką przeszkodą jest między innymi brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia żądania strony w trybie administracyjnym. Dotyczy to sytuacji, gdy nie ma przepisu prawa, na podstawie którego dozwolone jest wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku. Zdaniem organu brak jest przepisu prawa pozwalającego na wydanie żądanego przez wnioskodawcę postanowienia o odmowie udostępnienia Sądowi Rejonowemu danych. Podstawy prawnej takiego żądania nie mogą stanowić w szczególności przepisy rozdziału III w dziale II K.p.a. Udostępnienie akt, o którym tam mowa, dotyczy udostępniania akt stronom. Sąd Rejonowy nie legitymuje się takim statusem i nie występował do organu w trybie przepisów K.p.a. Sąd Rejonowy wystąpił do organu w przewidzianym przepisami trybie, o jakim mowa w art. 248 § 1 K.p.c. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. poprzez powołanie podstawy prawnej, której zakres rzeczowy nie obejmuje wydawania postanowień w przedmiocie, o którym mowa była we wniosku strony, a także naruszenie zakresu upoważnienia zastępcy Dyrektora MOPS w R. udzielonego mu przez Prezydenta Miasta R. do wydawania decyzji administracyjnych. Zarzucił nadto naruszenie art. 61, art. 61a i art.248 § 1 K.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 248 § 2 K.p.a. przez ich niezastosowanie. Na podstawie przedstawionych zarzutów wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia ewentualnie o jego uchylenie i nakazanie organowi "wydania odmowy przekazania akt Sądowi Rejonowemu". Uzasadniając swoje stanowisko żalący się stwierdził, że sprawa, której domagał się wszczęcia nie jest sprawą z zakresu świadczeń rodzinnych ani z zakresu pomocy społecznej przyznaną do właściwości gminy czy powiatu. Z tej przyczyny upoważnienie udzielone Zastępcy Dyrektora MOPS w R. nie obejmuje postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie postanowienia o odmowie udostępnienia akt. Zaskarżone postanowienie jest zatem nieważne. Z ostrożności procesowej żalący się wskazał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie niewłaściwych przepisów. Art. 248 K.p.c. przewiduje bowiem obowiązek przedstawienia dokumentu tylko w sytuacji, gdy stanowi dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność tę powinien organ zbadać przed udostępnieniem akt Sądowi Rejonowemu, gdyż ten w swoim wniosku nie wykazał tytułu, dla którego wnosi o udostępnienie dokumentacji. Strona w postępowaniu sądowym sprzeciwiła się udostępnieniu Sądowi Rejonowemu akt administracyjnych, gdyż nie spełniają warunków, o których mowa w/w art. 248 § 1 K.p.c., a organ przemilczał tę okoliczność. Powołując się na stanowisko judykatury żalący stwierdził, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania można wydać jedynie w sytuacji oczywistości braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Żalący wskazał nadto na treść art. 248 § 2 K.p.a. sugerując, że na organie ciążyła powinność uchylenia się od obowiązku przedstawienia Sądowi dokumentów z akt administracyjnych, jako że posiada je w imieniu strony. Zdaniem żalącego się, Sąd Rejonowy omija przepisy prawa dążąc do ujawnienia stanu majątkowego strony. Zwrócił się do banku, a także do Centralnej Ewidencji Pojazdów. Bank odmówił jednak ujawnienia Sądowi operacji finansowych. Centralny Ośrodek Informatyki zobowiązał natomiast sędziego do podpisania wniosku o udostępnienie danych, gdyż został podpisany z up. przewodniczącego wydziału, a upoważnienia nie załączono. Żalący się zwrócił uwagę, że wniosek Sądu Rejonowego skierowany do MOPS jest również podpisany przez osobę działającą z upoważnienia sędziego, a upoważnienia nie załączono do niego, a mimo to MOPS przekazał Sądowi dane. Powinien tymczasem wezwać do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ze względu na postawione przez żalącego się zarzuty wezwało go do oświadczenia, czy jego pismo stanowi w istocie wniosek o stwierdzenie nieważności czy też, zgodnie z nazwą pisma, jest zażaleniem na postanowienie z dnia [...]r. W odpowiedzi na wezwanie żalący się wskazał, że jego pismo w pierwszej kolejności należy potraktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...]r., a w drugiej kolejności, w przypadku braku stwierdzenia nieważności, jako zażalenie. Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W pierwszej kolejności zwrócono uwagę na zakres postępowania odwoławczego (zażaleniowego) i postępowania o stwierdzenie nieważności. Wskazano, że postępowanie nadzwyczajne jest ograniczone ustawowymi przesłankami, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., a odwołanie (zażalenie) uruchamia natomiast postępowanie drugoinstancyjne w pełnym zakresie wynikającym z zasady dwuinstancyjności. Z tej przyczyny wniesione przez stronę odwołanie ma pierwszeństwo przed trybami nadzoru. Przechodząc do oceny wniosku żalącego się o wydanie postanowienia o odmowie przesłania Sądowi Rejonowemu w R. całości dokumentacji będącej podstawą wydania decyzji administracyjnych, organ odwoławczy wyjaśnił, że w art. 61a K.p.a. zawarte są dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Druga przesłanka określona jest jako inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Nie zostały one w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Wyjaśniono nadto, że w sytuacji odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy. Postanowienie to jest aktem formalnym, a nie merytorycznym. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, co do tego, że brak jest przepisu prawa, który mógłby stanowić podstawę wydania wnioskowanego przez żalącego się postanowienia. W konsekwencji tego zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia granic upoważnienia przez podmiot wydający zaskarżone postanowienie Kolegium stwierdziło, że Prezydent Miasta R, udzielił Zastępcy Dyrektora MOPS w R. umocowania do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie świadczeń rodzinnych oraz w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy i powiatu. Żądanie strony obejmowało wydanie postanowienia o odmowie przesłania Sądowi Rejonowemu dokumentacji będącej podstawą decyzji wydanych przez organ w ramach udzielonego upoważnienia. Zaskarżone postanowienie mieściło się zatem w zakresie umocowania Zastępcy Dyrektora MOPS. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.M. zarzucił naruszenie art. 6, art. 11, art. 61, art. 61a i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 248 K.p.c. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zobowiązanie SKO w K. do wydania w to miejsce postanowienia co do istoty sprawy w kierunku zgodnym z treścią zażalenia. Nadto wydanie orzeczenia o nieistnieniu obowiązku udostępniania przez organ administracji publicznej sądowi powszechnemu akt postępowania administracyjnego na podstawie art. 248 K.p.c., w sytuacji gdy akta te nie stanowią dowodu faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy sądowej i stwierdzenie, że nieistnienie w/w obowiązku miało miejsce w odniesieniu do wniosku Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że powołanie się przez Sąd Rejonowy na art. 248 § 1 K.p.c. we wniosku o udostępnienie dokumentów nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej zgłaszanego żądania. Sprawa cywilna, w ramach której Sąd wystąpił o udostępnienie dokumentów toczy się w związku ze skargą na czynności komornika wniesioną przez skarżącego, który występuje jako osoba pokrzywdzona przez bezprawną czynność organu egzekucyjnego. Zdaniem skarżącego dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych nie stanowią żadnego dowodu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy cywilnej. Z tej przyczyny, zdaniem skarżącego, organ powinien w pierwszej kolejności sprawdzić czy istnieje podstawa prawna wniosku Sądu Rejonowego a nie poszukiwać podstawy prawnej postanowienia o odmowie wydania Sądowi Rejonowemu akt administracyjnych. Skarżący zakwestionował nadto zasadność zajęcia przez organ odwoławczy stanowiska w przedmiocie nieważności postanowienia organu I instancji, mimo że organ procedował w trybie odwoławczym. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, organ odwoławczy przedstawił tożsamą argumentację co w toku postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do twierdzeń i zarzutów zawartych w skardze wskazał, że obok postępowania odwoławczego wszczęto również na wniosek skarżącego postępowanie nadzwyczajne i postanowieniem z dnia [...]r. odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 poz. 1647 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne dokonują kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718.) dalej "P.p.s.a." sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana zgodnie ze wskazanymi regulacjami pozwoliła uznać skargę jako niezasadną. Jak wynika z przedstawionych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych, skarżący domagał się od organu wydania aktu administracyjnego w określonej przez niego formie i treści. Żądał bowiem, by organ w formie postanowienia odmówił udostępnienie dokumentów w ramach obowiązku wynikającego z art. 248 § K.p.c. Stanowisko prezentowane przez skarżącego jest nietrafne zarówno ze względów formalnoprawnych jak i merytorycznych. Jak zasadnie stwierdza się w obu wydanych w sprawie postanowieniach organ administracji zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Postanowienie jest aktem administracyjnym indywidualnym o tych samych co decyzja administracyjna cechach, odróżniającym się od niej m.in. zakresem skutków prawnych. Postanowienie, jako akt administracyjny zewnętrzny wydany w formie procesowej na podstawie powszechnie obowiązującego prawa dotyczy konkretnego przedmiotu i indywidualnie określonego podmiotu (por .Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski wyd. C.H.Beck rok 2011 str.467). Organ upoważniony byłby zatem do realizacji wniosku skarżącego w przypadku istnienia sprawy (przedmiotu), której załatwienie wymagałoby wydania postanowienia. Z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) oraz z zasady ogólnej (art. 7 K.p.a.) wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania organu administracji, czy to w formie decyzji administracyjnej, czy w formie postanowienia. Wystąpienie sądu powszechnego w trybie art. 248 § 1 K.p.c. do określonego podmiotu nie inicjuje "sprawy" w rozumieniu administracyjnym, a tym samym nie pozwala na podejmowanie indywidualnych aktów administracyjnych. Realizacja wniosku o udostępnienie danych w w/w trybie nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, podejmowanych w ramach art. 1 K.p.a. Obowiązek ujęty w omawianym przepisie ma charakter publicznoprawny i jest korelatem uprawnienia sądu powszechnego, działającego w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 1974 r., II CZ 39/74, OSNCP 1975, nr 6, poz. 93). Nieuzasadniona odmowa wykonania tego obowiązku jest zagrożona grzywną w kwocie do 5000 zł, która może być ponowiona w razie kolejnej nieuzasadnionej odmowy (art. 251 w związku z art. 163 § 1 K.p.c.). Zarządzenie przedstawienia dokumentu zapada w formie decyzji jurysdykcyjnej determinowanej istotną potrzebą dowodową, która ma postać postanowienia sądu, dopełnianego niekiedy zarządzeniem wykonawczym przewodniczącego związanym z przygotowaniem rozprawy (art. 208 § 1 pkt 5 K.p.c.). Ustawodawca nie ogranicza zakresu dokumentów podlegających obowiązkowi przedstawienia, zatem art. 248 § 1 k.p.c. obejmuje wszystkie rodzaje dokumentów (urzędowe i prywatne), bez względu na ich stan fizyczny oraz rodzaj nośnika. Określając krąg podmiotowy adresatów art. 248 § 1 k.p.c., ustawodawca posłużył się wyrazem "każdy", który jest w tym wypadku użyty nie jako zaimek przymiotny, lecz jako zaimek rzeczowny, osobowy, tzw. upowszechniający, który podobnie jak inne tego typu zaimki, np. "wszyscy" lub "zawsze", określa pełny zakres desygnatów zastępowanego pojęcia, w tym wypadku osób i innych podmiotów; "każdy" oznacza każdą - bez wyjątku - osobę (podmiot) i dotyczy wszystkich w danym zbiorze. Analiza językowa omawianego przepisu, wsparta argumentami celowościowymi, wskazuje zatem jednoznacznie, że ustawodawca w sposób zamierzony - doceniając misję sądu jako organu wymiaru sprawiedliwości oraz funkcję prawdy w osądzaniu spraw - nie wprowadził w odniesieniu do osób zobowiązanych do przedstawienia dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy żadnych wyłączeń podmiotowych. Podobny zabieg normatywny, manifestujący brak jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, został wielokrotnie użyty przez ustrojodawcę w Konstytucji, w rozdziale II "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela" (np. art. 31 ust. 2, art. 38, 41, 42 ust. 2 i 3, art. 45 ust. 1 lub art. 47). W tej sytuacji wniosek, że art. 248 § 1 k.p.c. dotyczy także organów administracji jest oczywisty, zwłaszcza że nic innego nie wynika z analizy przepisów K.p.a. (por. uchwała SN sygn. akt III CZP 69/15 z dnia 18 listopada 2015 r. (publ. www.sn.pl, Biul. SN 2015/11/8, KX ). Przyjęcie, że art. 248 K.p.c. nie ma zastosowania do organów administracji, a wręcz organy te uprawnione są do samodzielnego decydowania o niezbędności dowodów w postępowaniu sądowym, podejmując w tym zakresie określonej treści postanowienia (a taki zarzut został postawiony w niniejszej sprawie), oznaczałoby nie tylko niemające jakichkolwiek podstaw ograniczenie kompetencji rozpoznawczych i jurysdykcyjnych sądu. Prowadziłoby także do niedającego się zaaprobować paradoksu procesowego. Sąd rozpoznający sprawę, w której dokument posiadany przez organ ma istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, zależny byłby od stanowiska organu administracji, którego rozstrzygnięcie zapadłoby bez wymaganej wiedzy o stanie faktycznym i prawnym prowadzonej przed sądem powszechnym sprawy, które mogłoby być odmienne. Obowiązek przedstawienia danych, przewidziany w art. 248 § 1 k.p.c., obejmuje również akty administracyjne i związaną z nimi dokumentację, chyba że zawierają informacje niejawne w rozumieniu właściwych przepisów. Realizacja tego obowiązku nie została oddana do dyskrecjonalnej decyzji organu administracji i nie wymaga wydania aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może również uznać za zasadny zarzutu braku zastosowania w sprawie art. 248 § 2 K.p.c., gdyż organ administracji nie należy do kategorii podmiotów w przepisie tym wymienionych. Nie jest możliwe traktować go jako ewentualnego świadka w postępowaniu cywilnym, ani też jako podmiot, który dzierży w imieniu skarżącego jego prywatne dokumenty. Z powyżej przedstawionych przyczyn nie można uznać stanowiska skarżącego za trafne. W skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne postawiono nadto zarzut bezpodstawnego rozpatrzenia w postępowaniu zażaleniowym zarzutów wymagających (według skarżącego) prowadzenia postępowania nadzwyczajnego. Postępowanie prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. toczyło się po wydaniu przez organ I instancji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Postanowienie to zostało zakwestionowane przez skarżącego w terminie otwartym do wniesienia zażalenia i tak też skarżący nazwał swoje pismo. Jednak w treści tego pisma, mimo wyraźnego nadania mu nazwy – "zażalenie", zawarto wniosek o stwierdzenie nieważności skarżonego aktu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie powzięło wątpliwość co do rzeczywistego charakteru tego pisma i wezwało autora zażalenia (mając na uwadze obowiązek informacyjny i fakt, że strona działała samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika) – do jednoznacznego wskazania, czy domaga się wszczęcie postępowania administracyjnego nadzwyczajnego - nieważnościowego, czy też pismo to należy potraktować jako środek zaskarżenia (zażalenie) w ramach zwykłego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie organu wskazywała, że wolą strony było uruchomienie obu rodzajów postępowań i tak też uczynił organ. Stwierdzenie nieważności jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest sprawą odrębną w stosunku do sprawy rozpoznawanej w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. W omawianym trybie bada się wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zakres tego postępowania jest zatem węższy aniżeli postępowania zwyczajnego. W sytuacji, gdy strona żąda kontroli orzeczenia zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i nadzwyczajnym pierwszeństwo w tym względzie zawsze ma tryb odwoławczy, jako realizacja konstytucyjnego prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W trybie odwoławczym organ ma obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę w jej pełnym zakresie, a zatem ponownie ustala stan faktyczny jak również stan prawny, a w tym przepisy regulujące właściwość organu. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że nieuprawnione było działanie Kolegium zmierzające do zbadania sprawy w jej pełnym zakresie w ramach postępowania zażaleniowego. Kontrolując stanowisko organu zajęte w kwestii umocowania Zastępcy Dyrektora MOPS w R. do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie odmowy udostępnienia akt administracyjnych spraw w przedmiocie świadczeń rodzinnych i pomocy społecznej powtórzyć trzeba, że wniosek skarżącego nie inicjował sprawy w ujęciu administracyjnym i to sprawy, która wykraczałaby poza udzielone temu podmiotowi umocowanie do działania. Właściwym do realizacji wniosku Sądu Rejonowego w R. jak też do załatwienia wniosku skarżącego był ich adresat (zarówno Sąd Rejonowy jak i skarżący zwrócił się do Dyrektora MOPS w R.), jako że w jego posiadaniu były wszelkie dokumenty związane z prowadzeniem postępowań w przedmiocie świadczeń rodzinnych i świadczeń z pomocy społecznej. Zupełnie bezzasadne jest również stanowisko skarżącego co do konieczności uzupełnienia braków formalnych wniosku Sądu Rejonowego poprzez nadesłanie organowi upoważnienia do wydania zarządzenia w imieniu przewodniczącego wydziału w przedmiocie wystąpienia o udostępnienie danych przez organ. Zawarty bowiem w aktach administracyjnych wniosek stanowi jedynie typowe wykonanie zarządzenia przewodniczącego wydziału, które zamieszczone jest w aktach sprawy cywilnej. Podsumowując przedstawione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje skargę za niezasadną, co skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a.