IV SA/Gl 1148/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), nie stwierdził u Z. G. choroby zawodowej w postaci [...] spowodowanego [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu powyższego wskazał, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez lekarzy upoważnionych jednostek diagnostycznych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznanym schorzeniem. Przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, że Z. G. będąc pracownikiem "[...]" w B. pracował w [...] o poziomie [...]-[...], a zatem pracował w warunkach ryzyka wystąpienia choroby zawodowej. Z uwagi jednak na to, że lekarze upoważnionych placówek diagnostycznych I i II stopnia nie rozpoznali u badanego choroby zawodowej narządu [...] nie było podstaw do jej stwierdzenia. Nie zgadzając się z powyższa decyzją Z. G. wniósł odwołanie. Akcentował, iż stwierdzony u niego [...] wynoszący [...] i [...] powstał na skutek długotrwałej pracy w [...] o przekroczonych normach dla zdrowia. Podniósł, iż pojęcie choroby zawodowej nie jest związane z rozmiarem doznanego uszczerbku na zdrowiu, oznacza natomiast kwalifikację prawną choroby biologicznej i można o niej mówić w odniesieniu do chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych w wypadku stwierdzenia, że zachorowanie ma swoja przyczynę w warunkach w jakich praca była wykonywana. Nadmienił, że powyższe rozumienie pojęcia choroby zawodowej znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2000 r. III 202/99. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie uwzględnił odwołania Z. G. i rozstrzygnięciem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną danego schorzenia jako choroby zawodowej wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą. Dalej wskazał, że w sprawie Z. G. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż ten pracując w latach [...]-[...] w "[...]" w B. jako [...],[...],[...] i [...] oraz w latach [...]-[...] w [...] w B.; [...]-[...] w [...] Sp. Z o.o. w B.; [...]-[...] w [...] SA [...] w B. jako [...] był eksponowany na [...] stwarzający ryzyko powstania przewlekłego [...]. Przyznał, że Z. G. pracował więc w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania choroby zawodowej [...]. Dalej podał, że w/wym. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z [...] r.) oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z [...] r.). Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u badanego istnienie choroby zawodowej narządu [...]. Według orzeczenia Instytutu rozpoznany u Z. G. [...] o podwyższeniu [...] w [...] i [...] w [...] nie upoważnia do uznania choroby zawodowej narządu [...], gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie spełnia określonego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych kryterium [...] spowodowanego [...]. Ponadto zaznaczył, że postępowanie zostało wszczęte w czasie obowiązywania przepisów wskazanego rozporządzenia, natomiast zgodnie z zawartą w nim w § 2 ust. 1 definicją choroby zawodowej konieczną przesłanką jej stwierdzenia jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do tegoż aktu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach działający imieniem skarżącego Z. G. adwokat J. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych przez jego niezastosowanie w wyniku błędnego ustalenia, że [...] ma niewystarczającą wartość dla uznania go za chorobę zawodową. Zdaniem pełnomocnika przyjęte przez organ sanitarny kryteria mają charakter dowolny, brak jest bowiem przesłanek prawnych dla ustalenia, że wyłącznie [...] stanowi podstawę do uznania [...] za zawodowe. Samo zdiagnozowanie przez placówki medyczne [...] wywołanego działaniem [...] w miejscu pracy skutkować winno stwierdzeniem choroby zawodowej u skarżącego. Zatem jeżeli u skarżącego wykryto schorzenie narządu [...], warunki pracy wskazują z niemal całkowitym prawdopodobieństwem na jego etiologię zawodową a organ orzekający nie wykluczył jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej choroby z długoletnią pracą w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego to zaskarżona decyzja jako sprzeczna z prawem podlegać winna uchyleniu. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podtrzymał dotychczasową argumentację i nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Na mocy art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że odpowiadają one prawu. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej w rozpoznawanej sprawie określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Stosownie do § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Przedmiotem badania organu są więc okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem fakt istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową, a tymi warunkami. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Postępowanie w sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Pozycja ta obejmuje [...] spowodowany [...], [...]. W rozpoznawanej sprawie organy sanitarne obu instancji – w oparciu o wyniki oceny narażenia zawodowego – zgodnie przyjęły, że skarżący w trakcie zatrudnienia w [...] świadczył pracę w warunkach, gdzie [...] był istotnym zagrożeniem dla narządu [...]. Nie jest więc okolicznością sporną fakt świadczenia przez skarżącego pracy w warunkach szkodliwych, stwarzających potencjalne ryzyko powstania schorzenia określonego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Ponieważ jednak stosownie do § 8 ust.1 powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej są nie tylko wyniki oceny narażenia zawodowego pracownika ale również orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych skarżący badany był w dwóch takich jednostkach medycznych, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Lekarze orzecznicy obu tych placówek rozpoznali u skarżącego [...] to jednak wykluczyli istnienie choroby zawodowej bowiem stwierdzone [...] nie przekraczało [...]. Z orzeczeń lekarskich wynika, że [...] u Z. G. [...] wynosi [...] (orzeczenie WOMP) oraz [...],[...] (orzeczenie IMPiZŚ). Ponadto w [...] stwierdzono [...]. Oznacza to, że ujawniony u skarżącego [...], oraz [...], wbrew twierdzeniom skargi, nie odpowiada prawnej definicji choroby zawodowej ujętej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Nie jest więc chorobą zawodową. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy przyjęły, że u skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych wobec jej nierozpoznania przez uprawnione do tego placówki służby zdrowia. Wskazać w tym miejscu należy, że tak sądy administracyjne, jak i organy inspekcji sanitarnej prowadzące postępowania administracyjne w sprawie stwierdzania chorób zawodowych nie są uprawnione do poszerzania katalogu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jak również do rozszerzającej interpretacji tych przepisów prowadzącej w istocie do poszerzenia tego katalogu chorób. W toku postępowania w przedmiocie choroby zawodowej skarżący został poddany badaniom w dwóch jednostkach medycznych upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, zaś wyniki tych badań jednoznacznie potwierdzają, iż u skarżącego nie rozpoznano choroby określonej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, jak również w Sąd nie znalazł powodu by wyniki te kwestionować. Zatem sam fakt świadczenia pracy w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej narządu [...] nie stanowił wystarczającej przesłanki do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej narządu [...], skoro nie rozpoznano u skarżącego tej choroby. Ponadto wskazać przyjdzie, że wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2000 r. III 202/99, na który powoływał się skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji odnosił się do wykładni choroby zawodowej zmieszczonej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia RM z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, którego przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę, jako niezasadną, oddalił.