IV SA/Gl 1149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem procesowym datowanym na [...] skarżący R.J. wniósł skargę między innymi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], nr [...] rozstrzygającą o przyznaniu mu zasiłku celowego. Jak wynika z pieczęci umieszczonej na kopercie nadawczej (karta nr 32 akt niniejszej sprawy), strona nadała tę skargę pocztą, czyniąc to w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie przy tym z art. 53 § 1 cytowanej regulacji, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Artykuł 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. określa natomiast, że skarga wniesiona po upływie wspomnianego terminu podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z dołączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczenie zaskarżonej decyzji R.J. nastąpiło w dniu [...]. W konsekwencji, termin do wniesienia skargi upłynął odpowiednio w dniu [...] (czwartek), czyli 30 dni od omawianej daty. Trzeba zaznaczyć, że w treści przywołanej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Skarżący nadał jednak skargę dopiero w dniu [...], a równocześnie nie wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że skargę należało uznać za spóźnioną i orzec o jej odrzuceniu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.