IV SA/Gl 1153/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...][...]Państwowy Wojewódzkiego Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej Kpa), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeksu pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, ze zm., dalej: Kp) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1367, dalej rozporządzenie) - po rozpatrzeniu odwołania U. W. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] nr [...] odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wym. w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy orzeka utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u strony przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 2351 Kp, która stanowi, iż "za chorobą zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowym". Następnie zaznaczył, że w sprawie strony w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że będąc zatrudnionym w latach 1986-2000 (w tym 1999-2000 w niepełnym wymiarze godzin) w Szkole Podstawowej nr [...] w S. (zakład zlikwidowany) na stanowisku nauczyciel, dyrektor, w latach 1999-2003 w Gimnazjum nr [...] w S. (obecnie Zespół Szkół A) na stanowisku nauczyciel, dyrektor, w latach 2003-2008 (w pełnym wymiarze godzin), 2008-2011 (w niepełnym wymiarze godzin), 2013-2014 (w niepełnym wymiarze godzin) w Szkole Podstawowej nr [...] w S. na stanowisku nauczyciela, nauczyciela logopedy oraz prowadzącego zajęcia rewalidacyjne oraz nauczanie indywidualne, w latach 2011-2012 (w niepełnym wymiarze godzin) w Szkole Podstawowej nr [...] w S. na stanowisku nauczyciela, w latach 2010-2011, 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014, 2014-2015, 2015-nadal (w niepełnym wymiarze godzin) w Szkole Podstawowej nr [...] w S. na stanowisku nauczyciela oraz prowadzącego zajęcia rewalidacyjne - pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Następnie organ drugoinstancyjny wskazał, że strona była badana w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., gdzie na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym-wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Lekarze specjaliści WOMP w S. - na podstawie przeprowadzonej diagnostyki laryngologicznej i foniatrycznej z oceną laryngoskopową i laryngostroboskopową krtani przed i po obciążeniu głosu, pomiaru parametrów fonacyjnych oraz komputerowej analizy akustycznej - nie stwierdzili w narządzie głosu zmian patologicznych odpowiadających skutkom przeciążenia w postaci: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Podkreślił, że "stwierdzane aktualnie badaniem laryngologicznym i foniatrycznym zmiany mają charakter przewlekłego prostego nieżytu błon śluzowych gardła i krtani i nie uzasadniają rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu". W tych okolicznościach uznał, że brak jest podstaw upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym stosownie do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Jednocześnie uwypuklił, że strona była w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania u ww. choroby zawodowej narządu głosu. Orzecznicy Instytutu rozpoznali u strony przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani, natomiast w oparciu o dane dotyczące narażenia zawodowego, analizę dokumentacji medycznej oraz badania lekarskie przeprowadzone w dniach 16 września 2014 r., 18 września 2014 r., 10 grudnia 2014 r. i 03 czerwca 2015 r. nie stwierdzili klinicznych cech przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionego w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wobec tego uznał, iż brak jest podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej narządu głosu. Jednocześnie na zakończenie podał, że w postępowaniu odwoławczym uzyskał opinię IMPiZŚ z dnia 12 września 2016 r., w której poinformowano, iż dokonano ponownej analizy przeprowadzonych badań i przedstawionej dokumentacji medycznej zawierającej wyniki badań laryngologiczno- foniatrycznych i nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Ponownie podniósł, że u strony rozpoznano "przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani". Wyjaśnił także, że w badaniach stroboskopowych krtani wykazano brak zwarcia wzdłuż głośni i rozpoznawano: "Dysfonię hiperfunkcjonalną", tj. jednostkę chorobową, która nie figuruje w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Podał przy tym, że kolejna dokumentacja z gabinetu Specjalistycznego B w S. z okresu wrzesień 2013 r. wrzesień 2014 r. potwierdza zmiany w obrębie krtani o charakterze dysfonii hiperfunkcjonalnej, natomiast zwarcie fonacyjne fałdów głosowych oceniono jako prawie pełne. Z kolei dokumentacja laryngologiczna z Poradni Laryngologicznej w S. przy ul. [...] z lat 1987-2013 wskazuje na dominującą komponentę infekcyjną w obrębie górnych dróg oddechowych, przeważają rozpoznania: "zapalenie gardła i krtani" oraz "przewlekłe ropne zapalenie migdałków podniebiennych". Konstatując podał, że specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone w jednostkach wydających stosowne orzeczenia (PCHZ WOMP w S. oraz IMP i ZŚ w S.) nie wykazały klinicznych cech organicznej patologii zawodowej wywoływanej nadmiernym wysiłkiem głosowym i nie uzasadniają rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym wym. w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt. 3-6 i § 11 ustawy Kodeks pracy. W ocenie organu orzeczenia lekarskie wydane przez kompetentne placówki medyczne I i II stopnia, wydane w oparciu o szczegółową diagnostykę są wyczerpujące, spójne oraz zgodne w swoich konkluzjach i pozwalają wydać rozstrzygnięcie. [...] nie znalazł podstaw by kwestionować te orzeczenia - oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi. Podsumowując zaznaczył, iż nie kwestionuje istnienia narażenia strony na nadmierny wysiłek głosowy, jak również nie podważa okresu jego trwania. W skardze na powyższą decyzję strona – analogicznie jak w poprzednio wywiedzionych środkach zaskarżenia – zaskarżonej decyzji zarzuciła, co do istoty, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W jej motywach autor skargi wyraził niezrozumienie i niemożność pogodzenia się z rozstrzygnięciem, które nie uwzględnia warunków jego pracy. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, które jest dla niego krzywdzące. Jednocześnie strona podniosła, że od momentu złożenia przez nią pisma odwoławczego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie została wezwana na dodatkową konsultację, która mogłaby zmienić wcześniejszą decyzję. Nadmieniła, że badanie w IMPiZŚ w S. było wykonane po przerwie wakacyjnej (16 września 2014 r.) drugie po chorobie 10 grudnia 2014 r. (przełożone z dnia 05 listopada 2014r.), co w jej ocenie podważa ich prawidłowość, gdyż nie były badaniami miarodajnymi ze względu na przerwy w pracy głosem (wakacje, choroba). Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. nr 718 ze zm., dalej: Ppsa) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywołanej powyżej ustawy Ppsa, tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a tej ustawy. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga w całości zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać także należy, że stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że kompetencja jednostek diagnostycznych obejmuje jedynie rozpoznanie stanu chorobowego i jego przyczyn. O stwierdzeniu choroby zawodowej, decyduje natomiast organ inspekcji sanitarnej na podstawie całokształtu materiału dowodowego obejmującego orzeczenia lekarskie uprawnionych placówek diagnostycznych, jak również wyniki oceny narażenia zawodowego. W drugiej kolejności, że jakkolwiek organ ten w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej związany rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, to jednakże nie wyłącza to jego uprawnień do oceny wystąpienia przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej w świetle całości materiału dowodowego (art. 80 Kpa). Zatem – z uwagi na zarysowany w sprawie spór – wskazać także należy, że bezspornie o istnieniu choroby zawodowej, która jest pojęciem prawnym rozstrzygają medyczne jednostki orzecznicze, jednak rolą organów inspekcji sanitarnej jest ocena wydanych orzeczeń poprzez ocenę ich formalnych kryteriów w szczególności, czy zawierają one uzasadnienie przyjętego rozstrzygnięcia w języku powszechnie zrozumiałym, który nie wymaga posiadania wiadomości specjalistycznych. Zaznaczenia wymaga, że w orzecznictwie przyjmuje się, że orzeczenie lekarskie wydawane w sprawach chorób zawodowych przez jednostki orzecznicze ma charakter dowodu z opinii biegłego (art. 84 Kpa) w postępowaniu prowadzonym przez organy Inspekcji Sanitarnej. Oznacza to, że orzeczenie takie, mimo że ocena zdrowia osoby, co do której zachodzi podejrzenie występowania choroby zawodowej, wymaga specjalistycznej wiedzy, także podlega ocenie. Ocena ta dotyczy jednak nie rozpoznania danej jednostki chorobowej, lecz przede wszystkim sposobu argumentacji, jasności przekazu, kompletności, rzetelności, wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, a także braku sprzeczności orzeczenia z definicją choroby zawodowej, określoną przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie stan zdrowia skarżącej, czyli to, że cierpi na choroby gardła był niewątpliwy, oceny natomiast wymagała kwestia – czy schorzenie skarżącej jest chorobą zawodową. Zgodnie z art. 2351 kodeksu pracy choroba może być uznana za chorobę zawodową, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że: "nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku między warunkami pracy w warunkach narażenia a stwierdzoną dolegliwością. W razie ustalenia przez właściwego lekarza, że rodzaj rozpoznanej u pracownika choroby mieści się w wykazie, a pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia zawodowego, które świetle dostępnej wiedzy medycznej mogą tę chorobę wywoływać, tak lekarz, jak i organy inspekcji sanitarnej obowiązane są uznać takie schorzenie za chorobę zawodową. Domniemanie to upada, tylko wtedy, jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwala jednoznacznie lub z wysokim prawdopodobieństwem wykluczyć taki związek przyczynowo-skutkowy, to znaczy wskazać inną niż zawodowa etiologię choroby: - tak NSA w wyroku z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12. Mając powyższe na uwadze podkreślenia wymaga, że opinia jednostek diagnostycznych powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi przewidziane w art. 107 § 3 Kpa, według którego uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, jakie organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. O ile zatem strona postępowania przedstawia dowody na okoliczność tak istotną dla wyniku sprawy, to nie mogą być one pominięte, lecz przynajmniej skonfrontowane z już zgromadzonym materiałem – w tym przypadku z treścią sporządzonych w sprawie orzeczeń lekarskich. Tymczasem organ tak I jak i II instancji nie wyjaśnił należycie stronie i nie uzasadnił w rozumiany dla niej sposób czy stwierdzony u niej obraz krtani mający charakter zmienny pozostaje w związku w pojęciem przewlekłego prostego nieżytu błon śluzowych gardła i krtani w aspekcie przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionego w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. A także jak w relacji z tym rozpoznaniem u niej pozostaje kolejne rozpoznanie, czyli "Dysfonia hiperfunkcjonalna". Nadto nie wyjaśnił konsekwentnie podnoszoną przez stronę okoliczność i wyrażaną przez to wątpliwość, czy czas badań w IMPiZŚ w S. w dniu 16 września 2014 r. i w dniu 10 grudnia 2014 r., mógł mieć wpływ na rozpoznanie, tj. czy pozostaje w jakimkolwiek związku z okresem przerwy strony w pracy głosem, czyli okres po wakacjach i jej pobycie na L4. W ocenie strony ta właśnie okoliczność "odpoczynku" od pracy głosem podważa ich prawidłowość. W jej ocenie nie były one zatem badaniami miarodajnymi ze względu na długi okres przerwy w pracy głosem (wakacje, choroba). Bez wątpienia w sytuacji, gdy odmawia się stronie do gwarantowanego prawnie uprawnienia to podejmując rozstrzygnięcie, organy winny stanowisko szczegółowo uzasadnić, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 Kpa, czego zabrakło w badanej sprawie. Uwzględniając treść opinii lekarskich, jak również uzasadnienie wydanych w sprawie decyzji Sąd stwierdził, że zawierają one jedynie ogólne stwierdzenie, co zdaniem Sądu, w świetle powyższych uwag, nie jest wystarczające dla przyjęcia stanowiska o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W ocenie Sądu organy oparły swe rozstrzygnięcia na treści orzeczeń lekarskich, mimo że - jak wcześniej wskazano - nie można ich uznać za wszechstronnie wyjaśniające kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie odnoszą się ani do kwestii podnoszonych przez stronę, co do czasu badania wyznaczonego i dokonanego po przerwie w pracy głosem, ani związku ujawnionych u niej schorzeń, tj. obraz krtani mający charakter zmienny i "Dysfonii hiperfunkcjonalnej" w relacji do siebie, ale i w relacji do jednostek wymienionych w rozporządzeniu, bądź czym się różnią się od chorób zawodowych wymienionych w załączniku rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych w poz. 15. Ponadto brak szczegółowego, należytego odniesienia się do dokumentacji przedkładanej przez stronę, czyni zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je organu pierwszej instancji wadliwym. Rolą lekarza spełniającego odpowiednie wymagania kwalifikacyjne, zatrudnionego w jednej z jednostek orzeczniczych, jest wydanie orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej- na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia i oceny narażenia zawodowego. Istotą orzeczenia lekarskiego jest ustalenie na podstawie aktualnej wiedzy medycznej, czy u badanego pracownika są charakterystyczne dla danej jednostki chorobowej objawy, które ze względu na występujące jej symptomy, zmiany w organizmie i ich skutki, czynią możliwym medyczną identyfikację i nazwanie choroby (wyrok SN z 7.5.1998- I PKN 72/98- OSNAP 9/99/303, akceptowany przez B. Gudowską op. cit. s. 17, 23). Orzeczenie to winno spełniać cechy opinii biegłego ( art. 84 § 1 kpa), nie może ograniczać się do lakonicznych stwierdzeń, lecz winno zawierać wszechstronne wyjaśnienie wątpliwości i uzasadnienie przekonujące i dostępne dla stron i organów prowadzących postępowanie. Organy nie dostrzegły tych braków i nie domagały się uzupełnienia treści orzeczenia lekarskiego w omawianym zakresie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy naruszyły art. 7 Kpa, który nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto naruszyły art. 77 § 1 Kpa stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Te naruszenia przepisów postępowania – w ocenie Sądu – mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś wskazane naruszenie mogło doprowadzić do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co z kolei narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Z tych też względów zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca nie mogły się ostać. Organy inspekcji sanitarnej, odmawiając skarżącej uznania występującego u niego schorzenia głosu za chorobę zawodową skupiły się wyłącznie na okoliczności, że brak jest jej stwierdzenia w orzeczeniach lekarskich. W ocenie Sądu organy nie zrealizowały obowiązku należytej oceny znajdujących się w aktach orzeczeń lekarskich, ich porównania i odniesienia się do zawartych w nich wniosków i przyjęły je bezkrytycznie cytując w uzasadnieniu wydanych decyzji. Takie postępowanie organu zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się z naruszeniem reguł wyznaczonych zarówno przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa, jak i treścią art. 235¹ K.p. i następnych, a także przepisów rozporządzenia. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę opisane wyżej zasady orzekania w sprawie chorób zawodowych, w szczególności dotyczące związku przyczynowego między występującym u skarżącej schorzeniami a warunkami pracy, zwłaszcza oceni, czy w tej konkretnej sprawie istnieją powody, by ten związek przyczynowy obalić, oraz zwróci się do IMPiZŚ o wydanie dodatkowego uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, którego uzasadnienie będzie przekonujące i zawierające kompleksową analizę stanu głosy strony skarżącej. Toteż konieczne jest zwrócenie się do sosnowieckiego Instytutu o uzupełnienie uzasadniania jego ostatniego orzeczenia przez odniesienie się do poruszonych przez stronę kwestii. Stanowisko to winno być szczegółowo uzasadnione, z podaniem dokumentacji medycznej, na której oparto określone wnioski diagnostyczne oraz ewentualnym wyjaśnieniem, dlaczego i które wyniki badań nie zostały uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego organ pierwszoinstancyjny podejmie rozstrzygnięcie, które szczegółowo uzasadni, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 Kpa. Podsumowując w ocenie Sądu organy oparły swe rozstrzygnięcia na treści orzeczeń lekarskich, mimo że - jak wcześniej wskazano - nie można ich uznać za wszechstronnie wyjaśniające kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy naruszyły art. 7 Kpa, który nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto naruszyły art. 77 § 1 Kpa stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Te naruszenia przepisów postępowania – w ocenie Sądu – mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 135 Ppsa uchylił decyzje organów obu instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na uwadze powyżej zaprezentowane stanowisko Sądu. Zadaniem organu będzie ponowne, z uwzględnieniem prawidłowo rozumianej treści definicji choroby zawodowej, pełne przeanalizowanie sprawy pod kątem przesłanek wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej. W szczególności organ winien wystąpić do jednostki orzeczniczej celem uzupełnienia wydanej przez nią opinii lub wystąpić o taką opinię do innej jednostki orzeczniczej, a następnie, w zależności od dokonanych ustaleń wydać decyzję.