IV SA/Gl 117/08

Dnia 10 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie służby celnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. D. w treści złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi skierowanej przeciwko decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazany wniosek pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji reaktywowanie stosunku służbowego może stać się niemożliwe biorąc pod uwagę skutki, zwłaszcza kwestie rozliczeń skarżącej z Izbą Celną. Zatem skutki te przybrałyby postać nieodwracalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.,. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a zgodnie z § 3 wskazanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 63 § 3 p.p.s.a. (post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącej sporządzony przez reprezentującego ją pełnomocnika nie zawierał argumentacji, która pozwoliłaby na przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje taki stan rzeczy, który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejsze wyegzekwowanie utraconego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Ogólnikowe powołanie się na przesłanki wskazane w treści art. 61 § 3 p.p.s.a nie jest wystarczające. Sąd, który w postępowaniu o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych aktów prawa powinien działać również ex officio nie dostrzegł też zasadności złożonego wniosku . Z powyższych względów należało rozstrzygnąć, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a jak w sentencji.