IV SA/Gl 1170/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi adwokata M.Z. na akt Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. znak [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (trzysta) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C., działając na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) oraz § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476, dalej rozporządzenie), przyznał M.Z., kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania T.P. wynagrodzenie w wysokości 180 zł brutto plus 17 zł zwrotu kosztów tytułem opłaty od pełnomocnictwa. Dnia 19 września 2017 r. adwokat M.Z. wniósł za pośrednictwem Prezydenta Miasta C. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie zażalenie na powyższe postanowienie, któremu zarzucił naruszenie art. 124 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej postanowienia oraz nie przytoczenie uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie wysokości przyznanego wynagrodzenia kuratorowi, co czyni niemożliwym dokonanie oceny przez stronę postępowania co do prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez nie zasądzenie wynagrodzenia ze stawką podatku VAT. Jednocześnie odwołujący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie rozstrzygnięcie sprawy merytorycznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie pismem z dnia 6 listopada 2017 r. nr [...], na mocy art. 65 § 1 k.p.a., przekazało Prezydentowi Miasta C. do rozpatrzenia według właściwości skargę adwokata M.Z. na akt w przedmiocie przyznania kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania T.P. wynagrodzenie w wysokości 180 zł brutto plus 17 zł zwrotu kosztów tytułem opłaty od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pisma Kolegium wyjaśniło, że przyznanie wynagrodzenia z tytułu sprawowania funkcji kuratora dla strony nieobecnej stanowi akt z zakresu administracji publicznej w znaczeniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), który dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa, inny jednak niż decyzja lub postanowienie. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, należy wykluczyć możliwość przyznania wynagrodzenia kuratorowi ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 k.p.a. w drodze postanowienia w tym przedmiocie przez organ administracji publicznej. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że wydany przez Prezydenta Miasta C. akt nie stanowi postanowienia, a tym bardziej nie przysługuje od niego zażalenie. Zatem organ błędnie pouczył o możliwości wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dalej Kolegium wyjaśniło, że o charakterze pisma decyduje jego treść, intencja wnoszącego, mające pierwszeństwo przed oznaczeniem pisma, które w niniejszej sprawie stanowiło konsekwencję wadliwego postępowania organu. Na koniec Kolegium wskazało, że zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 4 wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W konsekwencji Kolegium uznało za konieczne przekazanie do właściwego organu pisma, które w istocie stanowi skargę do sądu administracyjnego, w celu nadania jej dalszego biegu. Pismo adwokata M.Z. z dnia 19 września 2017 r. zostało przekazane przez Prezydenta Miasta C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dnia 30 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej skargi jest akt Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym. Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935; zwanej dalej ustawą nowelizującą), którą wprowadzono min. szereg istotnych zmian procedurze sądowoadministracyjnej uregulowanej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 9 pkt 3 ustawy nowelizującej zmieniono treść art. 53 § 2 p.p.s.a. w ten sposób, że w przypadku skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zniesiono wymóg uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie zaskarżony akt został wydany po 1 czerwca 2017r., bo [...] r. co oznacza, że mogła być rozpoznana wyłącznie na podstawie znowelizowanych przepisów ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Sąd dostrzega, iż w kwestionowanym akcie Prezydent Miasta C., zawarł błędne pouczenie o możliwości złożenia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie za pośrednictwem organu I instancji. Nie rzutuje to jednak, w ocenie Sądu, na ocenę dopuszczalności skargi złożonej przez stronę będącą profesjonalnym pełnomocnikiem. Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi fakt wniesienia skargi w określonym ustawowo terminie, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Na podstawie analizy akt sprawy Sąd ustalił, że zaskarżony akt z dnia [...] r. został doręczony stronie skarżącej 12 września 2017 r. (potwierdzenie odbioru). Jednocześnie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postęowania są przedmiotem skargi. Z powołanego uregulowania wynika, iż środek zaskarżenia jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym skutecznie złożony, jeżeli zostanie złożony w organie, który wydał objęty zaskarżeniem akt. Skoro przedmiotem skargi M.Z. jest akt Prezydenta Miasta C. , skargę należy uznać za wniesioną skutecznie w terminie, w jakim została ona nadana przez ten organ w Urzędzie Pocztowym na adres tut. Sądu jako właściwego do rozpoznania skargi. W konsekwencji, należało przyjąć, iż skarga została skutecznie wniesiona do Sądu w dniu 30 listopada 2017 r., tj. czterdzieści dziewięć dni po upływie terminu określonego w ustawie i wyznaczonego doręczeniem stronie zaskarżonego aktu, a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.