IV SA/Gl 1174/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA del. Elżbieta Naumowicz Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. G., na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 z późn. zm.) i § 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. orzekł, że brak jest podstaw do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową [...] u D.W. - wymienioną w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. W uzasadnieniu wskazał, że D. W. od [...] r. do [...] r. w Hucie A pracował w środowisku, gdzie [...] był istotnym zagrożeniem dla [...] i stwarzał ryzyko powstania [...]. Jednakże na podstawie specjalistycznych badań lekarskich, placówki diagnostyczne I i II szczebla nie rozpoznały zawodowej [...] jego [...]. Po rozpatrzeniu odwołania D. W., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w orzeczeniach lekarskich placówek diagnostycznych I i II szczebla wykluczone zostało wystąpienie choroby zawodowej [...] u D. W., wymienione w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Podniósł, że przy rozpoznawaniu chorób zawodowych niezmiernie istotne jest narażenie zawodowe - jednakże brak istnienia określonych skutków zdrowotnych tego narażenia uniemożliwia rozpoznanie choroby zawodowej. Zespół objawów choroby zawodowej [...] powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania [...] na [...], a w przypadku D. W. [...] nastąpiło z udziałem czynników pozazawodowych ([...]). W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez D.W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 września 2004 r. w sprawie o sygn. akt 3/IISA/Ka 2548/02 uchylił wyżej wymienioną decyzję, uzasadniając, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, które w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, które w konsekwencji mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania prawa materialnego. Według wniosków opinii Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. u skarżącego rozpoznano [...] ([...], [...]), a przyczyną braku rozpoznania zawodowego [...] był nietypowy dla takiego [...] przebieg [...], [...]charakter [...] oraz brak narażenia na [...] po [...] r. Natomiast zgodnie z opinią Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. u skarżącego rozpoznano [...] ([...], [...]), a przyczyną nierozpoznania zawodowego [...] była okoliczność, że "[...] stopień obniżenia [...] nie powoduje upośledzenia funkcji [...]", a ponadto brak było narażenia na [...] o przekroczonych normach higienicznych. Ponadto w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r., wydanym przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. rozpoznano u wyżej wymienionego [...] ([...], [...]), a jako przyczynę nierozpoznania zawodowego [...] wskazano charakter [...], który nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem [...] w środowisku pracy. Sąd wskazał, że organ odwoławczy zaniechał skonfrontowania opinii lekarskich i nie ocenił ostatniej z wydanych opinii w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak nakazuje art. 77 K.p.a. W związku z tym uchylił zaskarżoną decyzję zobowiązując organ odwoławczy do tego, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnił rozbieżności pomiędzy wynikami badań placówek diagnostycznych, rozważając także potrzebę powołania innego biegłego (placówki diagnostycznej), który uzasadniłby zajęte przez siebie stanowisko i odniósł się do treści wydanych już w sprawie opinii. Wydaną następnie decyzją z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 z 1983 r., poz. 294 ) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazał, że w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., wydanym w toku ponownego rozpoznania sprawy, na podstawie analizy dokumentacji, badania lekarskiego, w tym diagnostyki [...], kolejny raz rozpoznano u D. W. [...], którego charakter nie upoważnia do uznania zawodowej [...]. Stwierdzony [...] nie ma cech klinicznych [...] spowodowanego działaniem [...], a analiza dokumentacji lekarskiej potwierdza brak trwałego, nieodwracalnego [...] o charakterze [...], co potwierdza zmienny w kolejnych badaniach charakter [...] i zmienna wielkość tego [...]. W wyniku rozpoznania skargi od powyższej decyzji, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 760/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z wytycznymi wyroku Sądu z dnia 17 września 2004 r. organ odwoławczy był zobowiązany do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wynikami badań placówek diagnostycznych i do rozważenia potrzeby powołania innego biegłego (placówki diagnostycznej). Tymczasem w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego brak jest jakichkolwiek wniosków świadczących o dokonaniu analizy powyższego zagadnienia. Świadczy to o braku rozważenia potrzeby wyznaczenia innego biegłego (placówki diagnostycznej), co w konsekwencji należało uznać za działanie sprzeczne ze wskazaniami zawartymi w wydanym wcześniej wyroku. Ponadto orzeczenie lekarskie jednostki medycznej ma przed inspektorem sanitarnym walor opinii, podlegającej ocenie przez ten organ, a zatem powinno zawierać przekonywujące i wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska. W rozpoznawanej sprawie wymogi powyższe były zaostrzone z uwagi na sformułowanie przez Sąd wyraźnych oczekiwań wobec materiału dowodowego w postaci opinii. Sąd wskazał, iż placówka diagnostyczna powinna odnieść się do treści istniejących już w sprawie opinii. Nie sposób przyjąć, że lakoniczny zwrot "po szczegółowej analizie dokumentacji lekarskiej, badania lekarskiego oraz diagnostyki [...] ustalono..." oraz przytoczenie wyników poszczególnych badań stanowi wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy wynikami badań placówek diagnostycznych. Okoliczność, że [...] nie ma charakteru trwałego i nieodwracalnego nie przesądza jeszcze o wyniku sprawy. W wykazie chorób zawodowych, zawartym we wskazanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., do chorób zaliczono bowiem każde [...] wywołane działaniem [...]. Wobec powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że występujące w sprawie wątpliwości zostały wyjaśnione w sposób dostateczny. W związku z tym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a., albowiem nie podjęto niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, co skutkowało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 80 K.p.a. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający zgromadzi materiał dowodowy, który stworzy podstawy do wyjaśnienia wszelkich rozbieżności, jakie powstały na tle sporządzonych w sprawie orzeczeń lekarskich. W tym celu uzupełni materiał dowodowy o kolejne orzeczenie lekarskie, w którym zostanie przedstawiona szczegółowa analiza wyników przeprowadzonych badań i wydanych wcześniej opinii. W wyniku uchylenia przez Sąd decyzji organu odwoławczego, po ponownym rozpoznaniu odwołania, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 90 z 1998 r., poz. 575 z późn. zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że D. W. w latach [...] pracował w Hucie A S.A. jako [...], gdzie [...] był istotnym zagrożeniem dla [...]. Pracował więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże placówki diagnostyczne I i II szczebla, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z dnia [...] r. i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniach z dnia [...] r. i z dnia [...] r., wykluczyły u wyżej wymienionego wystąpienie choroby zawodowej [...]. W kolejnym orzeczeniu z dnia [...] r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. rozpoznał [...], którego charakter nie upoważnia do uznania zawodowej [...] D. W. Następnie Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Ł., w orzeczeniu z dnia [...] r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...], uzasadniając, że [...] D. W. nie można wiązać z narażeniem na [...] w środowisku pracy, gdyż od ustania narażenia minęło [...] lat. Organ odwoławczy wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego, zwłaszcza orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r., uznał ponownie, że nie ma orzeczniczo - medycznych podstaw by uwzględnić odwołanie z dnia [...] r., a wobec tego utrzymał w mocy decyzję PPIS w D. G. z dnia [...] r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej [...] u D. W. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, D.W. podniósł zarzut, że w postępowaniu administracyjnym ponownie nie zostały usunięte rozbieżności. Badania przeprowadzone przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. potwierdziły, że wielkość i charakter [...] spełniają warunki rozpoznania choroby zawodowej [...] zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że od ustania narażenia na [...] w miejscu pracy minęło [...] lat, podczas gdy jest to wynikiem długotrwałości postępowania odwoławczego i odległych terminów badań. Skarżący wskazał ponadto, że badania z dnia [...] r., przeprowadzone przez IMP w Ł. potwierdziły wielkość [...], rozpoznanego w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.), zwanego również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Przepisy powyższego rozporządzenia znajdują zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), który stanowi, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Ustalenia organu w zakresie wystąpienia bądź braku przesłanek wymienionych w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., podlegają regułom postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza wyrażonym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organy administracji podejmują wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy istotne okoliczności sprawy zostały udowodnione. Ponadto w rozpoznawanej sprawie - z uwagi na uchylenie przez sąd poprzednio wydanej decyzji organu odwoławczego - zastosowanie znajduje przepis art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Odnośnie treści wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 760/06 podkreślić należało, że wynikał z nich obowiązek ustalenia przez organ odwoławczy przyczyn rozbieżności w dotychczas wydanych orzeczeniach lekarskich oraz przeprowadzenia oceny tych orzeczeń w świetle całokształtu materiału dowodowego. Zgodnie ze wskazaniami powyższego wyroku, organ był zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego o kolejne orzeczenie lekarskie, w którym miała zostać przedstawiona szczegółowa analiza wyników przeprowadzonych dotychczas badań i wydanych opinii. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r. brak jest podstaw do rozpoznania u D. W. choroby zawodowej [...]. Ponadto w uzasadnieniu decyzji przytoczone zostały wnioski orzeczenia lekarskiego, według których rozpoznane [...] D. W. nie mają związku z narażeniem na [...] w środowisku pracy, gdyż od ustania narażenia na [...] w miejscu pracy minęło [...] lat. Następnie organ poprzestał na stwierdzeniu, że "po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego, zwłaszcza nowego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. uznał", iż nie ma orzeczniczo-medycznych podstaw by uwzględnić odwołanie D. W. z dnia [...] r. Podkreślić należało, że akta postępowania administracyjnego zawierają wymienione orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r., według którego wielkość i charakter stwierdzonego ubytku słuchu D. W. spełniają kryteria rozpoznania choroby zawodowej [...] zgodnie z wytycznymi Ministra Zdrowia do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Z powyższego przytoczenia wynika, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera oceny cytowanego orzeczenia, pomimo podkreślenia w wytycznych Sądu, że orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie jak każdy inny dowód. W szczególności organ miał obowiązek przeprowadzić ocenę orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r. przy uwzględnieniu całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym poprzednich orzeczeń lekarskich. W związku z tym obowiązany był przedstawić w uzasadnieniu decyzji wnioski z analizy, czy orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. - wskazane jako podstawa rozstrzygnięcia - odnosi się do pozostałych, zebranych w sprawie dowodów, a zwłaszcza do poprzednich orzeczeń lekarskich. Organ odwoławczy miał obowiązek wskazać w uzasadnieniu, czy z orzeczeń lekarskich wynikają tożsame czy rozbieżne wnioski, a w razie stwierdzenia, że wnioski poszczególnych opinii są wzajemnie sprzeczne, miał obowiązek przedstawienia w uzasadnieniu decyzji gruntownej oceny, czy orzeczenie przyjęte za podstawę ustaleń, w wystarczającym stopniu wyjaśnia przyczyny rozbieżności. W przypadku bowiem stwierdzenia przez organ, że orzeczenie lekarskie jest niekompletne, np. nie zawiera odniesienia do pozostałych dowodów w sprawie, nie uzasadnia w sposób wyczerpujący sprzeczności z wnioskami z innych zebranych w sprawie dowodów, bądź jest niespójne lub niejasne, organ jest zobowiązany przeprowadzić odpowiednie czynności postępowania dowodowego. Może żądać uzupełnienia orzeczenia lekarskiego, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Ocena dowodów, którą jest zobowiązany zawrzeć w uzasadnieniu decyzji, umożliwia kontrolę sądową w zakresie tego, czy zostały przez organ administracji podjęte - jak tego wymaga art. 7 K.p.a. - działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jak już była o tym mowa, organ odwoławczy, rozpatrując po raz kolejny sprawę, pominął zupełnie wskazania Sądu dotyczące przeprowadzenia oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym zwłaszcza orzeczeń lekarskich. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera tylko zwięzłe sprawozdanie z dotychczasowego postępowania oraz przytoczenie wniosków orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r. Następnie organ odwoławczy poprzestał na wskazaniu, że z uwagi na treść cytowanego orzeczenia lekarskiego uznał, iż nie ma orzeczniczo-medycznych podstaw by uwzględnić odwołanie z dnia [...] r. Tymczasem organ administracji - nie tylko nie jest związany orzeczeniem lekarskim - ale jak wskazano wyżej - orzeczenie to podlega jego ocenie. W związku z tym w wyroku z dnia 12 stycznia 2007 r. Sąd - we wskazaniach co do dalszego postępowania - zawarł m. in. wytyczne w zakresie przeprowadzenia przez organ administracji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza orzeczeń lekarskich, z jednoczesnym zobowiązaniem organu do wyjaśnienia w oparciu o kolejne orzeczenie rozbieżności, jakie powstały na tle dotychczasowych. Jak wynika z powyższej analizy, przy wydaniu zaskarżonej decyzji, znów zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Następnie - zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - wskazać w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których uznał istotne okoliczności za ustalone oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiary i mocy dowodowej. Jak już była o tym mowa, szczególnie rażące było pominięcie w uzasadnieniu decyzji, oceny orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r. - wskazanego jako podstawa rozstrzygnięcia - według którego wielkość i charakter stwierdzonego [...] D. W. spełniają kryteria rozpoznania choroby zawodowej [...] zgodnie z wytycznymi Ministra Zdrowia do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Przytoczone stwierdzenie nie zostało w ogóle poddane analizie przez organ w świetle pozostałych, zebranych w sprawie dowodów, a zwłaszcza poprzednich orzeczeń lekarskich, według których brak było podstaw do rozpoznania [...] wywołanego działaniem [...] pochodzenia zawodowego. W razie bowiem wystąpienia podstaw do oceny, że wnioski wymienionych orzeczeń nie są ze sobą zbieżne - zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - zaniechanie ich skonfrontowania przez organ odwoławczy stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie we wskazany wyżej sposób przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczyło pominięcia ocen i ustaleń w zakresie okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wyżej wskazane naruszenia przepisów postępowania - zarówno w zakresie cytowanego art. 153 P.p.s.a., jak i przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający - przede wszystkim - przeprowadzi szczegółową analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wymienionych orzeczeń lekarskich, uwzględniając wskazane wyżej kryteria. W razie wystąpienia podstaw do przyjęcia, że z orzeczeń lekarskich wynikają rozbieżne wnioski, organ przeprowadzi gruntowną analizę, czy orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r., przyjęte za podstawę ustaleń w zaskarżonej decyzji, w wystarczającym stopniu wyjaśnia przyczyny rozbieżności. W przypadku bowiem stwierdzenia przez organ, że orzeczenie lekarskie jest niekompletne, np. nie zawiera odniesienia do pozostałych dowodów w sprawie, nie uzasadnia w sposób wyczerpujący sprzeczności z wnioskami z innych orzeczeń lekarskich, bądź jest niespójne lub niejasne, organ jest zobowiązany przeprowadzić odpowiednie czynności, tj. może żądać uzupełnienia orzeczenia lekarskiego, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, ewentualnie podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Natomiast w razie stwierdzenia, że wnioski orzeczeń lekarskich są zbieżne, organ orzekający wskaże w uzasadnieniu decyzji analizę podstaw przyjętej oceny. Rozpatrzy cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Oceni na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, które wymieniono wyżej, zostały udowodnione. W uzasadnieniu wskaże, na podstawie jakich dowodów uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich powodów ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich przyczyn odmówił wiary poszczególnym dowodom. W rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a., gdyż zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności.