IV SA/Gl 119/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. działając na podstawie art. 112 ust.3, 114 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pacy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. z 1993 r., nr 103, poz. 472) przyznał T. B. ekwiwalent za 12 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przyznanego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, stwierdził, że dodatkowe wynagrodzenie za wykonanie czynności służbowych podczas zabezpieczania imprez masowych nie przysługuje oraz stwierdził, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop szkolny nie przysługuje. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu [...] r. w trybie doręczenia zastępczego, do rąk dorosłego domownika – żony skarżącego B.G. Od wyżej wskazanej decyzji odwołanie złożył w dniu [...] r. T. B., wskazując, że domaga się wypłacenia rekompensaty finansowej za czas służby przekraczający ustawową normę, ekwiwalentu finansowego za niewykorzystany dodatkowy urlop przysługujący mu zgodnie z podpisaną umową oraz wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za każdą rozpoczętą godzinę służby podczas zabezpieczania imprez masowych za okres ostatnich 3 lat od chwili sporządzenia raportu służbowego. W uzasadnieniu odwołania skarżący podnosił merytoryczne argumenty przeciwko kwestionowanemu rozstrzygnięciu. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wyżej przywołanej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że strona postępowania została prawidłowo pouczona o terminie wniesienia odwołania od decyzji. Zaznaczył ponadto, iż w niniejszej sprawie skarżący odebrał skarżone rozstrzygnięcie w dniu [...] r. Odwołanie zostało natomiast nadane w dniu [...] r. w Urzędzie Pocztowym w Z., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, który upłynął w dniu [...] r. Organ wskazał na treść art. 57 § 5 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego przed jego upływem. Komendant wskazał również stronie, że jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, wówczas możliwe jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu zgodnie z treścią art. 58 K.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie złożył T.B. wskazując, że decyzja organu I instancji została doręczona osobie postronnej, która nie jest stroną w toczącym się postępowaniu. Zaznaczył, że ze względów zdrowotnych przebywał poza miejscem zamieszkania i nie wiedział o doręczonym żonie piśmie. Żona natomiast nie otwiera korespondencji, która jest do niego adresowana. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Dodatkowo organ przywołał treść przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących doręczenia w postępowaniu administracyjnym. Zaznaczył ponadto, że skarżący sporządził odwołanie w dniu [...] r., zatem żona musiała przekazać mu korespondencję zawierającą decyzję organu I instancji w terminie umożliwiającym sporządzenie odwołania. Tym bardziej w ocenie organu odwoławczego nadanie odwołania w Placówce Pocztowej dopiero w dniu [...] r. świadczy o niezachowaniu przez skarżącego należytej staranności. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w toku postępowania żona skarżącego często odbierała korespondencję, co nigdy nie stanowiło problemów w toczącym się postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu skarg wniesionych na ostateczne decyzje administracyjne, w razie stwierdzenia, że są one dotknięte istotnymi wadami prawnymi, Sąd w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego – uchyla wadliwą decyzję lub stwierdza jej nieważność, a w przeciwnym wypadku oddala skargę. Granice kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne zostały określone w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Sąd nie dopatrzył się braków, czy nieprawidłowości w postępowaniu, które mogłyby prowadzić do uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na tej podstawie wydał zgodne z obowiązującym prawem postanowienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że jednym z podstawowych warunków skutecznego wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Przepis art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Tryb doręczeń w postępowaniu administracyjnym uregulowany został natomiast w art. 39 – 49 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie to traktowane jest jako doręczenie do rąk adresata. Przepis ten tworzy więc domniemanie, że osoba odbierająca taką przesyłkę podejmuje się ją oddać adresatowi. Powołanie się zatem przez skarżącego na fakt, że decyzja organu I instancji została doręczona jego żonie, a więc nie stronie postępowania nie ma wpływu na skuteczność doręczenia decyzji. Tym bardziej, że skarżący sporządził w dniu [...] r. odwołanie od decyzji organu I instancji, a więc w terminie otwartym do skutecznego jej zaskarżenia. Musiał zatem otrzymać adresowaną do niego przesyłkę i to w terminie umożliwiającym sporządzenie odwołania. Ponadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy argumenty podnoszone przez skarżącego w skardze mogłyby zostać rozpoznane w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, lecz skarżący z takim wnioskiem nie wystąpił. Skarżący nadał swoje odwołanie w dniu [...] r., a więc z przekroczeniem terminu do jego wniesienia, który upłynął z dniem [...] r. i, jak już wyżej wskazano nie złożył wniosku o jego przywrócenie dlatego organ prawidłowo, stosując regulację art. 134 K.p.a. stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.