IV SA/Gl 1191/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent stażysta Izabela Auguścik - Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C., na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), nie stwierdził u K. K. choroby zawodowej w postaci [...] spowodowanego [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że K. K. w latach [...]-[...] i [...]-[...] pracował jako [...] ([...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]). Biorąc pod uwagę pomiary przeprowadzone na analogicznych stanowiskach pracy, z których wynika, iż poziom [...] w [...] wahał się w granicach [...], a dla [...] poziom [...] dla 8 godzinnego dnia pracy wynosił [...] organ uznał, że w/wym. pracował w [...] stwarzającym ryzyko [...]. Dla stwierdzenia choroby zawodowej narządu [...] konieczne było zatem jej rozpoznanie przez właściwą jednostkę orzeczniczą. K. K. był badany w dwóch takich jednostkach, tj. w Poradni Chorób Zawodowych WOMP w S. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Orzeczenia lekarskie obu tych placówek zawierały ustalenia o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Jak wynikało z orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. przeprowadzona diagnostyka obejmująca [...] oraz [...] wykazała [...]. Średni [...]. Zdaniem orzeczników fakt ustania zatrudnienia w 1982 r. oraz wyniki aktualnych badań, w szczególności trwałe [...], a także nietypowy dla skutków działania [...] na narząd [...] związany z [...] ([...]) nie uzasadniały rozpoznania choroby zawodowej. Również w wyniku badań przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy u w/wym. rozpoznano [...], co nieuzasaniało rozpoznania choroby zawodowej narządu [...]. Zatem, zdaniem organu, brak rozpoznania choroby zawodowej narządu [...] nie dawał podstaw do jej stwierdzenia. Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. K. wniósł odwołanie. Podniósł, iż w okresie pracy zawodowej pracował ponad 8 godzinną normę czasu pracy, co jest w stanie wykazać zeznaniami świadków. Ponadto nadmienił że w latach [...]-[...]był leczony w poradni [...], a nawet przygotowywany do operacji [...] w związku z dolegliwościami nabytymi w czasie długotrwałej pracy zawodowej w narażeniu na [...]. Dokumentacji medycznej z tego okresu nie może jednak odtworzyć, gdyż została ona zniszczona. Wniósł o ponowne przeprowadzenie badań w innym ośrodku specjalistycznym, ponieważ jego [...] datuje się od czasu jego pracy zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie uwzględnił odwołania K. K. i rozstrzygnięciem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną danego schorzenia jako choroby zawodowej wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie , że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu w związku z wykonywanym zawodem. Dalej wskazał że w sprawie K. K. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że ten pracując w latach [...]-[...]i [...]-[...] jak [...] był eksponowany na [...] o poziomie [...]. Przyjął zatem, że w/wym. pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania przewlekłego [...]. Dalej podał, że K. K. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u badanego istnienie choroby zawodowej narządu [...]. Rozpoznany [...] nie upoważnia do uznania choroby zawodowej narządu [...], gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie spełnia określonego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych kryterium [...] spowodowanego [...]. Ponadto zaznaczył, że dla tej choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych przewidziano [...] letni okres upoważniający do jej rozpoznania pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego, zaś w przedmiotowej sprawie zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nastąpiło po upływie tego okresu. Wobec braku rozpoznania choroby zawodowej narządu [...] nie było więc podstaw do uwzględnienia odwołania. Od powyższej decyzji K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący uważa, że został pokrzywdzony, gdyż uszkodzenie [...] spowodowane zostało w czasie pracy zawodowej. Nadmienił, że pomimo jego prośby nie został skierowany na badania specjalistyczne do innego ośrodka, np. w Ł.. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podtrzymał dotychczasową argumentację i nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Na mocy art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej przepisów Sad doszedł do przekonania, iż skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż przeprowadzona kontrola nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej w rozpoznawanej sprawie określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) – zwane dalej rozporządzeniem. Stosownie do § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Przedmiotem badania organu są więc okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem fakt istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową a tymi warunkami. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej są lekarze zatrudnieniu w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Pozycja ta obejmuje [...] spowodowany [...]. W sprawie organy sanitarne obu instancji – w oparciu o wyniki oceny narażenia zawodowego – zgodnie przyjęły, że skarżący w trakcie zatrudnienia jako kierowca samochodów ciężarowych świadczył pracę w warunkach, gdzie [...] był istotnym zagrożeniem dla narządu [...]. Nie jest więc okolicznością sporną fakt świadczenia przez skarżącego pracy w warunkach szkodliwych, stwarzających potencjalne ryzyko powstania schorzenia określonego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Ponieważ jednak stosownie do § 8 ust.1 powołanego rozporządzenia podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej są nie tylko wyniki oceny narażenia zawodowego pracownika ale również orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych skarżący badany był w dwóch takich jednostkach medycznych, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Z orzeczeń lekarskich wynika, że [...] u K. K. wynosi [...] (orzeczenie WOMP) oraz [...] (orzeczenie IMPiZŚ). Oznacza to, że ujawniony u skarżącego [...], nie odpowiada prawnej definicji choroby zawodowej ujętej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Nie jest więc chorobą zawodową. Ponadto w [...] obie placówki stwierdziły [...], a więc nietypowy dla skutków działania [...]. Zatem sam fakt świadczenia pracy w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej narządu [...] nie stanowił wystarczającej przesłanki do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, skoro nie rozpoznano u skarżącego choroby wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Wskazać również przyjdzie, że zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Przepis ten ustala więc czasowe ograniczenie dotyczące zgłoszenia oraz rozpoznania poszczególnych chorób zawodowych. Dla choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego wynosi [...] lata. Zatem w świetle powyższych regulacji zarówno istnienie udokumentowanych objawów chorobowych jak i zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej musi mieć miejsce przed upływem wskazanego w wykazie chorób zawodowych okresu. Tymczasem z bezspornych ustaleń organów wynika, że narażenie K. K. na [...] ustało wraz z zakończeniem pracy zawodowej tj. w 1982 r., natomiast zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej datuje się na dzień [...] 2004 r. (formularz skierowania na badania celem rozpoznania choroby zawodowej). Również przyjmując, że skarżący był narażony na działanie [...] w okresie 4 miesięcy tj. od [...] r. do [...] r. to wskazany wyżej wymóg nie został zachowany. Zatem skoro skierowanie na badania w celu stwierdzenia choroby zawodowej narządu [...] (równoznaczne ze zgłoszeniem jej podejrzenia - § 3 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia) wydano po upływie ponad dwóch lat od ustania narażenia strony na [...] w środowisku pracy to organ odwoławczy prawidłowo uznał, że również z tej przyczyny nie było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niezasadną, oddalił.