IV SA/Gl 1194/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie transportu drogowego i przewozów na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji Pismem z dnia [...] r. Spółka A w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nakładającą karę pieniężną w wysokości łącznej [...] zł za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Jednocześnie w piśmie tym skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: W aktualnym stanie prawnym zgodnie z art. 61 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku uwarunkowane jest uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została jedna z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 ( 3 wymienionej ustawy. Powołany przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania decyzji może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy strona skarżąca powoła się na jedną z okoliczności wymienionych w zacytowanym powyżej przepisie, uzasadniającą zastosowanie tej czynności procesowej. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 63 § 3 (zob: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2004 r. FZ 136/04, niepubl). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącej nie zawierał żadnego uzasadnienie i nie podawał żadnego argumentu, który by wskazywał na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Nie podjęto nawet próby wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania w ten sposób trudnych do odwrócenia skutków. Nie znalazł takich argumentów również Sąd, który w postępowaniu o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych aktów prawa powinien działać również ex officio. Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 61 ( 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.