IV SA/Gl 1196/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych (słownie: [...] złotych [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz Miasta T. zobowiązał Z.Ś. do zwrotu należności z tytułu wydatków poniesionych przez Gminę T. na opłatę pobytu W.S. w Domu Pomocy Społecznej w D. za okres od 10 września 2011 r. do 31grudnia 2013r. Z. Ś. wniósł odwołanie od tej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy powyższą decyzję I instancji określając jednak, że odwołanie wniósł T.Ś., i że to on jest zobowiązany do zwrotu przedmiotowych należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T.Ś. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że decyzja I instancji dotyczy jego brata Z. Organ odwoławczy przyłączył się do wniosku skargi wyjaśniając przy tym, że nie mógł zastosować autokontroli, gdyż musiałby stwierdzić nieważność swojej decyzji, rozpatrzyć odwołanie Z. Ś. i utrzymać w mocy decyzję I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja z oczywistych względów nie może się ostać w obrocie prawnym. Zachodzi bowiem podstawa nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, gdyż decyzję skierowano do osoby nie będącej stroną w sprawie, co organ odwoławczy zresztą przyznaje w odpowiedzi na skargę. Popełnionego przez ten organ błedu nie można przy tym potraktować jako oczywistej pomyłki w rozumieniu art. 113 § 1 kpa. Przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji powoduje, że Sąd nie może odnosić się do meritum sprawy. Należeć to będzie do organu odwoławczego, który rozpatrzy odwołanie Z.Ś. Nie jest w tym względzie wiążące stanowisko z odpowiedzi na skargę co do konieczności utrzymania w mocy decyzji I instancji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.