IV SA/Gl 1201/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać radcy prawnemu D. R. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyznał W. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie. Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika w osobie radcy prawnego D. R., który reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem I instancji. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r. Sąd oddalił skargę W. G. na opisaną w sentencji decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012, poz. 270 ) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163, poz.1349 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, które w § 2 ust. 1 i 2 przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-4. Sąd może przyznać opłatę wyższą jedynie wtedy, gdy przemawia za tym nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Dodatkowo § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawki wymienione w rozdziale 4 przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji przewidują stawkę minimalną w innych sprawach, których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna - ta znalazła w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Wynosi ona według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia 240,00 zł. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego wyżej rozporządzenia, przyznano pełnomocnikowi D. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) uwzględniającą również 23% stawkę podatku VAT.