IV SA/Gl 121/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanawia: ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu; W treści skargi z dnia 9 stycznia 2018 r. K. B. zawarł wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego K. M. powołując się na brak środków finansowych oraz na zły stan zdrowia. W dniu 2 marca 2018 r., odpowiadając na stosowne wezwanie, skarżący nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy precyzując, iż domaga się nie tylko ustanowienia radcy prawnego, lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. W treści tego formularza powołał się na trudną sytuację materialną oraz oświadczył, iż gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości i utrzymuje się z zasiłku stałego, w kwocie 553,55 zł ponosząc koszty między innymi z tytułu czynszu za mieszkanie socjalne (75 zł), opłaty za energię elektryczną (120-130 zł) oraz wydatków na leki (150 zł) i żywność oraz środki higieny (ponad 100 zł). Dodał przy tym, że obciąża go zobowiązanie alimentacyjne. Do formularza wnioskodawca dołączył orzeczenie o uznaniu go za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym oraz zaświadczenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 28 lutego 2018 r. potwierdzające,że korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej z tytułu ubóstwa i pobiera zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej, w kwocie 553,55 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w sprawie dotyczącej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które stanowią formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 2 lutego 2018 r. - karta nr 1 akt sprawy). W tym stanie rzeczy, wniosek K. B. o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wnioskodawcy wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nadesłane przezeń w toku postępowania dokumenty źródłowe potwierdzają przy tym, że jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym (vide: orzeczenie - karta nr 22 akt sprawy) i utrzymuje się z zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej otrzymywanego z pomocy społecznej z tytułu ubóstwa, w kwocie 553,55 zł (patrz: zaświadczenie MOPS w Katowicach - karta nr 23 akt sprawy). Mając na względzie powyższe uznano, iż skarżący wykazał w sposób dostatecznie wiarygodny, że uiszczenie należności związanych z udziałem w sprawie profesjonalnego pełnomocnika przekracza jego możliwości płatnicze i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.