IV SA/Gl 1210/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania obu decyzji. W piśmie z dnia 20 listopada 2014 r. M.S., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata A.H., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]r. nr [...], orzekającą o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł w związku ze stwierdzeniem wprowadzenia do obrotu produktu – środka zastępczego pod nazwą [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem pełnomocnika wobec zakresu orzeczonej kary pieniężnej oraz w związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest wystąpienie o udzielenie ochrony tymczasowej, gdyż brak takiego zabezpieczenia doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że M.S. jest osobą urodzoną w dniu [...]r., aktualnie zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w charakterze górnika pod ziemią. Dodał również, iż w stosunku do skarżącego, w związku z toczącym się postępowaniem karnym, zastosowano poręczenie majątkowe w wysokości 3.000 zł, dozór Policji oraz zabezpieczenie majątkowe w kwocie 8.000 zł. Poza tym adwokat A.H. podkreślił, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien zostać rozpatrzony z uwzględnieniem całokształtu okoliczności dotyczących możliwości zarobkowo-majątkowych skarżącego i w powiązaniu ze stosunkowo wysoką karą pieniężną w kwocie 20.000 zł. Podsumowując pełnomocnik oświadczył, iż praktyki organów wymiaru sprawiedliwości w zakresie czasu rozpoznawania skarg skierowanych do WSA bądź NSA bezpośrednio przekładają się na uszczerbek w majątku skarżącego i powodują znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Regulacja prawna powyższego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, wskazuje, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Tymczasem wniosek pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik podniósł jedynie, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z faktem, że w toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym, zastosowano wobec niego poręczenie majątkowe w wysokości 3.000 zł i zabezpieczenie majątkowe w kwocie 8.000 zł. a także z uwagi na praktyki organów wymiaru sprawiedliwości dotyczące czasu rozpoznawania skarg skierowanych do WSA bądź NSA, które to bezpośrednio przekładają się na uszczerbek w majątku skarżącego. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż skarżący aktualnie zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę w charakterze górnika pod ziemią. Jednakże należy zauważyć, że nie zostały przedłożone żadne dokumenty pozwalające ocenić sytuację finansową oraz osobistą skarżącego. Jednocześnie z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały dodatkowe przesłanki do uwzględnienia wniosku, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę. W szczególności nie wiadomo jaki dochód osiąga skarżący, ani jaka jest jego sytuacja rodzinna. Należy wskazać, że uiszczenie kary pieniężnej w związku z wprowadzeniem do obrotu środka zastępczego nie wywołuje skutku nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przedmiotowej sprawie w razie uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Tymczasem jak wskazuje się w orzecznictwie, przesłanki wstrzymania wykonania decyzji odnoszą się do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.