IV SA/Gl 1214/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2008 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję W. Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez R. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż R. W. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie 90 dni w wyniku ponownej rejestracji. Pismem z dnia [...] R. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż organ I instancji nie wskazał na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dokumenty pozbawił go statusu osoby bezrobotnej. Wyjaśnił, iż został skierowany do zakładu stolarskiego, gdzie miał podjąć pracę. Przyszły pracodawca z góry określił, iż nie otrzyma najniższego uposażenia jakie gwarantuje ustawa, tj. [...] zł brutto. Na tą okoliczność, na żądanie urzędu pracy, złożył oświadczenie, w którym wspomniał również o swoich wątpliwościach co do stanu zdrowia. Wnioskuje, że urząd pracy z tego powodu uznał to jako odmowę podjęcia zatrudnienia, choć niesłusznie, ponieważ badania lekarskie stwierdzają jego zdolność do pracy. Zdaniem odwołującego się urząd pracy powinien stać na straży przestrzegania prawa pracy i bronić bezrobotnego przed pracodawcami łamiącymi prawo, szczególnie gdy osoba przez wiele lat pozbawiona jest pracy jak on i jego siostra. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania R. W., uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. Na podstawie analizy akt sprawy organ ustalił, że R. W. został uznany za osobę bezrobotną w dniu [...] oraz pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego. R. W. posiada wykształcenie zawodowe, zawód wyuczony [...], który wykonywał przez wiele lat. W dniu [...] w/wym. otrzymał propozycję pracy na [...] w Firmie A. W tym dniu złożył również oświadczenie, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie i służbie. Z karty referencyjnej wynika, że tego dnia odmówił jednak przyjęcia oferty zatrudnienia z uwagi na nieodpowiednie warunki finansowe. Nadto, co wynikało ze złożonego przez niego oświadczenia z dnia [...], wpływ na negatywną decyzję miał także wypadek, któremu uległ w ubiegłym roku. Dalej organ odwoławczy wskazał, że strona spełniała wymagany przez pracodawcę wymóg praktyki w zawodzie. Praca miała być świadczona w B., a zatem w miejscu zamieszkania strony, a nadto wykonywana w systemie jedno lub dwuzmianowym. Wynagrodzenie, jak wynikało z oświadczenia pracodawcy z dnia [...], miało wynosić [...] zł netto miesięcznie co, jak organ zaznaczył, w przybliżeniu równa się wynagrodzeniu w wysokości [...] zł brutto. Na tej podstawie organ uznał, że propozycja zatrudnienia przedstawiona stronie była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto organ zauważył, że R. W. nie przedłożył zaświadczenia lekarskiego z którego wynikałoby, iż z powodu złego stanu zdrowia nie może wykonywać pracy w zawodzie stolarza. Co więcej, z zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu [...] wynika, że w/w jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku [...]. Mając na względzie okoliczności faktyczne i prawne organ uznał za zasadną decyzję organu I instancji, jednakże z uwagi na fakt, iż odmowa podjęcia pracy nastąpiła w dniu [...] to z tą datą należało orzec o utracie statusu osoby bezrobotnej, co uzasadniało zmianę zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję R. W. domagał się jej uchylenia, uznania go za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz uregulowania składek na ZUS za okres pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Skarżący kwestionował stwierdzenia organu dotyczące proponowanej kwoty wynagrodzenia. Wskazał, że wynagrodzenie w kwocie [...] zł brutto, jakie miałby otrzymać, po odliczeniu podatku daje kwotę [...] zł netto. Zdaniem skarżącego urząd pracy nie może zmuszać bezrobotnego do podjęcia pracy, za którą wynagrodzenie jest niższe od wynagrodzenia minimalnego określonego w ustawie. Nadto wyraził wątpliwość czy praca w charakterze pomocnika stolarza po dwudziestu paru latach pracy jest odpowiednią propozycją zatrudnienia. Nadmienił, że w zakładzie panują skandaliczne warunki sanitarne. Również badania lekarskie, w jego ocenie, nie mają żadnego znaczenia prawnego, ponieważ zostały wykonane po czasie i jako takie nie mogą być uznane za wiarygodne w sprawie. Skarżący zarzucił również organowi pierwszej instancji naruszenie terminu do przekazania odwołania organowi odwoławczemu, a nadto zarejestrowanie go ponownie jako osobę bezrobotną w dniu [...], a zatem bez uwzględnienia daty utraty statusu bezrobotnego określonej w decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do konkluzji, iż zaskarżona decyzja nie podlegała wzruszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu zatrudnienia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni z uwagi na nieuzasadnioną odmowę przyjęcia ofert pracy. Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Przywołany wyżej przepis wymaga dodatkowego wyjaśnienia. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że osoba rejestrująca się w organie zatrudnienia deklaruje gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy (art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Brak tej gotowości stanowi przesłankę negatywną dla uzyskania statusu bezrobotnego. Osoba posiadająca taki status obowiązana jest do stawiania się w tym organie w wyznaczonych terminach jak również do przyjmowania przedkładanych jej ofert pracy. Wymagana od bezrobotnego gotowość do przyjęcia pracy ma charakter bezwzględny, jedynie odstępstwa w tym zakresie mogą wynikać z faktu, że przedłożona oferta pracy nie będzie mogła być przez daną osobę przyjęta z uwagi, iż nie stanowi ona odpowiedniej propozycji zatrudnienia lub też ze względu na szczególną sytuację indywidualną bezrobotnego. Według art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Zagadnienie to stanowiło przedmiot rozważań organu odwoławczego. Z akt sprawy wynika, że skarżący posiada wykształcenie zawodowe z zawodem wyuczonym - [...]. W związku z czym istniały podstawy do przyjęcia, że zaproponowana oferta pracy w Firmie A jako [...] jest odpowiednia, bowiem do jej wykonywania skarżący ma wystarczające kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Ponadto skarżący nie przedstawił dowodów świadczących, iż stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie zatrudnienia. Co więcej, z zaświadczenia lekarskiego z dnia 26 lipca 2007 r. wydanego w toku postępowania wynika, że skarżący jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku [...]. Ponadto praca miała być świadczona w miejscu zamieszkania skarżącego. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego, zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że propozycja zatrudnienia przedstawiona stronie skarżącej była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia zaś konsekwencją odmowy jej przyjęcia jest pozbawienie statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy działały w granicach wynikających z przepisów prawa, a samo rozstrzygnięcie nie ma charakteru dowolnego i znajduje swoje umocowanie zarówno w przepisach prawa jak i dokonanych ustaleniach faktycznych. Wojewoda Ś. wyjaśnił rozpatrywaną sprawę w należyty sposób, co znalazło wyraz w jego uzasadnieniu (art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skarżącego przyjdzie stwierdzić, że są one bezzasadne. Wysokość deklarowanej płacy przez pracodawcę nie wskazuje, że nie odpowiada ono przepisom o minimalnym wynagrodzeniu, które wynosiło wówczas [...] zł brutto. Kwota ta, wbrew twierdzeniom skarżącego, obejmuje bowiem nie tylko podatek, ale również składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Ponadto należy zauważyć, że przed wydaniem decyzji organu I instancji skarżący został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy na badania lekarskie, wobec dodatkowo złożonego oświadczenia, że z powodu złego stanu zdrowia (po wypadku) rezygnuje z przyjęcia propozycji zatrudnienia. W zaświadczeniu tym potwierdzono zdolność skarżącego do pracy na stanowisku pomocy stolarza, tym samym w postępowaniu wykluczono podnoszoną przez skarżącego okoliczność niezdolności do podjęcia pracy na tym stanowisku. Zatem zarzut, że zaświadczenie to wydano "po czasie" nie znajduje podstaw. Na prawidłowość podjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie mają wpływu podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące terminu przekazania odwołania czy też terminu ponownej jego rejestracji. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Reasumując, podjęte w sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe, bowiem nie narusza ono prawa i tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia jego skargi, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało skargę oddalić, co orzeczono w sentencji.