IV SA/Gl 1220/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stopnia niepełnosprawności oddala skargę Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w D. orzeczeniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) zaliczył B. B. do [...] stopnia niepełnosprawności na okres do [...] r. Orzeczenie to zostało odebrane przez M. B. w dniu [...] r. co wynika z potwierdzenia jego odbioru znajdującego się na egzemplarzu przekazanym do Sądu. Pismem procesowym z dnia [...] r. M. B. wniosła odwołanie od wskazanego powyżej orzeczenia do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. W odwołaniu tym nie zgodziła się ze wskazaniami zamieszczonymi w punktach [...],[...] i [...] wskazanego orzeczenia. Nadto w piśmie tym wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż nie mogła skontaktować się z dr B., ponieważ była na urlopie. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie uwzględnił wniosku M. B. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w D. z dnia [...] r. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania możliwe byłoby po przedstawieniu niezawinionej przez siebie przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź czy pożar. Zdaniem Zespołu odwołująca się nie przedstawiła argumentów, które potwierdzałyby, że uchybienie terminu było przez odwołującą się niezawinione, a podana przesłanka – kontakt z lekarzem nie jest koniecznym elementem do złożenia odwołania i z tego powodu podana przesłanka nie mogła zostać uwzględniona. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła M. B., która wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji. Składając spóźnione odwołanie nie przypuszczała, że kontakt z lekarzem prowadzącym nie jest wystarczającym powodem do złożenia odwołania w późniejszym terminie. W dalszej części skargi skupiła się na przedstawieniu złego stanu zdrowia syna i wykazaniu, że orzeczenie podmiotu pierwszej instancji jest wadliwe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zaprezentował w uzasadnieniu swojego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje to, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w D. skarżąca odebrała w dniu [...] r. jak również to, że odwołanie od tego orzeczenia wniosła wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu [...] r., a zatem z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu [...] r. Skarżąca jako powód spóźnionego odwołania podała to, że nie mogła skontaktować się z lekarzem prowadzącym jej syna, ponieważ przebywał na urlopie. W świetle przedstawionego stanu faktycznego kluczowego znaczenia nabierają postanowienia art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem wskazanych przepisów w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywołany powyżej stan normatywny pozwala uznać, że skarżąca z całą pewnością wypełniła jeden z obowiązków, a mianowicie tym samym pismem wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jak również wniosła odwołanie, czyli dopełniła czynności, dla której by wyznaczony termin. Jednakże z powyższych przepisów wynikają jeszcze dwa obowiązki, które muszą być spełnione, a mianowicie należy uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności prawnej. Gdy idzie o pierwszą z tych okoliczności, to skarżąca jako przesłankę uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu podała niemożność skontaktowania się z lekarzem prowadzącym syna. Organ odwoławczy nie uznał wskazanej przesłanki za wystarczającej do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu taką przesłanką musi być przeszkoda nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiałaby wykonanie danej czynności prawnej, a taką nie jest oczekiwanie na stanowisko lekarza prowadzącego leczenie. Ze stanowiskiem organu odwoławczego należy się zgodzić, otóż faktycznie z punktu widzenia możliwości skorzystania z przysługującego środka prawnego, jakim jest możliwość wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia nie jest konieczne uzyskanie opinii lekarza prowadzącego leczenie. Skarżąca zapewne zakładała, że opinia lekarza prowadzącego przekona ją, co do zasadności bądź niezasadności skorzystania z przysługującego jej prawa. Jednakże obowiązujące unormowania prawne w tym zakresie nie zawierają takich regulacji, a tym samym skarżąca oczekując na stanowisko lekarza prowadzącego działała tylko we własnym przekonaniu, że tak należy postępować, a wskazana okoliczność nie uprawdopodabnia braku winy w nieterminowym wniesieniu odwołania. Skoro skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi, tym samym organ odwoławczy nie miał podstaw do przywrócenia tegoż terminu. Z tego też powodu na drugi plan zeszła druga z przywołanych powyżej przesłanek, a mianowicie, że wniosek o przywrócenie terminu musi być złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wskazanej okoliczności organ odwoławczy już nie analizował, jednakże jak wynika to z ustaleń przeprowadzonych przez Sąd skarżąca nie pamięta, w którym dniu skontaktowała się z lekarzem prowadzącym leczenie syna, zatem nie jest możliwym ustalenie czy prośba skarżącej wniesiona została w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny, czy też później. Jednakże jak zostało to już powyżej zaznaczone okoliczność ta w niniejszej sprawie nie odgrywa już kluczowej roli skoro skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Przeprowadzona powyżej analiza pozwala uznać, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałoby uwzględnienie wniesionej skargi. Na uwagę zasługuje również fakt, że organ ten odrębnym postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a zatem w sposób prawidłowy rozdzielił obie te czynności, jak również zachował prawidłową kolejność ich podejmowania. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.