IV SA/Gl 1220/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata p o s t a n a w i a ustanowić dla skarżącego adwokata W skardze z dnia 7 października 2013 r. H. K. zawarł wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Zarządzeniem z dnia 10 lutego 2014 r. referendarz sądowy pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania, gdyż skarżący na jego wezwanie nadesłał urzędowy formularz "PPF", jednakże nastąpiło to z uchybieniem terminu. Wnioskodawca oświadczył w nim, że nie posiada żadnego majątku i utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej w kwocie 180 zł. Dodatkowo otrzymuje dodatek mieszkaniowy w kwocie około 300 zł. Swoje miesięczne wydatki na leki określił na kwotę około 550 zł. H. K. wniósł na zarządzenie sprzeciw, w którym podkreślił, że jest osobą niepełnosprawną, pozostająca bez niezbędnej pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy może zostać wydane przez referendarza sądowego. Od takiego postanowienia strona może wnieść środek odwoławczy określony w art. 259 P.p.s.a., czyli sprzeciw. W razie wniesienia sprzeciwu, jeśli nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 260 P.p.s.a.). Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego). Uznano, że wniosek skarżącego obejmuje swym zakresem ustanowienie adwokata, a tym samym należało go rozpoznać w oparciu o normę określoną w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Z brzmienia tego unormowania wynika, iż przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie posiada on żadnych oszczędności, ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie z dołączonych do sprawy akt administracyjnych wynika, iż prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje, jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Ponadto choruje przewlekle na cukrzycę, zaburzenia kardiologiczne i schorzenie kręgosłupa. W związku z tym wymaga stałego leczenia i stosowania drogich leków. Mając tym samym na względzie powyższe okoliczności należy uznać, że skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności wystarczających na sfinansowanie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.