IV SA/Gl 1233/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz- Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W skardze M. M. zawarła wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Wezwaniem z dnia 7 stycznia 2015 r. zwrócono się do skarżącej o złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Doręczenie powyższego wezwania nastąpiło w trybie tzw. doręczenia zastępczego (art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. .j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.)). Skutek doręczenia wezwania nastąpił w dniu 29 stycznia 2015 r. Z kolei wyznaczony w jego treści siedmiodniowy termin upłynął w dniu 5 lutego 2015 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała urzędowego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 10 lutego 2015 r. wniosek M. M. pozostawił bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżąca wniosła sprzeciw, w którym wskazała, że w okresie od 10 stycznia 2015 r. do 4 marca 2015 r. przebywała w szpitalu. W związku z tym faktem M. M. została ponownie wezwana do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 4 kwietnia 2015 r. skarżąca przesłała do tut. Sądu formularz PPF, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W uzasadnieniu wniosku M. M. wskazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a jedynym źródłem jej dochodu jest emerytura w wysokości 880,45 zł (potwierdzona zaświadczeniami z ZUS Oddział w C.). Ponadto oświadczyła, iż nie posiada nieruchomości poza lokalem komunalnym o powierzchni 28,32 m², żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wobec tego wniesienie sprzeciwu przez skarżącego spowodowało utratę mocy zarządzenia z dnia 10 lutego 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy oraz jednocześnie przejęcie sprawy do rozpoznania przez Sąd. Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 P.p.s.a. stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym w myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. W myśl zasady sformułowanej w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli, po myśli art. 245 §3 P.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazują, iż skarżąca jest osobą samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe, utrzymującą się jedynie z emerytury wynoszącej 880,45 zł, nie posiadającą żadnych oszczędności ani wartościowych przedmiotów. Fakty te pozwalają przyjąć, że nie jest więc stanie zgromadzić odpowiednich środków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w celu prowadzenia sprawy w przedmiocie przyznania jej dodatku mieszkaniowego. Odmowa przyznania prawa pomocy w sytuacji życiowej skarżącej nie byłaby zatem zasadna z punktu widzenia prawa do obrony gwarantowanego mocą ustawy zasadniczej. Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie przywołanego art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.