IV SA/Gl 1236/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.M. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w policji w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] R.M. wniósł skargę na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] o uznaniu post. R.M. winnym zarzucanego mu czynu i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W skardze zawarto jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania powyższego orzeczenia uzasadniony tym, że skutkiem jej wykonania będzie pozbawienie skarżącego nie tylko statusu policjanta, ale również znacznej ilości środków do życia, niezbędnych do zapewnienia jego rodzinie życia na dotychczasowym poziomie. Skarżący celem jak najlepszego wykonywania obowiązków służbowych poczynił również znaczne nakłady finansowe na stworzenie miejsca zamieszkania w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi nie odnosząc się do zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach – "CBO"), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie nie znaleziono ewentualnych zagrożeń uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że każde orzeczenie o wydaleniu ze służby wywołuje negatywne konsekwencje finansowe dla strony. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. (vide postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 5/15 – dostępne w internetowej bazie sądów administracyjnych – "CBO"). Ewentualne wydalenie skarżącego ze służby w policji w następstwie zaskarżonego orzeczenia nie przesądza jeszcze o powstaniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy mieć przede wszystkim na uwadze, że utrata pracy nie musi w każdym przypadku powodować nieodwracalnej szkody. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się konsekwentnie, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06 - "CBO"). W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, a policjantowi zwolnionemu ze służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc służby (art. 42 ust. 5 ustawy o Policji). Ponadto zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 i 7 wskazanej ustawy okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Stwierdzić więc należy, że ewentualne zwolnienie skarżącego ze służby ma w tym przypadku charakter odwracalny, gdyż w razie wydania wyroku uniewinniającego w postępowaniu karnym lub umorzenia tego postępowania skarżący będzie mógł bez trudu powrócić do służby zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia. Na marginesie można wskazać, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie dołączył żadnych dokumentów, które potwierdzałyby jego trudną sytuację finansową. Wobec powyższego, wobec braku uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji