IV SA/Gl 1240/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 26 listopada 2014r. E.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r., zobowiązującą skarżącą do ponoszenia odpłatności za pobyt ojca A.R. w Domu Pomocy Społecznej w S. z filią w S. w wysokości 317.26 zł miesięcznie. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji spowodowałoby dla skarżącej niepowetowane szkody i trudne do odwrócenia skutki. Odpowiadając na wezwanie Sądu do wskazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków skarżąca podała, iż jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1 900 zł. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż na jej comiesięczne wydatki składają się kwoty: 680 zł rata kredytu z tytułu zakupu samochodu, 400 zł czynsz z mieszkanie w T., 52 zł miesięczna opłata za dostęp do Internetu i telewizji, 50 zł średnia miesięczna opłata za prąd, 40 zł średnia miesięczna opłata za telefon, 125 zł średni miesięczny koszt utrzymania samochodu. Po odliczeniu wskazanych powyżej kosztów pozostaje jej kwota 563 zł miesięcznie, a po uiszczeniu opłaty za pobyt ojca w Domu Pomocy Społecznej w wysokości 317,26 zł pozostałoby jedynie 245,74 zł. Nadto skarżąca poinformowała Sąd, że w grudniu 2014 r. sprzedała mieszkanie własnościowe w L. za 90 000 zł, jednakże otrzymane ze sprzedaży pieniądze ma zamiar przeznaczyć na zakup mieszkania własnościowego w T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu zaznaczyć należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarówno w całości, jak i w części stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Nadto, rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji jest ochroną tymczasową, upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest ukształtowania stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2012 r. o sygn. II OZ 395/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). W rozpoznawanej sprawie skarżąca dostatecznie uprawdopodobniła istnienie przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi. W szczególności nie można odeprzeć twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji, która zobowiązuje skarżącą do uiszczenia kwoty 317,25 zł, stanowiłoby dla niej znaczną dolegliwość i zachwiałoby jej kondycją finansową. Tym samym nie można wykluczyć, że mogłoby to spowodować trudne do odwrócenia skutki poprzez pozbawienie środków do życia. Sąd zważył przede wszystkim, że skarżąca jest osobą samotną i osiąga dochód w wysokości 1900 zł., który umożliwia zaspokojenie potrzeb związanych z jej bieżącym utrzymaniem i nie pozwala na poczynienie żadnych oszczędności. Fakt, iż skarżąca ponosi znaczne koszty związane ze spłatą czteroletniego kredytu zaciągniętego na zakup samochodu oraz jego utrzymaniem, nie może uzasadniać odmowy wstrzymania zaskarżonego aktu. Sąd podziela przytoczone w skardze stanowisko zgodnie z którym, posiadanie samochodu w XXI wieku nie jest żadnym luksusem, lecz stanowi element codziennej egzystencji, a jego posiadacz nie musi wykazywać konieczności jego posiadania. Dokonana analiza rachunku bankowego skarżącej i udokumentowanych w nim wydatków oraz ponoszonych miesięcznych kosztów utrzymania przedstawia trudną sytuację ekonomiczną i może spowodować niebezpieczeństwo zaprzestania płatności rat kredytu i powstanie dalszych większych kosztów z nim związanych. Skarżąca przedstawiła w sposób przekonujący sytuację materialną jak również znajduje ona potwierdzenie w treści przedłożonych dokumentów. Mając to powyższe na uwadze Sąd uwzględnił wniosek i orzekł jak w sentencji, stosownie do treści art. 61 § 1, 3 i 5 P.p.s.a.