IV SA/Gl 13/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na pismo Rektora Uniwersytetu Ś. w K. z dnia [...] r. nr. [...] w przedmiocie spraw uczniów postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. skarżący J.G. zwrócił się do Prorektora ds. Nauki i Współpracy z Zagranicą Uniwersytetu Ś. o wyznaczenie egzaminu komisyjnego oraz o zmianę egzaminatora. Prorektor ds. Nauki i Współpracy z Zagranicą Uniwersytetu Ś. pismem z dnia [...] r. w oparciu o konkretne przepisy wskazał, iż widzi możliwość przystąpienia przez J.G. do egzaminu poprawkowego. Zdaniem Prorektora przedwczesnym jest rozważenie możliwości dopuszczenia do egzaminu komisyjnego, w przypadku gdy nie skorzystał w możliwości poprawy oceny niedostatecznej poprzez przystąpienie do egzaminu poprawkowego. W tej sytuacji prośba o wyznaczenie egzaminu komisyjnego jest przedwczesna. W dniu [...] r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której wniósł o uchylenie decyzji Prorektora z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi J. G. opisał tok postępowania jaskiego doświadczył podczas egzaminu z przedmiotu "Metody i techniki badań". Wskazał, iż nie zgadza się z represjami jakie wobec jego osoby zastosowano podczas w/w egzaminu oraz oświadczył, iż zrezygnował z egzaminu poprawkowego. W takiej sytuacji zasadnym było wyznaczenie egzaminu komisyjnego, w którego toku jego wiedza została by w prawidłowy sposób zweryfikowana. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, iż pismo z Prorektora z dnia [...] r., zaskarżone w formie skargi, nie ma charakteru decyzji administracyjnej albowiem nie spełnia warunków formalnych wynikających z art. 107 k.p.a. Zdaniem organu zaskarżone pismo ma jedynie charakter pisma informacyjnego, które nie może być przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Rozważyć zatem należało czy skarga wniesiona przez J. G. mieści się w którejkolwiek z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd skargę odrzuca. W ocenie Sądu zaskarżone pismo Prorektora ds. Nauki i Współpracy z Zagranicą Uniwersytetu Ś. z dnia [...] r. o wyznaczenie egzaminu komisyjnego oraz o zmianę egzaminatora nie jest decyzją administracyjną. Nie jest to bowiem władczy i jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej, który wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, tzn. powoduje powstanie, zmianę lub wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia skarżącego znalazłoby wyraz w przyznaniu mu uprawnień lub nałożeniu obowiązków bądź też stwierdzeniu istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Sąd podzielił stanowisko wyrażone przez organ administracji jakoby do wydania decyzji administracyjnej było koniecznym istnienie podstawy materialnoprawnej wynikającej z konkretnych przepisów. W przedmiotowej sprawie należy się odnieść do przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Sąd w żadnym z przepisów tej ustawy nie znalazł podstawy prawnej do żądania zgłoszonego przez skarżącego. Tym samym nie ma również przepisów regulujących formę i treść orzeczenia wydanego na skutek takiego żądania. Ustawa jasno określa kiedy organy uczelni są uprawnione do wydania decyzji administracyjnej, ale wniosek zgłoszony przez skarżącego nie zalicza się do kategorii roszczeń, kiedy organ jest zobowiązany do rozstrzygnięcia prawy w formie decyzji administracyjnej. Ponadto żądanie wyznaczenia egzaminu komisyjnego z pominięciem egzaminu poprawkowego nie znajduje podstawy materialnoprawnej w regulaminie studiów doktoranckich, przedłożonym przez organ administracji publicznej. Sąd podzielił stanowisko organu jakoby zaskarżone pismo Prorektora ds. Nauki i Współpracy z Zagranicą Uniwersytetu Ś. z dnia [...] r. było pismem informacyjnym nie kreującym żadnych obowiązków lub praw oraz nie zamykało drogi do zdania egzaminu z przedmiotu "Metody i techniki badań". Z tych samych względów nie można uznać by odmowa dopuszczenia do egzaminu komisyjnego z pominięciem egzaminu poprawkowego miała charakter czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie wynikają z niej bowiem dla skarżącego żadne uprawnienia ani obowiązki z mocy przepisów prawa. Nie ulega również wątpliwości, że w/w pismo nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, bądź rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani też żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Uznać zatem należało, że skarga J. G. nie mieści się w żadnej kategorii spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego i na podstawie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono o jej odrzuceniu.