IV SA/Gl 1341/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Asystent Sędziego Elżbieta Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta W., na zasadzie art.106 ust.1 i art.13 ust.2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), zawiesił od dnia [...] r. na czas tymczasowego aresztowania M. W. służące mu na mocy decyzji z dnia [...] r. ze zmianami prawo do zasiłku stałego i składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne. W uzasadnieniu podano, że strona od dnia [...] r. jest tymczasowo aresztowana. Przepis art. 13 ust. 2 powołanej ustawy przewiduje w takim wypadku zawieszenie prawa do świadczeń z pomocy społecznej. W odwołaniu M. W. wskazując, że nie jest pozbawiony wolności, nadto ma potrzeby bytowe, których nie może zaspokoić, gdyż nie dysponuje żadnymi środkami, domagał się uchylenia tego rozstrzygnięcia. Zaskarżoną decyzją, na podstawie art.2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył brzmienie art.13 ust.2 ustawy o pomocy społecznej, wedle którego osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej i za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się tych świadczeń. Z poczynionych ustaleń, niekwestionowanych przez stronę, wynika, że została ona tymczasowo aresztowana w dniu [...] r., zatem wypełniła przesłanki cytowanego przepisu. Dlatego odwołanie nie mogło odnieść skutku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. W., wnosząc o uchylenie tej decyzji, przywołał argumenty zaprezentowane w odwołaniu, wskazując nadto na niemożność wywiązania się ze zobowiązań finansowych (czynsz, alimenty) oraz niemożność uzyskania zatrudnienia z powodu inwalidztwa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, akcentując okoliczności podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, gdyż przeprowadzona ocena legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu. Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w art.13 ust.2 stanowi, iż w razie tymczasowego aresztowania prawo do świadczeń z pomocy społecznej zawiesza się, nadto, że za ten okres świadczeń się nie udziela. Przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków i ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej. Oznacza to, że osobom tymczasowo aresztowanym nie przysługuje jakiekolwiek świadczenie objęte powołaną ustawą niezależnie od położenia, czy stanu osoby wnioskującej, zaś prawo do dotychczas przyznanych ulega zawieszeniu. Skarżący, jak wynika z niewadliwych ustaleń poczynionych przez organy administracyjne, jest tymczasowo aresztowany od dnia [...] r. (co prawda precyzyjnie rzecz ujmując nastąpiło to w dniu [...], lecz [...] prawdopodobnie skarżący został zatrzymany, co w okolicznościach sprawy było równoznaczne z tymczasowym aresztowaniem). Zatem od tej daty należało zawiesić prawo do świadczeń. Wywody skarżącego, jakkolwiek nie pozbawione sensu, nie mogły odnieść skutku, gdyż cytowana norma nie pozwala na jakiekolwiek odstępstwa, zaś w świetle zapewnionego utrzymania w areszcie śledczym i zaspokojenia tamże bieżących potrzeb bytowych, nie nasuwa zastrzeżeń co do konstytucyjności, uzasadniających wystąpienie o zbadanie jej legalności. Z tych względów skarga, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), podlegała oddaleniu, gdyż przedstawione w niej zarzuty okazały się chybione, a brak było trafnych zarzutów branych pod rozwagę z urzędu. Na koniec należy jeszcze tylko dodać, że zawiadomienie skarżącego o terminie rozprawy wysłane na poprzedni adres zostało pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia, albowiem ten – wbrew ustawowemu obowiązkowi i pisemnemu pouczeniu – nie powiadomił Sądu o zmianie miejsca pobytu, zaś nowy jego adres nie był Sądowi znany (jak się okazało po rozprawie w dniu [...] b.r. opuścił on zakład karny).